Amaç: Ülkemizde kalp kapak hastalıkları (KKH) sık görülmesine karşın, bu konuda herhangi bir epidemiyolojik veri bulunmamaktadır. Bu çalışmada, Türkiye’deki KKH’de klinik, laboratuvar bulguları ve önerilen tedavi yöntemlerinin araştırılması amaçlandı. Çalışma planı: Çalışma ileriye dönük olarak, 42 merkezde yapıldı. Haziran 2009-Haziran 2011 arasında bu merkezlere başvuran, daha önce KKH’ye yönelik girişimde bulunulmuş olgular, doğal kapak hastalığı ve/veya endokardit tanısı konulan hastalar çalışmaya alındı. Bulgular: Toplam 1300 hastaya ait veriler kaydedildi. Hastaların yaş ortalaması 57±18 yıl, kadın/erkek oranı 1.5 idi. KKH’nin %84’i doğal kapak, %15’i önceden girişim yapılan ve %1’i de endokarditli olgulardan oluşmaktaydı. En sık görülen doğal KKH mitral yetersizliği (%43) olup bunu çoklu kapak hastalığı (%32) izlemekteydi. Tüm hastalarda romatizmal (%46), aort darlığında ise dejeneratif (%86) etyoloji öne çıkmaktaydı. Yaşla birlikte aort darlığı görülme sıklığının arttığı, mitral darlığının ise azaldığı saptandı. En sık görülen belirti nefes darlığı (%73) idi. Kapak hastalarında tedavi seçimi yapılırken en sık kullanılan yöntemin klinik ve ekokardiyografik değerlendirme (%54) olduğu görüldü. Mitral darlığında perkütan mitral balon valvüloplasti (%76), diğer kapak hastalıklarında ise mekanik protez kapak uygulaması (%74) yeğlenen tedavi yöntemiydi. Sonuç: Türkiye’de kapak hastalıklarının en sık nedeni romatizmal ateştir. Mitral yetersizliği ve çoklu kapak tutulumu en sık görülen kapak hastalıklarıdır. Perkütan balon valvüloplasti ve kapak değişimi en sık başvurulan tedavi yöntemleridir.

Amaç: Tıkayıcı uyku apnesi sendromu (TUAS) kalp-damar hastalığı morbidite ve mortalitesinde artışa neden olmaktadır. Aterotromboz patofizyolojisinde trombosit aktivasyonu ve agregasyonu önemli rol oynamaktadır. Trombosit aktivasyonunun göstergesi olan ortalama trombosit hacmi (OTH) aterotromboz için yeni tanımlanan risk faktörlerinden birisidir. Bu çalışmada TUAS ile OTH arasındaki olası ilişkiyi araştırdık. Çalışma planı: Çalışmaya yaş, cinsiyet ve beden kütle indeksleri açısından benzer olan 30 hafif, 32 orta dereceli ve 31 ciddi dereceli TUAS’lı hasta ile 31 olgulu sağlıklı kontrol grubu alındı. OTH değerleri ölçüldü. Bulgular: Ciddi TUAS grubunda OTH düzeyi kontrol grubuna göre anlamlı olarak yüksek bulundu (8.6±1.1 ve 7.8±0.7 fl, p=0.03). Hafif ve orta dereceli TUAS’lı hastalar ile kontrol grubu arasında (7.8±0.7 ve 8.3±1.2 fl, p=0.2; 7.8±0.7 ve 8.4±1.3 fl, p=0.08) ve hafif, orta ve ciddi dereceli OSAS’lı hastaların kendi arasında (8.3±1.2 ve 8.4±1.3 ve 8.6±1.1 fl, p=0.9) OTH düzeyleri yönünden anlamlı farklılık saptanmadı. Apne hipopne indeksi (r=0.347, p≤0.001), en düşük oksijen satürasyonu (r=-0.224, p=0.03) ve oksijen satürasyonunun %90’ın altında olduğu zaman dilimi ile OTH arasında korelasyon görüldü (r=0.240, p=0.02). Sonuç: Çalışmamızda elde ettiğimiz sonuçlar TUAS’lı hastalarda trombosit aktivasyonunun ve aterotrombotiz riskinin arttığını göstermektedir.

Amaç: İzo-ozmolar bir kontrast ajan olan iyodiksanol ozmolaritesi düşük kontrast ajanlara göre daha az oranda kontrasta bağlı akut böbrek hasarı ile ilişkili olabilir. Bu çalışmada iyodiksanol ile ozmolaritesi düşük bir kontrast ajan olan iyopamidolün akut koroner sendromlu (AKS) hastalarda nefrotoksik etkilerinin karşılaştırılması amaçlanmıştır. Çalışma planı: Üçüncü basamak bir kardiyovasküler merkeze ST yükselmesiz miyokart enfaktüsü ile başvuran hastalardan, erken koroner anjiyografi yapılan ardışık 275 hasta (ortalama yaş 58±11 yıl, %79 erkek) çalışmaya alındı. Koroner anjiyografi için kontrast ajan olarak 230 hastada iyopamidol ve 45 hastada iyodiksanol kullanıldı. İşlem sonrası 72 saat içinde en yüksek kreatinin değeri, kreatinin değerinde mutlak değişiklik, kreatinin değerinde değişiklik yüzdesi ve kontrast maddenin indüklediği nefropati gelişimi açısından iki ajan karşılaştırıldı. Bulgular: Anjiyografi öncesi temel demografik ve klinik özellikler her iki gruptaki hastalarda benzerdi. Gruplar arasında işlem öncesi kreatinin değerleri (iyopamidol 1.10±0.54 mg/dl, iyodiksanol 1.09±0.24 mg/dl, p=0.680), glomerüler filtrasyon hızları (GFH) (iyopamidol 89±35 ml/dk/1.73 m2, iyodiksanol 89±26 ml/dk/1.73 m2, p=0.934) ve kullanılan kontrast madde miktarı (iyopamidol 180±80 ml ve iyodiksanol 166±73 ml, p=0.226) açısından fark yoktu. İşlem sonrası kreatinin değerlerinde mutlak (iyopamidol 0.136±0.346 mg/dl, iyodiksanol 0.072±0.070 mg/dl, p=0.118) ve yüzde (iyopamidol %12.1±29.6, iyodiksanol %6.8±6.9, p=0.075) değişimler iyopamidol ve iyodiksanol için istatiksel farklılık göstermedi. Kontrast maddenin indüklediği nefropati iyopamidol grubunda %10 (%95 güven aralığı [GA] %6-14), iyodiksanol grubunda %2.2 (%95 GA %-2-7) bulundu (p=0.144). Sonuç: Akut koroner sendrom ile yatırılan hasta grubunda iyodiksanolün koroner anjiyografi sonrası böbrek fonksiyonları üzerine etki açısından iyopamidole üstünlüğü görülmemiştir.

Amaç: Gebelikle ilişkili kardiyovasküler değişiklikler kalp hastalığı olan kadınlarda belirgin hemodinamik yüke neden olarak ölüm ve sakatlığa yol açabilir. Bu çalışmanın amacı kalp kapak hastalığı (KKH) bulunan gebeleri klinik ve ekokardiyografik olarak takip etmektir. Çalışma planı: Ocak 2004 ile Ocak 2011 tarihleri arasında kurumumuzda tedavi gören gebelerden KKH olanların tıpsal kayıtları geriye dönük olarak tarandı. Demografik özellikler, gebelik sırasında geçirilen kardiyak girişim hikâyesi, akciğer ödemi, anne veya çocuğa ait ölüm bilgileri, hastane bilgi işlem, kardiyoloji ve doğum kliniklerinin kayıtlarından toplandı. Ekokardiyografik inceleme başvuru anında, üçüncü trimesterde ve doğumdan bir ay sonra yapıldı. Çalışmamızda, gebelik sırasında anne veya bebek ölümü, akciğer ödemi, kardiyak girişim ve sezeryan sonlanım noktası olarak alındı. Bulgular: Kapak hastalığı olan 884 gebe değerlendirildi. Ölüm, akciğer ödemi, kalp kapağına yönelik girişim gibi kötü klinik sonuçlar ciddi KKH olan gurupta daha sık görüldü. Hafif- orta KKH olan gurupta bu kötü klinik sonuçlar ile karşılaşılmadı (sırasıyla, n=49, %5.5 ve n=0, %0, p<0.001). Ciddi KKH olan gebelerde ölüm, akciğer ödemi ve kalp kapağına yönelik girişim gibi klinik sonuçlar kapak darlığı olanlarda kapak yetersizliği olanlara göre daha sık görüldü [sırasıyla, ölüm 4 (%0.45) ve 0 (%0); akciğer ödemi 15 (%1.7) ve 13 (%1.5); kalp kapağına yönelik girişim 11 (%1.2) ve 6 (%0.7)]. Sonuç: Kalp kapak hastalığı anne ve çocuk için ölüm ve sakat kalma ile ilişkilidir. Ciddi KKH olan gebelerin, gebelik süresince hayatı tehdit eden komplikasyonlarla karşılaşma ihtimali yüksektir.

Amaç: Ailevi Akdeniz ateşi (AAA) tekrarlayan poliserozite bağlı ataklarla kendini gösteren otozomal çekinik bir hastalık olup en sık görülen dönemsel sendromdur. Kalp tipi yağ asidi bağlayıcı protein (KYABP) kalp kası hücresi sitoplazmasındaki yağ asitlerinin taşınmasında görevli hücre içi bir molekül olup kalp kası hasarının hızlı bir belirtecidir. AAA devamlı yangısal aktivite ile seyreden özyangısal bir hastalık olduğundan ve bazı romatizmal hastalıklarda yangı damar sertliği gelişimi ve ilerlemesinde önemli rol oynadığından, AAA hastalarında serum KYABP ve malondialdehit (MDA) düzeylerini ölçerek damar sertliğinin belirteçlerini araştırmayı amaçladık.
Çalışma planı: Ailevi Akdeniz ateşli kırk hasta ve yirmi sağlıklı gönüllü çalışma topluluğunu oluşturmak için seçildi. AAA tanısı Tel-Hashomer belirteçlerine göre konuldu. İlişkiyi araştırmak için serum KYABP ve MDA düzeyleri ölçüldü.
Bulgular: Ailevi Akdeniz ateşli hastalarda ortalama KYABP düzeyleri normal bireylere göre anlamlı olarak daha yüksekti (4.89±0.83 ve 3.06±2.13 ng/ml, p<0.01). AAA’lı hastalarda ortalama trombosit hacmi de normal bireylere göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu (8.87±0.99 ve 8.22±0.45 fl, p=0.04). Gruplar arasında serum MDA düzeyleri farksızdı (1.08±0.66 ve 1.08±0.33 nmol/ml, p=0.99). AAA’lı hastalarda akut atak sırasında ve ataksız dönemlerde KYABP ve MDA düzeyleri yönünden de fark bulunmadı.
Sonuç: Ailevi Akdeniz ateşli hastalarda saptanan KYABP düzeyindeki artış bu hastalardaki oksidatif stres durumundan bağımsız olarak, AAA’de artmış damar sertliği yatkınlığına işaret ediyor olabilir.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, kararlı anjina nedeniyle koroner anjiyografi yapılmış hastalarda ortalama trombosit hacmi (OTH) ile koroner arter hastalığının (KAH) varlığı ve yaygınlığı arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.
Çalışma planı: Çalışmaya 540 ardışık hasta (350 erkek, 190 kadın, ortalama yaş: 59.6±11.4) alındı. Hastalar, KAH varlığı ve yaygınlığına göre dört gruba ayrıldı (Grup 1 önemli KAH olmayan, Grup 2 tek damar hastalığı, Grup 3 iki damar hastalığı, Grup 4 ise üç damar hastalığı olanlar). Ayrıca, her hastanın koroner anjiyografisinde Gensini skorları hesaplandı.
Bulgular: Grup 1’de 159, Grup 2’de 169, Grup 3’te 110, Grup 4’te ise 102 hasta vardı. Beklendiği gibi, gruplar arasında ortalama yaş, cinsiyet, hipertansiyon, diabetes mellitus, hiperlipidemi, sigara içimi ve aile öyküsünü içeren risk faktörleri açısından önemli farklılıklar olduğu görüldü. Diğer taraftan, trombosit sayısı ve OTH değerlerinde (sırasıyla, Grup 1 için 8.5±0.1 fl, Grup 2 için 8.5±1.2 fl, Grup 3 için 8.6±0.9 fl, grup 4 için 8.6±0.9 fl) gruplar arasında anlamlı bir farklılık bulunmadı. Gensini skorunun yaş, plazma ürik asit düzeyi, beyaz küre sayısı, hemoglobin, açlık kan şekeri, yüksek dansiteli lipoprotoein düzeyi ile önemli ölçüde korelasyon gösterdiği saptandı. Buna karşın, OTH ve Gensini skoru arasında bir ilişki gösterilemedi.
Sonuç: Kararlı anjinası olan koroner arter hastalarında OTH ve koroner ateroskleroz arasındaki ilişkiyi değerlendiren geniş çaplı araştırmalardan biri olan bu çalışmada, OTH ile koroner atreosklerozun varlığı ve yaygınlığı arasında bir ilişkinin olmadığı saptandı.

Yedi yıl önce sinüs sendromu ve tekrarlayan senkop atakları nedeni ile VDDR kalp pili yerleştirilmiş olan bir hasta kliniğimize son birkaç gündür devam eden ateş yüksekliği, nefes darlığı ve çarpıntı yakınmalarıyla başvurdu. Pnömoniden şüphelenilerek toraksın bilgisayarlı tomografisi yapılan hastada akciğer parankiminde yaygın infiltrasyon ve pulmoner emboli ile uyumlu bulgular saptandı. Transtorasik ekokardiyografide sağ atriyum içerisinde, kopmuş kalp pili elektroduna ait olduğu anlaşılan, ileri derecede hareketli yapı saptandı. Sağ ventrikül içerisindeki diğer elektrot parçasının etrafında pıhtı ve/veya vejetasyon ile uyumlu görünüm saptandı. Bu yazıda, pulmoner emboli ve pnömoninin eşlik ettiği, enfektif endokardit komplikasyonu olarak gelişen kalıcı kalp pili elektrodunun tamamıyla kırıldığı bir hasta sunuldu. Kırılmanın altında yatan mekanizma olarak sağ ventrikül içerisindeki yumuşak dokuda sıkışma (tuzaklanma) öne sürülmektedir. Ne yazık ki bu nadir ve hayatı tehdit eden tablo, cihazın ve parçalarının cerrahi olarak çıkarılmasını takiben hastanın ölümüne yol açmıştır.

Bardet-Biedl sendromu (BBS) birden fazla morfolojik bozukluk içeren ve nadir görülen otozomal resesif bir hastalıktır. Klinik tanı merkezi obezite, polidaktili, rod-cone distrofisi, öğrenme bozuklukları, hipogonadizm (erkelerde) ve böbrek bozuklukları ile konur. Kalp tutulumu ise nadir bir durumdur. Bu yazıda, çarpıntı ve giderek artan nefes darlığı yakınması ile başvuran BBS ve subaortik membran tanısı konmuş 28 yaşında erkek hasta sunuldu. Bu olguda olduğu gibi, BBS’li hastaların ekokardiyografik değerlendirmesi kardiyak anormalliklerin değerlendirilmesi için büyük önem taşımaktadır.

Sinüs Valsalva anevrizması (SVA) yırtılıp kalp boşluklarına açılarak, aort ile diğer kalp boşlukları arasında anormal bağlantılara neden olabilir. Sağ atriyum ve/veya sağ ventrikül SVA yırtılmanın en sık açıldığı boşluklardır. Otuz yaşındaki erkek hasta nefes darlığı şikayeti ile kardiyoloji polikliniğine başvurdu. Fizik muayenesinde sternumun sağ kenarında 5. interkostal aralıkta titreşim (tril) ve aort odağından başlayıp sternum sağ kenarı boyunca duyulan, boyuna ve sırta da yayılan sistolik-diyastolik üfürüm saptandı. Ekokardiyografik ve invaziv incelemelerde sağ sinüs Valsalvadan sağ ventriküle geçişe neden olan iki defekt görüldü. Sol-sağ şant oranı 3,8 olarak hesaplanırken, defektlerin anatomik yerleşimleri ve boyutları perkütan kapamaya uygun bulundu. İki ayrı seansda Amplatzer Duct Occluder I cihazı kullanılarak defektler kapatıldı. Yırtılmış SVA’nın klasik tedavisi cerrahi onarım olmasına rağmen, uygun olgularda perkütan kapama cihazları alternatif ve güvenilir bir yöntem olarak kullanılabilir.

Pacemaker (PM) ile ilişkili trombüs, PM implantasyonun nadir görülen komplikasyonlarından biridir. Bu yazıda, kalp yetersizliği ve atriyum fibrilasyonu tanılarıyla takip edilen ve antikoagülan tedavi altındayken tekrarlayan PM elektrodu trombüsü gelişen 58 yaşında erkek hasta sunuldu. Nefes darlığı ve çarpıntı şikayeti ile hastaneye kabul edilen hastanın ekokardiyografisinde genişlemiş ve kasılması azalmış sol ventrikül (EF %20) ile normal sınırlarda sağ ventrikül görüldü. Ayrıca PM elektroduna tutunan sağ atriyum trombüsü saptandı. Transözefajiyal ekokardiyografi incelemesinde, sağ atriyumda PM elektroduna tutunan büyük ve hareketli trombüs gösterildi. Hasta, trombolitik ajan ile başarılı olarak tedavi edildi. Genetik testlerde hastanın heterozigot metilentetrahidrofolat redüktaz (MTHFR) taşıyıcısı olduğu saptandı.

Koroner perforasyonu perkütan koroner girişimlerinin nadir görülen bir komplikasyonudur. Hepatosellüler karsinom tanısı konan 60 yaşında erkek hasta giderek şiddeti artan anjina atakları ile hastanemize başvurdu. Koroner anjiyografide sol ana koroner arter (LMCA) distal bölümünde ciddi darlık gözlendi. LMCA’dan sol ön inen artere (LAD) uzanan stent (4.0x18 mm) yerleştirildikten sonra koroner anjiyografide LAD’nin proksimal kesiminde perforasyon ve sirkumfleks arter (Cx) ostiyumunda %60 darlığa neden olan plak kayması görüldü. LAD’nin proksimal kesimine politetrafloroetilen (PTFE) kaplı stent yerleştirilerek yırtık kapatıldı. Devam eden göğüs ağrısı ve iskemik elektrokardiyografik değişiklikler nedeni ile Cx’e de 3.5×18 mm koroner stent yerleştirildi. Ne yazık ki, Cx’te başka bir perforasyon oluştu. PTFE kaplı stent esnek olmadığından dolayı önceki LMCA-LAD stentinin içinden geçirilerek Cx’e ilerletilemedi. Bu nedenle başka bir koroner stent (3.5x18 mm) Cx’e başarı ile yerleştirildi. Koroner anjiyografide yırtılmanın tam olarak kapanmış olduğu görüldü. Ancak ekokardiyografide sağ kalp boşluklarına bası yapan geniş perikardiyal sıvı birikimi saptandı. Hemodinamik durumu stabilize etmek için ototransfüzyon uygulandı. Bir hafta sonraki koroner anjiyografide kontrastın damar dışına sızması gözlenmedi. Bu olgu bildirisinde LAD ve Cx arterlerin ikisinin birden perforasyonu ile ilaç kaplı ve konvansiyonel stentler birlikte kullanılarak ototransfüzyonla başarılı tedavisi sunuldu.

Hipertrofik kardiyomiyopati (HKP) farklı klinik tablolarla ortaya çıkabilir. Tıpsal tedaviye dirençli son dönem kalp hastalıklarının tedavisinde kardiyak transplantasyon altın standart tedavi yöntemi olmaya devam etmektedir. Bu yazıda, kardiyak transplantasyon sonrası başarılı kardiyak resenkronizasyon tedavisi uygulanmış HKP’li 27 yaşında bir kadın hasta sunuldu. Hastada standart kalp pili endikasyonu vardı. Ancak önceki çalışmalarda kalp yetersizliğinde kalp pili ile sağ ventrikül apeksinden uyarı yapmanın olumsuz klinik sonuçlara yol açtığı bildirilmiştir. Bu nedenle kalp transplantasyonu sonrası standart kalp pili endikasyonu bulunan hastalarda kardiyak resenkronizasyon tedavisi de olgu sunumuyla birlikte tartışıldı.

Nörokardiyojenik senkopun mekanizması hala tam olarak aydınlatılamamasına ragmen otonom sinir sistemi işlev bozukluğu ile ilişkili olduğu bilinmektedir. Bu yazıda nörokardiyojenik senkop patogenezinde otonom sinir sisteminin rolünü destekleyen en göze çarpıcı konuları araştırırken, temelinde otonom sinir sistemi bozukluğunun olduğu bilinen komorbid durumları da gözden geçidik. Bu amaçla otonom sinir sisteminin patogenezdeki rolü ve klinik çıkarımları üzerine odaklanarak migren, ortostatik hipotansiyon, postüral ortostatik taşikardi sendromu, endotel işlev bozukluğu, kronik yorgunluk sendromu ve karotis sinüs hipersensitivitesi tartışıldı. Tilt testi sırasında ortaya çıkabilen senkop öncesi kalp atımlarında hızlanma ve/veya instabilite ve senkop öncesi instabil solunum gibi durumlar da aynı perspektif içinde tartışıldı.

N / A

"Editöre metkup" niteliğindeki bu yazı “Kompanse ve dekompanse kalp yetersizliği olan hastaların sol ventrikül hacim ve işlevlerinin gerçek zamanlı üç boyutlu ekokardiyografi ile değerlendirilmesi” başlıklı makale ile ilgili var olduğunu düşündüğümüz bazı metodolojik problemleri belirtmek amacıyla yazıldı.