Amaç: Optimal kan basıncı düzeylerine yönelik ana mesajları yaymak ve kan basıncı ölçümünü teşvik etmek amacıyla ülke çapında yürütülen bir medya kampanyasının toplumdaki hipertansiyon farkındalığına olan etkisi değerlendirildi.
Çalışma planı: Ekim 2005 ile Ocak 2006 tarihleri arasında “12/8 Farkındalık Kampanyası” adı altında, normal kan basıncı düzeylerine yönelik bilgi düzeyinin artırılması ve düzenli kan basıncı ölçümünün teşviki amacıyla tüm kitle iletişim araçlarının kullanıldığı bir kampanya yürütüldü. Optimal kan basıncı düzeyleri, hipertansiyon ve hipertansyonla ilişkili hastalık durumlarına yönelik dört araştırma sorusunu içeren anket formları, genel Türk toplumunu temsil eden iki ayrı örnekleme, kampanya öncesinde (n=1716) ve sonrasında (n=1725) yüz yüze görüşme yöntemiyle uygulandı. Katılımcıların kampanya öncesi ve sonrası yanıtları karşılaştırıldı.
Bulgular: Kampanya öncesiyle karşılaştırıldığında, kampanya sonrasında kendi kan basıncı düzeyi hakkında bilgi sahibi olmayan kişilerin oranı %54.8’den %47.8’e belirgin azalma gösterirken, son iki ay içinde kan basıncı ölçümü yaptıranların oranı %34.3’ten %39.6’ya, optimal kan basıncı düzeyini bilenlerin oranı ise %51.8’den %58.6’ya yükseldi (p<0.001).
Sonuç: Yürütülen kampanya, toplumda hipertansiyona yönelik farkındalığın artırılmasına belirgin şekilde katkıda bulunmuştur. Bu başarı, hipertansiyonun erken tanısı ve ilişkili morbidite ve mortalitenin önlenmesi bakımından gelecekteki girişimler adına oldukça yüreklendiricidir.

Amaç: Üçüncü basamak bir hastanenin kardiyoloji polikliniğine başvuran yaşlı hastalarda digoksin kullanım sıklığı ve endikasyonları araştırıldı.
Çalışma planı: Çalışmaya, ileriye dönük bir tasarımla, kardiyoloji polikliniğine başvuran, 70 yaş ve üzerinde (ort. yaş 77±6) 800 ardışık hasta alındı. Bu hastaların 124’ü (%15.5) digoksin kullanmaktaydı. Tüm hastalara transtorasik ekokardiyografi yapıldı. Sol ventrikül sistolik fonksiyonu normal olan ya da atriyal fibrilasyonu (AF) olmayan hastalarda digoksin endikasyonunun yanlış olduğu kabul edildi.
Bulgular: Hastalara uzun dönemli digoksin verilmesinin nedenleri kalıcı AF (n=55, %44.4), kalp yetersizliği (n=51, %41.1) ve paroksismal AF (n=8, %6.5) idi. On hastada (%8.1) ise digoksin kullanımının kesin nedeni belirlenemedi. Digoksin tedavisinin 76 hastada (%61.3) doğru endikasyonla verildiği görülürken, 48 hastada (%38.7) yanlış endikasyonla digoksin verilmişti. Digoksin tedavisi için tek nedenin kalp yetersizliği olduğu 51 hastanın 30’unda (%24.2) kalp yetersizliği tanısı yanlış tanı olarak kabul edildi. Yanlış endikasyonun diğer nedenleri paroksismal AF ve endikasyonun belirsizliği idi. Digoksin dozları, 24 hastada (%19.4) günlük bir tablet (0.25 mgr), 30 hastada (%24.2) günlük yarım tablet (0.125 mgr), 10 hastada (%8.1) bir gün ilaçsız haftada altı tablet (0.214 mgr/gün) ve 60 hastada (%48.4) iki gün ilaçsız haftada beş tablet (0.179 mgr/gün) şeklindeydi. Ortanca digoksin dozu 0.182 mgr/gün bulunurken, hastaların %75.8’inde digoksin dozu bu yaş grubu için önerilen dozdan yüksekti.
Sonuç: Bulgularımız, yaşlı hastaların yaklaşık %40’ının digoksini yanlış endikasyonla kullandığını ve bu hastaların %75’inde kullanılan dozun yaşlı hastalar için önerilen dozdan yüksek olduğunu göstermektedir.

Amaç: Bu çalışmada, metabolik sendrom (MetS) olan hastalarda serum paraoksonaz-1 (PON-1) aktivitesinin koroner arter hastalığı (KAH) ile ilişkisi araştırıldı.
Çalışma planı: Ç alışmaya, M etS, k ararlı a ngina p ektoris ve anjiyografik olarak KAH bulunan 21 hasta (ort. yaş 55±9), anjiyografide koroner arterleri normal bulunan MetS’li 24 hasta (ort. yaş 51±10) ve 28 sağlıklı birey (ort. yaş 49±12) alındı. Hasta ve kontrol gruplarında demografik ve klinik özellikler, insülin düzeyi, homeostaz modeliyle değerlendirilen insülin direnci indeksi ve PON-1 aktivitesi değerlendirildi. Koroner arter hastalığının ciddiyeti Gensini skoruyla değerlendirildi.
Bulgular: Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, MetS’li hastalarda PON-1 aktivitesi anlamlı derecede daha düşük bulundu (p=0.02). Buna karşın, KAH’li ve KAH’siz MetS gruplarında PON-1 aktivitesi de dahil, incelenen hiçbir parametrede anlamlı fark saptanmadı (p>0.05). Koroner arter hastalığı olan grupta yapılan tekdeğişkenli korelasyon analizinde, Gensini skoru ile PON-1 aktivite düzeyi arasında anlamlı negatif ilişki gözlendi (r=-0.48, p=0.02). Tüm olguların alındığı analizde ise, PON-1 aktivitesi incelenen hiçbir parametre ile anlamlı ilişki göstermedi.
Sonuç: Kontrol grubuyla karşılaştırıldığında, MetS’li hastalarda PON-1 aktivitesindeki azalma oksidatif stres artışını düşündürmektedir. İki MetS grubunda (KAH’li ve KAH’siz) PON-1 aktivitesinin benzer bulunması, oksidatif-antioksidatif dengenin KAH oluşumu öncesinde bozulduğunu düşündürmektedir. Gensini skoru ile PON-1 aktivitesi arasındaki negatif ilişki ise, düşük PON-1 aktivitesinin MetS’li hastalarda ateroskleroz gelişmesinden sorumlu olan nedenlerden biri olduğunu akla getirmektedir.

Amaç: Bu çalışmada mikrovasküler komplikasyonu olmayan tip II diabetes mellituslu (DM) hastalarda bölgesel sol ventrikül miyokart fonksiyonları gerilim (S) ve gerilim hızı (Sr) ekokardiyografi ile değerlendirildi.
Çalışma planı: Çalışmaya mikrovasküler komplikasyon bulgusu olmayan DM’li 40 hasta (20 kadın, 20 erkek; ort. yaş 52.4±7.9) ve 40 sağlıklı kontrol (20 kadın, 20 erkek; ort. yaş 52.8±10.1) alındı. Sol ventrikül fonksiyonları konvansiyonel Doppler, doku Doppler teknikleri ve S-Sr ekokardiyografi ile değerlendirildi. Longitudinal zirve sistolik S ve Sr verileri sol ventrikül duvarlarının bazal, orta ve apikal segmentlerinden ölçüldü. Değerlendirmeler, DM süresi >3 yıl olan (n=24) ve DM için medikal tedavi gören (n=30) hastalar için de yapıldı.
Bulgular: Konvansiyonel Doppler bulguları hasta ve kontrol grubunda benzer bulundu. Doku Doppler verilerinde ise, DM’li hastalarda sadece erken diyastolik mitral halka hızı (Em) anlamlı derecede düşük (10±2.9 ve 11.4±3.2 cm/sn, p<0.05) ve buna paralel olarak, mitral akım E/Em oranı anlamlı derecede yüksek (7.3±2.5 ve 6.3±2, p<0.05) bulundu. Hasta ve kontrol grubu arasında sistolik S ve Sr değerlerinde apikal-lateral S, orta-anteriyor S, bazal-anteroseptal S, apikal-anteriyor Sr ve orta-anteroseptal Sr (hepsi için p<0.05) dışında anlamlı fark yoktu. Hastalık süresi >3 yıl olan ve medikal tedavi gören DM altgruplarında da benzer veri dağılımı gözlendi.
Sonuç: Sol ventrikül diyastolik disfonksiyon sıklığı DM’li hastalarda yüksekti. Sol ventrikül segmentlerinde sistolik S ve Sr değerlerinin düzensiz dağılımı, DM’nin erken dönemde de heterojen miyokart tutuluma yol açtığını göstermektedir.

Amaç: Perkütan yolla çeşitli cihazlar kullanılarak atriyal septal defekt (ASD) ve foramen ovale açıklığı (FOA) kapatılan hastalarda kısa ve orta dönem sonuçlar değerlendirildi.
Çalışma planı: Çalışmaya, sekundum tip ASD (n=134) veya FOA (n=144) nedeniyle perkütan kapatma işlemi uygulanan 278 hasta (128 erkek, 150 kadın; ort. yaş 39±12; dağılım 17-66) alındı. Tüm hastalar işlem öncesinde transtorasik (TTE) ve transözofageal (TÖE) ekokardiyografi ile değerlendirildi. Perkütan kapatma için 180 hastada Amplatzer, 92 hastada Occlutech Figulla, altı hastada BioSTAR cihazları kullanıldı. Atriyal septal defektler genel anestezi altında ve TÖE kılavuzluğunda, FOA’lar lokal anestezi altında ve TTE kılavuzluğunda kapatıldı. Hastalar 1, 6, 12. aylarda ve sonrasında yıllık olarak takip edildi. Ortalama takip süresi ASD’li olgularda 35.1±24.6 ay, FOA’lı olgularda 24.9±15.5 ay idi.
Bulgular: Ortalama cihaz çapı ASD’li hastalarda 20.2±5.6 mm, FOA’lı hastalarda 24±2.9 mm (dağılım 18-28 mm) idi. Ortalama işlem süresi ASD ve FOA kapatılmasında sırasıyla 28.4±6.1 dk ve 18.2±5.3 dk, ortalama floroskopi süresi sırasıyla 4.9±2.1 dk ve 3.6±1.2 dk idi. Cihaz embolizasyonu sadece bir hastada gözlendi. Perkütan FOA kapatma uygulanan hiçbir hastada embolik olay, ASD kapatma uygulanan hastalarda tekrarlayan şant görülmedi. İki hastada işlem sırasında, bir hastada ise birinci yıl kontrolünde cihaz üzerinde trombüs görüldü.
Sonuç: Amplatzer, Occlutech Figulla ve BioSTAR cihazları kullanılarak sekundum tip ASD ve FOA’lar perkütan yolla etkin ve güvenilir bir şekilde kapatılabilmektedir.

Amaç: Birçok çalışma stres ve depresyon gibi psikososyal faktörlerin koroner arter hastalığı patogenezine önemli katkılar yaptığını ortaya koymuştur. Bu çalışmada, akut miyokart enfarktüsü (AME) tanısı konan 40 yaş ve altı genç hastalarda enfarktüs öncesi akut stres etkenleri ve subakut dönemdeki stres, depresyon ve anksiyete düzeyleri 40 yaş üstü hastalarla karşılaştırmalı olarak incelendi.
Çalışma planı: Çalışmaya ilk kez AME tanısı konan 40 yaş ve altı 100 hasta (ort. yaş 35±4) ile 40 yaş üstü 100 hasta (ort. yaş 54±9) alındı. Hastalara enfarktüs sonrası erken dönemde yüz yüze görüşme ile DASS 21 ölçeği (Depresyon, Anksiyete, Stres Ölçeği) uygulandı; göğüs ağrısı öncesi iki saatlik dönem içinde duygusal veya fiziksel yönden yoğun bir stres yaratan bir durum yaşayıp yaşamadıkları sorgulanarak akut stres faktörleri araştırıldı. Ayrıca, koroner anjiyografi sonuçları yaş gruplarına göre değerlendirildi.
Bulgular: İki yaş grubu karşılaştırıldığında, genç yaş grubunda sigara kullanımı ve aile öyküsü pozitifliği, 40 yaş üzeri hastalarda ise hipertansiyon, diyabet ve dislipidemi görülme oranları anlamlı derecede yüksek bulundu (p<0.05). Akut stres faktörü öyküsüne genç grupta anlamlı derecede daha sık rastlandı (%52 ve %20, p<0.01). DASS 21 ölçeğinin stres, depresyon ve anksiyete puanları da genç grupta anlamlı derecede yüksek idi (p<0.01). Genç grupta koroner arterleri normal bulunanlar ve tekdamar hastalığı olanlar çoğunlukta iken, daha yaşlı grupta çokdamar hastaları çoğunlukta idi (p<0.01).
Sonuç: Akut stresi tetikleyici durumlar ve psikososyal risk faktörleri 40 yaş altı genç kişilerde AME gelişiminde etkili olabilir.

Yetmiş dört yaşında erkek hasta, halsizlik, ateş ve genel durum bozukluğu yakınmalarıyla başvurdu. Hastaya 34 ay önce, iskemik kardiyomiyopati nedeniyle kalp pili ve kalpiçi defibrilatör (ICD) takıldığı öğrenildi. Transtorasik ve transözofageal ekokardiyografide, sağ ventrikül ICD elektrodu üzerinde 24x11 mm büyüklüğünde, vejetasyon ile uyumlu, hareketli bir kitle izlendi. Elektrodun cerrahi yoldan çıkartılması hasta için yüksek riskli bulundu ve işlemin perkütan yolla yapılmasına karar verildi. Yapışıklıklar nedeniyle standart sonda ile elle çekme işleminin başarısız olması üzerine, elektrot, ucunda paslanmaz çelik bıçaklar takılı yeni bir mekanik kılıf olan Evolution mekanik dilatör kılıf ile başarıyla çıkarıldı. İşlem sırasında ve sonrasında herhangi bir komplikasyon izlenmedi. Patolojik inceleme sonucu vejetasyon ile uyumlu bulunması üzerine, altı haftalık antibiyotik tedavisi sonrasında hastaya karşı taraftan yeni bir ICD yerleştirildi. Bildiğimiz kadarıyla, sunulan olgu bu yeni cihaz ile çıkartılan en büyük elektrot vejetasyonudur. Bu yöntemin güvenirliği halen araştırılması gerekmekle birlikte, kullanım kolaylığı nedeniyle bu cihaz, elektrot çıkartılması için kullanılabilecek yeni ve ilginç bir araç olacak gibi gözükmektedir.

Akut perikardit birçok nedene bağlı gelişebilir; Epstein-Barr virüsü (EBV) enfeksiyonuna bağlı görülmesi oldukça nadir bir durumdur ve immün yetersizlik bulunmadığında sıklıkla kendini sınırlayan bir hastalıktır; EBV enfeksiyonunun perikart tamponadına yol açması ise sadece bir olguda bildirilmiştir. On sekiz yaşında kadın hasta göğüs ağrısı ve nefes darlığı yakınmalarıyla başvurdu. Pulmoner emboli şüphesiyle bilgisayarlı tomografi ile incelenen hastada pulmoner emboliye rastlanmadı; ancak, kalbi çepeçevre saran ciddi perikart sıvısı görüldü. Transtorasik ekokardiyografide, posterolateral duvarda 3.5 cm, sağ ventrikülde 2 cm ve sağ atriyumda 1.4 cm perikart sıvısı saptandı. Sağ ventrikül apikal duvarında diyastolde çökme görüldü. Hastaya acil perikardiyosentez yapıldı ve toplam 750 ml sıvı boşaltıldı. Hastanın hemodinamik durumunda düzelmeyle birlikte, kontrol ekokardiyografide diyastolik çökme de kayboldu. Serumda EBV VCA IgM ve perikart sıvısında EBV-PCR incelemelerinin pozitif bulunmasıyla EBV perikarditi tanısı konarak hastanın medikal tedavisine başlandı. Hasta tamamen iyileşerek taburcu edildi. Bir ay sonraki kontrolünde hastanın herhangi bir yakınması yoktu ve ekokardiyografisi normal bulundu.

Pulmoner emboli, abdominoplasti ve yağ aldırma ameliyatından sonra nadir görülen ve ölüme yol açabilen bir komplikasyondur. Altmış beş yaşında obez bir kadın hasta, geçirdiği abdominoplasti ve yağ aldırma ameliyatından yedi gün sonra, nefes darlığı, çarpıntı, kan basıncı düşüklüğü (90/60 mmHg) nedeniyle başvurdu. Elektrokardiyografide sinüs taşikardisi, sağ eksen sapması ve sağ dal bloku görüldü. Akciğer filminde, atelektazik ve fokal infiltratif alanlar ve az miktarda iki taraflı plevral efüzyon saptandı. Tam kan sayımı ve biyokimyasal değerler normal bulunurken, D-dimer düzeyi 3500 ng/ml idi. Ekokardiyografide sağ kalp boşluklarında büyüme ve sağ ventrikül içerisinde trombüs izlendi. Ejeksiyon fraksiyonu normal, pulmoner arter basıncı 50 mmHg ölçüldü. Doppler ultrasonografide trombüs izlenmedi. Hastaya pulmoner tromboemboli tanısıyla önce oksijen tedavisi ve heparin infüzyonu verildi. Hastanın kliniğinin düzelmemesi, ekokardiyografide trombüs görüntüsünün devam etmesi ve hemodinaminin giderek bozulması üzerine doku plazminojen aktivatörü ile trombolitik tedaviye başlandı; ancak yanıt alınamadı. Sonuçta, pulmoner embolektomi ameliyatı ile pulmoner arterdeki trombüs materyali çıkarıldı. Ameliyat sonrası dönemde herhangi bir sorun yaşamayan hasta yedinci günde taburcu edildi.

İmmün trombositopenik purpura (İTP) hastalarında gelişen akut miyokart enfarktüsünün ideal tedavisi iyi bilinmemektedir. Kronik ve dirençli İTP tanısı ile takip edilen 42 yaşında bir erkek hasta, dört saat önce başlayan göğüs ağrısı ile başvurdu. Elektrokardiyografi bulguları akut anteroseptal miyokart enfarktüsü ile uyumluydu. Hastada koroner kalp hastalığı için herhangi bir risk faktörü yoktu. Başvuru öncesi dönemde, herhangi bir patolojik kanama olmaksızın trombosit sayısı 11000-40000/µl arasında seyreden hasta, başvuru sırasında İTP için herhangi bir tedavi görmemekteydi. Transtorasik ekokardiyografide anteriyor, orta ve apikal segmentler hipokinetik bulundu. Serum kardiyak enzim düzeyleri yüksekti. Trombosit sayısı 41000/µl idi. Koroner anjiyografide sol ön inen arterde tam tıkanıklık saptandı. Primer perkütan koroner girişimle, lezyona balonla genişletme uygulandıktan sonra stent yerleştirildi. Girişim sırasında ve sonrasında kanama veya iskemik durum gözlenmedi ve hasta işlemden sonra beşinci günde semptomsuz olarak taburcu edildi. Hastaya iki hafta süreyle günde bir kez 75 mgr klopidogrel verildi. İki hafta sonraki kontrolde hastanın herhangi bir semptomu yoktu, ekokardiyografide sol ventrikül duvar hareketleri normal idi.

Girişimsel kardiyolojide, koroner stentin yerleştirilmesi sırasında yer değiştirmesi veya embolizasyonu nadir ama ciddi bir komplikasyondur. Altmış yaşındaki erkek hasta, geçirdiği koroner arter baypas greft ameliyatından beş yıl sonra kararsız angina pektoris ile başvurdu. Sirkumfleks arterin obtus marginal dalında %70’lik darlık saptandı. Perkütan koroner girişim sırasında gönderilen sirolimus kaplı bir stent, arterdeki ileri derecede açılanma yüzünden balonundan sıyrılarak sirkumfleks arterin proksimalinde kaldı. Daha küçük bir balon kateter gönderilerek stentin içerisine itildi. Bu teknikle, stentin lezyona yönlendirilmesi ve yerleştirilmesi başarıyla gerçekleştirildi. Bilgilerimize göre, sunulan olgu, sirolimus kaplı bir stentte sıyrılma ve yer değiştirme yaşanan ilk olgudur.

Siyanotik doğuştan kalp hastalığı tanısıyla izlenen iki bebekte, atriyal düzeyde karışımı artırmak amacıyla atriyal septuma stent yerleştirme işlemi uygulandı. Birinci olgu, büyük arterlerin transpozisyonu tanısıyla izlenen üç aylık bir erkek bebekti. Diğer olgu, ameliyat sonrası dönemde sağ ventrikül çıkım yolu tıkanıklığına bağlı olarak santral venöz basınç yüksekliği gelişen 18 aylık bir erkek bebekti. Her iki olguda da 8 mm çapında, balona monte edilmiş çıplak stent kullanıldı. Stent uzunluğu ilk olguda 20 mm, ikinci olguda 30 mm idi. İşlem herhangi bir komplikasyon olmadan gerçekleştirildi. İlk olguda oksijen satürasyonu işlem sonrasında yaklaşık %20-25 yükseldi ve interatrial gradiyent kalmadı. İkinci olguda, santral venöz basınç işlemden hemen sonra 16 mmHg’den 8 mmHg’ye düştü. Hasta işlemin ikinci gününde ventilatörden ayrıldı ve beşinci günde yoğun bakım ünitesinden taburcu edildi. Kontrol ekokardiyografik incelemelerde, her iki olguda da stentin açık ve atriyal septumda iyi pozisyonda olduğu görüldü. Atriyal septuma stent yerleştirilmesi, güvenilir ve açık bir interatriyal bağlantı yaratmada güvenli ve etkili bir işlem olarak görünmektedir.

Akut kalp yetersizliği sendromlarının tanı ve tedavisi en güncel şekilde ESC/ESICM kılavuzlarında yer almıştır. Bununla birlikte, günlük pratikte bu hastalarla ilgilenen hekimler, dispneli bir hasta acil bölümüne ulaşır ulaşmaz tedavi seçeneklerini seçmede bir yol göstericiye gereksinim duyarlar. Bu yazıda, akut kalp yetersizliği sendromlarıyla başvuran hastaların en erken tedavisi konusunda pratik önerilerde bulunulmuştur. Kan basıncı ve semptomların yönlendirdiği strateji ve hedefe yönelik tedavilerin erken başlatılması özel olarak dikkate alınacak noktalardır. Başlangıç tedavisindeki düzenlemelerin zamanında yapılabilmesi için, erken ve sık aralıklarla değerlendirme yapmak da tedavinin ayrılmaz bir parçasıdır.

Bu formatta özet koymayacağız

İstirahat EKGsinde preeksitasyon olan herkese ablasyon- Erdem Diker