Amaç: Transvalvüler aort kapak implantasyonunun (TAVI) semptomatik şiddetli aort darlığı (AD) olan hastaların sonuçları üzerindeki etkilerini değerlendirmek ve işlem sonrası sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (LVEF) değişiminin ve kardiyak yapısal değişimin mortalite üzerindeki etkisini tahmin etmek.

Yöntemler: Taranan 191 hasta arasından 151 hasta 3 merkezde analiz edildi. Hastalar, düşük ejeksiyon fraksiyonlu AD (LVEF <%40), hafif düşük EF’li AD (LVEF %40-49) ve korunmuş EF’li AD (LVEF ≥%50) olarak üç alt gruba ayrıldı.

Bulgular: Ortalama takip süresi 19.4±12.4 (54’e kadar) ay idi. Tüm nedenlere bağlı mortalite her üç grup arasında benzer saptandı (p=0.901). Çok değişkenli analizlerde, strok volüm indeksi (SVİ) (Exp (B): 0.039, %95 CI: 0.011-0.013, p<0.001), başlangıç kan üre azotu (Exp (B): 1.022, %95 CI: 1.006-1.038, p=0.006) ve TAVI sonrası LVEF değişim yüzdesi (d-LVEF) (Exp (B): 0.046, %95 CI: 0.004-0.610, p=0.046) mortalite için bağımsız faktörlerdi. ROC eğrisi analizine göre, SVİ <35 mL/m2 olan hastalarda d-LVEF
≤ %10 olması mortaliteyi öngörmede %50 duyarlılık ve %75 özgüllük (0.72 AUC) değerine sahiptir.

Sonuç: Belirgin LV tersine yeniden şekillenmesini yansıtan, TAVI’den hemen sonra LVEF’nin iyileşmesinin, AD hastalarında sağ kalımı öngörmede etkisi vardır ve SVİ düşük olan hastalarda daha önemlidir.

Amaç: Bu çalışmanın amacı, doğrudan ölçülen LDL-C, Friedewald ve yeni Martin LDL-C hesaplama formüllerini, Türk popülasyonunda karşılaştırmaktır.
Yöntemler: Bu çalışmaya trigliserid düzeyi <400 mg/dL olan 18 ve 65 yaşları arası toplam 1.558 hasta dahil edildi. Hastaların serum lipid paneli konsantrasyonları Cobas 6000 c501 (Roche Diagnostic) ile ölçüldü. d-LDL-C düzeyi homojen bir direk yöntem ile ölçüldü. LDL-C’yi hesaplamak için Friedewald [TC- (HDL-C+(TG/5)] ve Martin [TC- (HDL-C+ (TG/değişken faktör)] formülleri kullanıldı.
Bulgular: Hastaların yaş ortalaması 52.7±12.3 olarak kaydedildi. 1.558 hastanın %56’sı kadın, %44’ü erkekti. Tüm hasta grubunda d-LDL-C, F-LDL-C ve M-LDL-C konsantrasyonları sırasıyla, 148.6±39.8 mg/dL, 123.9±38.7 mg/dL ve 133.4±35.9 mg/dL idi. Tüm hastalar da d-LDL-C’e göre F-LDL-C ve M-LDL-C konsantrasyonları arasındaki ortalama fark sırasıyla 24.6±10.7 ve 15.10±10.3’tü. Hastalarda Scatter blot grafiği [tahmini LDL-C (x) ve d-LDL-C (y)] karşılaştırmasında, Friedewald için, y=1.1665x + 0, Martin için y=1.1667x+ 0 denklemleri hesaplandı. d-LDL-C konsantrasyonu ile kıyaslandığında, formüller arasında güçlü bir korelasyon gösterdi (sırasıyla, r=0.960, r=0.966). Martin formülünün ayarlanabilir faktör ortalaması 6.08±0.95 olarak bulundu.
Sonuç: Çalışmamızda Martin formülü nispeten daha iyi bir ayırım ortaya koydu. Formüller ile d-LDL-C arasında güçlü bir korelasyon olmasına rağmen, iki formül için var olan negatif bir bias, koroner kalp hastalığı riskinin belirlenmesinde ve tedavi stratejilerinin planlanmasında daha düşük risk göstermektedir.

Amaç: D-SPIRIT kayıt çalışması atriyal fibrilasyon hastalarında dabigatran etexilate’ın günlük pratikteki güvenilirlik ve etkinliğinin değerlendirilmesi için tasarlanmıştır.

Yöntemler: D-SPIRIT kayıt çalışması, gerçek yaşamdaki dabigatran kullanımının araştırıldığı ilk ulusal, çok merkezli, ileriye dönük, gözlemsel, pazar erişimi sonrası veri tabanı kayıt çalışmasıdır. Yeni kuşak oral antikoagülan tedavisinin kullanımına uygun olan, atriyal fibrilasyon nedenli inmeden korunmak için en az 6 aydır düzenli dabigatran tedavisi alan, toplamda dokuz farklı merkezden 326 hasta çalışmaya dahil edildi. Olgular tedavinin etkinlik ve güvenilirliğinin değerlendirmesi amaçlı 2 yıl süre ile izlendi. Kanama, tromboembolik olaylar, inme, geçici iskemik atak, miyokart enfarktüsü, tüm nedenlerden ölümü içeren bütün advers klinik olay ve sonlanımlar kaydedildi.

Bulgular: Çalışma hastalarının ortalama yaşı 71.1±9.6 yıl olup %57.4’si kadındı. Ortalama CHA2DS2-VASc skoru: 3.4±1.6 idi. Kümülatif olumsuz klinik olay insidansı %6.30/yıl iken geçici iskemik atak, inme, periferik embolizmi içeren embolik olay insidansı %1.26/yıl idi. Major kanama insidansı %2.20/yıl ve mortalite insidansı %0.94/yıl idi.

Sonuç: Bu kayıt çalışması dabigatran etexilate’ın Türkiye’deki güncel güvenlik ve etkinlik verilerine genel bir bakış sağlamıştır. Çalışmamızdaki tromboemboli ve kanama oranları diğer faz 3 ve gerçek yaşam kayıt çalışmaları ile benzerdir. Ancak gerçek yaşam şartlarında dikkat çekici oranlarda gereksiz düşük doz dabigatran etexilate kullanımı görülmüştür.

Amaç: Kolesterol esterin selektif alımına aracılık eden bir yüksek yoğunluklu lipoprotein (HDL) reseptörü olan Çöpçü reseptör sınıfı-B tip-1 (SR-BI, SCARB1), ters kolesterol taşınmasında önemli bir rol oynar. Bu çalışmada SR-BI geninin polimorfik varyantlarının erken yaşta miyokart enfarktüsü (MI) hikayesi olan koroner kalp hastalarındaki (KKH) dağılımı ve bunların serum lipidlerine etkisi incelenmiştir.
Yöntemler: SR-BI rs5888(T>C), rs4238001(C>T) ve rs10846744(G>C), 50 yaşından önce MI öyküsü olan (MI (+)) 100 erkek KKH hastasında ve MI öyküsü olmayan (MI (–)) 89 erkek kontrolde real time-PCR ve mutant allel spesifik PCR teknikleri ile analiz edildi.
Bulgular: MI(+) Hasta grubunda SR-BI rs4238001 atasal-CC genotipi frekansı MI(–) kontrol grubundan istatistiksel olarak anlamlı yüksek bulunmuştur (OR: 4.046, p<0.001). Rs10846744 nadir-C alleli, MI(+) KKH grubunda artmış toplam kolesterol (p=0.014) ve trigliserit (p=0.009) seviyeleri ile anlamlı bir ilişkili iken, MI(–) grupta düşük ApoA1 düzeyleriyle ilişkiliydi (p=0.021). Lojistik regresyon analizi, diğer ilişkili KKH risk faktörlerinin varlığında rs4238001-CC genotipi (p=0.002), sigara (p=0.026) ve MI(+) KKH arasında bir ilişki olabileceğini doğrularken, haplotip analizinde ise MI(+) KKH hastalarında CGC (rs5888-C, rs10846744-G, rs4238001-C allelleri) ve CCC (rs5888-C, rs10846744-C, rs4238001-C allelleri) haplotiplerinin yüksek sıklıkta olduğu bulundu (sırasıyla p<0.01 ve p=0.027).
Sonuç: Bu sonuçlar, SR-BI gen varyantlarının MI(+) KKH hastalarında MI(–) kontrollere göre farklı dağılım gösterdiğini ve bu varyantların dislipidemi lehine etkileri olabileceğine işaret etmektedir.

Amaç: Enfektif endokardit (EE) ile ilişkili ST yükselmeli miyokart enfarktüsü (STYME) oldukça nadirdir. Bu acil durumun yönetimi konusunda net bir klinik fikir birliği yoktur. Bu çalışmada, bu hasta popülasyonunda tedavi stratejilerinin klinik sonuçlarını açıklamayı amaçladık.
Yöntemler: Çalışma popülasyonu, EE ile ilişkili STYME tanısı almış, geriye dönük olarak değerlendirilen 19 hastadan (dokuz kadın; ortalama yaş 52±11.8 yıl) oluşuyordu. Transözofageal ekokardiyografi ile tüm hastalarda vejetasyon tespit edildi. Çalışma popülasyonu hastane içi mortaliteye göre iki gruba ayrıldı.
Bulgular: Başlıca klinik belirtiler nefes darlığı (%89.5), ateş (%78.9) ve göğüs ağrısı (%63.2) idi. Tüm hastalara kateter bazlı koroner anjiyografi yapıldı. Tüm olgularda etken izole edildi ve yedi olguda (%36.8) Staphylococcus aureus belirlendi. En sık görülen enfarktüs sol ön inen arterdeydi (n=12 [63.2%]). Tedavi stratejileri mekanik trombektomi (n=1), stent implantasyonunu takiben kapak replasmanı (n=5), direkt balon anjiyoplasti (n=4), koroner arter baypas greftleme ile birlikte kapak replasmanı (KABG; n=6) ve tıbbi takip (n=3) idi. Ayrıca, miyokart enfarktüsünde tromboliz III akım, hayatta kalma grubunda anlamlı derecede daha yüksekti (%100’e karşı %0, p<0.001). Tüm bu hastalar revaskülarizasyon için KABG veya stent implantasyonunu tercih etti.
Sonuç: Mevcut veriler, stent implantasyonu veya KABG ile revaskülarizasyon içeren bir revaskülarizasyon stratejisinin, EE ile ilişkili STYME hastalarında daha düşük mortalite oranına sahip olduğunu göstermektedir.

Amaç: Romatoid faktör (RF), artmış koroner arter hastalığı ve kardiyovasküler mortalite ile ilişkilendirilmiştir. Bu çalışmanın amacı, akut miyokart enfarktüslü hastalarda serum RF düzeyleri ile SYNTAX skoru I (SSI) arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.
Yöntemler: Bu çalışmaya akut miyokart enfarktüsü tanısı alan ve koroner anjiyografi yapılmış ardışık 418 hasta alındı. Tüm hastaların bazal serum RF seviyeleri ölçüldü. Çalışma popülasyonu iki gruba ayrıldı; ST segment yükselmeli miyokart enfarktüsü (STEMI) grubu (n=218) ve ST segment yükselmesiz miyokart enfarktüsü (NSTEMI) grubu (n=200). Daha sonra her grup SSI’e göre iki alt gruba ayrıldı; SSI ≤22 grup ve SSI >22 grup.
Bulgular: STEMI grubunda, RF düzeyleri SSI> 22 grubunda SSI ≤22 grubuna göre anlamlı olarak yüksekti (13.0 IU / mL [7.0-51.0 IU / mL] vs. 11.0 IU / mL [4.0-37.0 IU / mL], sırasıyla, p = 0.002). NSTEMI grubunda, RF düzeyleri SSI> 22 grubunda SSI ≤22 grubuna göre anlamlı olarak yüksekti (15.5 IU / mL [8.0-69.5 IU / mL] vs. 13.0 IU / mL [4.0-36.0 IU / mL], sırasıyla, p <0.001). Lojistik regresyon sonucunda nötrofil lenfosit oranı, total kolesterol seviyesi, pozitif RF ve sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu STEMI hastalarında orta ve yüksek SSI ile bağımsız olarak ilişkilendirilmişken kardiyak troponin T seviyesi ve pozitif RF NSTEMI hastalarında orta ve yüksek SSI ile bağımsız olarak ilişkilendirilmiştir.
Sonuç: Serum RF konsantrasyonları, akut miyokart enfarktüsü olan hastalarda SSI ile bağımsız olarak ilişkilidir.

Koroner bilgisayarlı tomografik anjiyografi (KBTA), koroner arterlerin doğrudan görüntülenmesi ve koroner arter hastalığının (KAH) değerlendirilmesi için kullanılan mükemmel bir girişimsel olmayan anatomik görüntüleme yöntemidir. KBTA, tıkayıcı KAH’ın tanımlanması için yüksek bir duyarlılığa ve negatif tahmin değerine sahiptir, ancak özgüllüğü ve pozitif öngörü değeri düşüktür. KAH’ın anatomik şiddetini değerlendirmek için kullanıldığı on yıldan uzun bir sürenin ardından, KBTA’nın özgüllüğünü ve doğruluğunu artırmak için KBTA’dan işlevsel bilgi elde etmenin yeni modaliteleri geliştirilmiştir. Bu modaliteler, KBTA veri setlerinden fraksiyone akım rezervini (FAR) hesaplamak için hesaplamalı akışkanlar dinamiğini kullanır. Bilgisayarlı tomografiden türetilen FAR (FARBT), hesaplama için sanal hiperemiyi tahmin eder. Bu nedenle, FAR’ın hesaplanması için KBTA incelemesi sırasında ek görüntü elde edilmesi veya ilaç verilmesi, radyasyona maruz kalma veya farmasötik bir stres maddesinin kullanılması gerekli değildir. Çok sayıda, ileriye dönük tek veya çok merkezli çalışmalar, FARBT’nin kateter laboratuvarı için bir kapı bekçisi olmaya hazır olduğunu göstermiştir. Bu makalede, FARBT’nin ilkelerini, tanısal doğruluğunu, avantajlarını, sınırlamalarını ve tuzaklarını gözden geçirmeyi amaçladık.

Koroner-pulmoner arter fistülü (KPAF), koroner arterler ile pulmoner arterler (PA) arasında bir bağlantı olarak tanımlanır. KPAF’lerinin girişimsel tedavi seçenekleri, cerrahi ligasyon ve transkateter koil ya da tıkaç embolizasyonudur. 60 yaşında kadın hasta, merkezimize egzersiz ile indüklenen CCS-3 (Canadian Cardiovascular Society Klas III) angına şikayeti ile başvurdu. Özgeçmişinde 2013 yılında sol ön inen koroner artere (LAD) elektif stent işlemi ve 2015 yılında LAD - PA fistülü nedeni ile operasyon yer almaktaydı. 2017’de aynı fistülün tekrarlaması üzerine, antegrad perkütan fistül kapama denenmiş ancak başarısız olunmuştu. Bir önceki işlemin başarısızlığına neden olan fistülün proksimal boynundaki ciddi tortuozite ve kan akımının fistülün distal boynunda kesilmesi ihtimali dikkate alınarak retrograd yaklaşım seçildi. Sağ femoral ven yoluyla, 5 Fr. 45 cm TorqVue düşük profilli taşıma sistemi (St Jude Medical, Little Canada, MN, USA) 0.035-inç J-uçlu kılavuz tel üzerinden pulmoner artere ilerletildi. Antegrad görüntüleme desteği ile, kılavuz tel retrograd olarak fistülün distal boynuna ilerletilebildi. Fistülün distal kısmı tünel şekilli patent duktus arteriosus’a (PDA) benzediğinden ve en dar yerinde 4 mm ölçüldüğünden, kapatmak için Amplatzer duct occluder II 6x6 (Abbott Vascular, Chicago, IL, USA) tercih edildi.

Perikardın konjenital yokluğu nadir görülen bir kardiyak malformasyondur ve kalbi ve büyük damarları çevreleyen fibroelastik kesenin kısmen veya tamamen yokluğu olarak tanımlanabilir. Hastalar genellikle asemptomatik ya da non-spesifik semptomlara sahip oldukları için bu nadir konjenital anomalinin teşhisi zordur. Bu nedenle genellikle görüntüleme sırasında, intraoperatif olarak veya postmortem incelemeler sırasında tesadüfen teşhis edilir. Bu bakımdan, muayene sırasında spesifik görüntülerin akılda tutulması ve doğru bir teşhis için perikardın konjenital yokluğundan şüphelenilmesi önemlidir. Bu olgu sunumunda, atipik göğüs ağrısı şikayeti ile başvuran ve çoklu görüntüleme yöntemleri ile perikardın konjenital yokluğu tanısı alan 42 yaşında bir erkek hasta sunuyoruz.

Ventriküler psödoanevrizma çoğunlukla miyokart enfarktüsünden sonra lokalize perikardiyal adezyonlar ile sınırlanan ventriküler serbest duvar rüptürü nedeniyle oluşmaktadır. Tedavi edilmeyen psödoanevrizmalarda rüptür riski yaklaşık %30-45 ve mortalite oranı %50’dir. Literatürde tedavisine dair net bir kanıt olmamasına rağmen temel öneri cerrahi tedavinin gecikmeden yapılmasıdır. Ancak hastaların yaşı, ek komorbiditeleri, eşlik eden ciddi mitral yetersizliği ve sol ventrikül sistolik fonksiyon bozukluğu cerrahi işlemin mortalite oranını önemli ölçüde artırmaktadır. Ciddi mitral yetersizliğinin eşlik ettiği sol ventrikül psödoanevrizmasının tedavisi ile ilgilide literatürde net öneriler bulunmamakta ve hasta bazlı bireysel yaklaşımlar uygulanmaktadır. Bu olgu sunumunda ventriküler psödoanevrizması ve ciddi mitral yetersizliği olan üç hastanın farklı klinik seyir ve tedavileri anlatılmış, literatürdeki veriler incelenmiş ve bundan sonraki benzer hastalara tedavi yaklaşımları için kaynak oluşturulmaya çalışılmıştır.