Amaç: Atriyal fibrilasyon (AF), en sık görülen tedavi gerektiren kronik aritmidir. Kronik obstruktif akciğer hastalığı (KOAH), AF için risk faktörlerinden biridir, ancak bu ilişki sadece solunumu fonksiyon testi sonuçları üzerinden irdelenmiştir. Çalışmadaki amacımız güncel kılavuzlarda belirlenen klinik ciddiyete bağlı KOAH sınıflaması ile AF arasındaki ilişkinin aydınlatılmasıdır.
Yöntemler: Kasım 2019 ve Ocak 2017 arasında KOAH nedeni ile yatarak tedavi alan hastalar tarandı. Koroner arter hastalığı, kalp yetersizliği, kalp kapak hastalığı, diyabet, kronik böbrek hastalığı, hipertansiyon, tiroid disfonksiyonu ve uyku apne sendromu olan hastalar dışlandı. 2019 Global Initiative for Chronic Obstructive Lung Disease (GOLD) kılavuzuna göre KOAH hastaları A,B,C ve D gruplarına ayrıldı ve bu gruplar ile AF ilişkisi araştırıldı.
Bulgular: Cinsiyet ve beden kitle indeksi açısından iki grup arasında fark yoktu. Yaş, LVEF, sol atrium, sağ atrium, sağ ventrikül ve SPAB açısında her iki grup arasında anlamlı fark mevcuttu. Klinik ve semptomatik ciddiyete göre KOAH hastaları sınıflandırıldığında, klinik ciddiyet arttıkça AF sıklığı artmaktaydı.
Sonuç: Solunum testindeki FEV1 değerinden bağımsız olarak, klinik olarak daha ciddi tabloya sahip KOAH olgularında AF görülme sıklığı daha fazladır.

Amaç: Bu çalışmanın amacı romatizmal mitral stenozu (MS) olan hastalarda plazma proadrenomedullin (ProADM) düzeylerini saptamak, ProADM konsantrasyonu ile stenoz ciddiyetinin göstergesi olan ekokardiyografik parametreler ve semptom düzeyi arasındaki ilişkiyi incelemek ve kendini daha önce bu alanda ispatlamış N-terminal pro-brain natriuretic peptide (NT-proBNP) ile ProADM’yi kıyaslamaktır.
Yöntemler: Çalışmaya izole romatizmal MS tanısı ile takip ve tedavi altında olan ardışık 53 hasta ile bu hastalarla benzer yaş ve cinsiyet özelliklerine sahip 45 gönüllü dahil edildi. MS haslarında kendi içinde girişim endikasyonu olanlar ve olmayanlar olarak iki gruba ayrıldı. Tüm deneklere detaylı ekokardiyografi yapılıp, NT-proBNP ve ProADM düzeylerinin tespit edilebilmesi için kan örneği alındı.
Bulgular: Romatizmal MS’i olan hasta grubunda NT-proBNP ve ProADM seviyesi kontrol grubuna göre anlamı düzeyde daha yüksekti. Benzer şekilde romatizmal MS’i olan hastalar içerisinde girişim endikasyonu olan hastalarda, girişim endikasyonu olmayanlara göre bu iki parametre daha yüksek saptandı (p<0.001 ve p<0.001). Bunun yanı sıra yapılan korelasyon analizinde romatizmal MS’i olan hastalarda NT-proBNP ve ProADM seviyeleri hastalık ciddiyetinin göstergesi olan ekokardiyografik bulgular ile çeşitli derecelerde anlamlı korelasyona sahip olduğu görüldü. Her iki parametrede New York Heart Association (NYHA) sınıfı arttıkça arttı ve bu artış istatistiki bir anlamlılığa sahipti. Bir diğer bulgumuz ise her iki parametre için hesapladığımız kestirim değerlerinin (NT-proBNP: 119.9 pg/mL, ProADM: 6.15 nmol/L) yüksek duyarlılık ve özgüllük oranlarıyla girişim endikasyonu olan hastaları tespit edebiliyor olmasıydı. NT-proBNP bu anlamda az farkla daha etkili görüldü.
Sonuç: İzole romatizmal MS’i olan hastalarda artmış olan NT-proBNP ve ProADM düzeyleri ekokardiyografiye ek bilgiler sağlayarak girişim endikasyonu olan hastaların ayırt edilebilmesinde klinisyenlere yardımcı olabilir.

Amaç: Perkütan koroner girişimler (PKG) ilişkili miyokardiyal hasar, koroner arter hastalığı olan hastaların prognozunu olumsuz etkileyebilir. Çalışmamızın amacı, uzun süreli statin kullanımının elektif PKG ile ilişkili miyokardiyal hasar üzerine etkilerini araştırmaktır.
Yöntemler: Çalışmamıza toplam 102 hasta dahil edildi ve PKG öncesi statin kullanımına göre üç grupta değerlendirildi, ‘’potent statin’’ grubu (n=26), ‘’zayıf statin’’ grubu (n=23) ve ‘’statin içermeyen’’ grubu (n=53). PKG sırasında komplikasyonu gelişen hastalar belirlendi (n=31). Miyokardiyal hasar, işlemin 0, 2, 4 ve 12. saatlerinde seri yüksek duyarlılıklı troponin T (hsTnT) testi ile belirlendi.
Bulgular: Potent statin grubunda 2. ve 4. saatlerde hsTnT değerlerindeki artış diğer iki gruba göre anlamlı olarak daha düşüktü (sırasıyla p=0.008 ve 0.009). Prosedürel komplikasyon yaşanan hastalarda 2., 4. ve 12. saatlerde hsTnT düzeylerindeki artış potent statin grubunda diğer iki gruba göre daha düşüktü (sırasıyla p=0.032, 0.019 ve 0.006). Ayrıca işlem sırasında komplikasyon yaşanan hastalarda, potent statin grubunda 4. ve 12. saatlerde hsTnT düzeyleri miyokart enfarktüsü sınırını aşan hastalar daha azdı. (p=0.039 ve p=0.006, sırasıyla).
Sonuç: Bu sonuçlar, yüksek doz statin kullanan hastalarda elektif PKG ile ilişkili miyokardiyal hasarın daha az sıklıkta olduğunu göstermektedir. İşlem sırasında komplikasyon gelişen hastalarda bu sonuç daha belirgindi.

Amaç: Hipertansiyon, yaşlılarda tedaviye uyum düşük olduğu için yönetimi güç bir hastalıktır. Çalışmamızda yaşlı hipertansiflerde ilaç etkileşim endeksinin (İEE) ilaç uyum üzerine etkisini değerlendirmeyi amaçladık.
Yöntemler: Kesitsel gözlemsel çalışmamıza, 01.02.2020 ile 30.09.2020 arasında üçüncü basamak hastanenin kardiyoloji polikliniğine başvuran 65 yaş ve üzeri, 418 hastayı dahil ettik. Hastaların sosyo-demografik özelliklerini, ek hastalıklarını ve aldıkları ilaçları sorgulayan bir anket hazırladık. İlaç uyumu için Morisky ilaç uyum skalası-8 (MMAS-8) kullanıldı. İlaç etkileşimleri, Lexicomp® uygulaması ile değerlendirildi. İlaç uyumunu etkileyen faktörlerin tespiti için tanımlayıcı testler ve çoklu lineer regresyon analizleri yapıldı. İlaç uyum indeksi, klinik ilişkili ilaç etkileşimlerinin toplam ilaç etkileşimlerine oranından hesaplanmıştır.
Bulgular: Araştırma popülasyonunun ortalama yaşı [± standart sapma (SS)] 72.91 (±6.47) idi ve 272/146’ü kadın/erkekti. En sık eşlik eden hastalık diyabetes mellitustu (%23.5). Hastaların %39.5’inde polifarmasi mevcuttu, günlük ortalama (SS) 4.27 (±2.57) sayıda ilaç alıyordu. En sık reçete edilen anti-hipertansifler tiazid ve türevleri (%29.8), anjiyotensin reseptör blokerleri (24.8%), anjiyotensin dönüştürücü enzim inhibitörü (%14.9) idi. Ortalama MMAS-8 skoru (SS) 4.55±0.98 idi ve katılımcıların 321 (%76.8)’inin ilaç uyumu kötüydü. Hastalarının %33.4’ünde klinik ilişkili ilaç etkileşimi vardı. Yeni ilaç etkileşim indeksini ortalama (SS) 0.345±0.017 idi. MMAS-8 skorunu belirlemede İEE’nin tahmini için yapılan receiver operating characteristic (ROC) eğrisi analizinde eğri altı alanı 0.616 saptadık [95% güven aralığı (GA): 0.547- 0.686].
Sonuç: Yaşlı hipertansiflerde ilaç etkileşim yoğunluğunu belirlemek için yeni bir endeks tanımladık. Bu endeks, ilaç uyumu tahmininde kullanışlı bir araç olabilir.

Amaç: Bu çalışmada koroner arter hastalarının ikincil korunma konusunda farkındalıkları ve bu konuda bilgileri hangi kanallar aracılığı edindikleri araştırılmıştır.
Yöntemler: Kardiyoloji polikliniğine ardışık olarak başvuran koroner arter hastalarına (n=912) 45 soruluk bir anket uygulanmıştır.
Bulgular: Katılımcıların 508’i (%55.7) koroner anjiyografi sonrası damarlarının durumunu bildiğini belirtti. Katılımcıların 493’ü hiç egzersiz yapmadığını belirtmiştir (%54.1). Katılımcıların 299’u herhangi bir diyet yapmadığını belirtmiştir. Erkekler kadınlarla karşılaştırıldığında diyet, kan şekeri ve kan basıncı dışındaki risk faktörlerinin daha sık farkındadır (p<0.001). Kadınlar erkeklerle karşılaştırıldığında kan şekeri ve kan basıncının risk faktörü olduğunun daha sık farkındadır (p<0.001). Yüksek gelirli hasta grubu, düşük/orta gelirli hasta grubuna göre kan şekeri dışındaki tüm risk faktörlerinin daha fazla farkındadır (p<0.001). Eğitim düzeyi arttıkça kan şekeri ve anti-trombositer ilaç farkındalık sıklığı artmaktadır (p<0.001). Öte yandan okuryazar/ilkokul/ortaokul grubunda kan şekeri ve anti-trombositer ilaç konusunda farkındalık sıklığı daha yüksektir (p<0.001). Ayrıca, hastaların cinsel yaşamı ve psikolojik sorunlarının kardiyoloji uzmanları tarafından nadiren sorgulandığı görülmüştür.
Sonuç: Koroner arter hastalarının ikincil korunma konusunda farkındalıkları çok düşük bulunmuştur.

Amaç: Bu çalışmanın amacı subakut alt ekstremite iskemisi olan hastalarda alteplaz ile kateter aracılı intra-arteriyel trombolitik tedavinin erken sonuçlarını yayınlamak ve CONUT (Controlling Nutritional Status) skoru ile değerlendirilen malnütrisyonun trombolitik tedaviye yanıt ve kanama ile ilişkili olup olmadığını belirlemektir.
Yöntemler: Bu, 2007-2020 yılları arasında, infraaortik subakut trombotik oklüzyon nedeniyle Rutherford sınıf 3 (%34.7), sınıf 4 (%40.7) ve sınıf 5 (%24.6) semptomları olan ve kateter aracılı tromboliz ile tedavi edilen 118 hasta ile yürütülen retrospektif bir çalışmadır.
Bulgular: Hemen tromboliz sonrası teknik başarı (TIMI grade 2/3) oranı %56, ilave tüm girişimlerden sonra genel teknik başarı oranı %83.9 olarak görüldü. Hastaların %74.5’inde klinik başarı elde edildi. Major kanama %11.8’inde meydana geldi. Ancak, giriş yeri hematomlarını çıkardığımızda major kanama oranı %5.1 idi. Hastane içi ölüm oranı %5.1 ve 30 günluk amputasyon oranı %12.7 idi. CONUT skoruna göre (≥2) hastaların %48.3’ünde malnütrisyon tespit edildi. Herhangi bir seviyedeki malnütrisyon, başarısız tromboliz yanıtı ve kanama ile ilişkiliydi. Diğer faktörler için ayarlama yapıldıktan sonra bile, CONUT skoru yetersiz litik yanıtı öngördü, ancak serum CRP veya nötrofil/lenfosit oranı litik tedaviye yanıt ile ilişkili bulunmadı. Yetersiz litik yanıtın diğer belirleyicileri semptom süresi, Rutherford sınıf 4/5 semptom ve kötü pedal akım olarak saptandı.
Sonuç: Subakut bacak iskemisi olan hastalarda, kateter aracılı intra-arteriyel trombolitik tedavi tek başına olmasa da ek müdahalelerle birlikte, önemli kanama ve ölüm riskine karşın birçok hastada etkiliydi. Malnütrisyon, yetersiz litik yanıt ve kanama ile ilişkiliydi. Hekimler uygun tedaviyi seçerken malnütrisyonun farkında olmalı ve ekstremite iskemisi olan hastaların beslenme durumunu dikkate almalıdır.

Kardiyak amiloidoz (KA), katlanması bozulan endojen proteinlerin amiloid fibriller şeklinde kalpde ekstrasellüler birikimi ile ortaya çıkan nadir, ilerleyici, infiltratif ve restriktif bir kardiyomiyopatidir. En sık gözlenen KA tipleri, transtretin (TTR) ve immunglobulin hafif zincir (AL) amiloidozudur. TTR-KA, doğal (wild type) TTR (wtTTR) veya mutasyonel TTR (mTTR) KA şeklinde görülebilir. KA bugüne kadar nadir görülen bir hastalık olarak düşünülmüştür. Klinik uygulamada tanı sıklıkla atlansa da, korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu kalp yetersizliği (KEF-KY) etiyolojik nedeni olarak giderek daha fazla tanınmaktadır. TTR-KA olguları kötü prognoza sahiptir. Erken tanı ve tedavi yaklaşımları ile prognozun anlamlı düzeltilebildiği gösterilmiştir. Nükleer sintigrafi gibi yeni tanısal teknikler biyopsi gerektirmeden erken tanı konmasını sağlamaktadır. Bu olgu raporunda, KEF-KY ve sol ventrikül hipertrofisinin sıklıkla atlanan ve nadir bir etiyolojik nedeni olan wtTTR-KA olgusu sunulmaktadır.

Transkateter aort kapak implantasyonu (TAVI), orta ve hatta düşük riskli hastalarda cerrahi kapak replasmanına güvenli ve etkili bir alternatiftir. Doğrudan aortik (DAo) yol, şiddetli periferik vasküler hastalığı olan hastalarda kullanılabilir. Biz, 88 yaşında kardiyojenik şok ile hastanemize başvuran bir hastayı sunuyoruz. Ekokardiyografide aort kapak alanı 0.5 cm², ortalama gradiyent 55 mmHg ve pik gradiyent 92 mmHg olan ciddi aort kapak stenozu görüldü. Kurumumuz Kalp Ekibi tarafından TAVI önerildi. Çok kesitli Bilgisayarlı tomografide (ÇKBT) şiddetli periferik vasküler hastalık, abdominal aortanın kalibrasyonunda azalma ve çok sayıda hassas aterosklerotik plaklar görüldü. Hastaya Dao ile TAVI planlandı. Median sternotomi yapıldı. Önce predilatasyon yapılıp sonra 26 mm Medtronic CoreValve Evolut R kapak implante edildi. Hasta 96 saat sonra taburcu edildi. TAVI için varsayılan yaklaşım olarak transfemoral (TF) yaklaşım kullanılsa da, hastamızda şiddetli periferik vasküler hastalık, çok sayıda hassas aterosklerotik plaklar, abdominal aortun kalibrasyonunun azalması ve en dar noktada 4,5 mm olması nedeniyle hastamızda kontrendikedir. Prosedür öncesi dikkatli ÇKBT değerlendirmesi önemlidir ve prosedürün başarısını doğrudan etkiler. ÇKBT, başarılı DAo TAVI için mutlaka olması gereken en iyi kanülasyon bölgesini doğrulamak için de zorunludur.

Patent duktus arteriozusa (PDA) stent implantasyonu işlemi, duktus bağımlı pulmoner dolaşımı olan yenidoğanlarda cerrahiye alternatif olarak uygulanan palyatif bir işlemdir. Ancak aortik ark anomalili hastalarda halen oldukça zorlu bir yöntemdir. Bu yazıda sağ aortik arkusu olan ve PDA’sı sol innominate arterden köken alan pulmoner atrezili bir yenidoğandaki deneyimimizi paylaştık. PDA uzun ve kıvrımlı olduğu için tek bir uzun stent yerine üç kısa stent yerleştirmeyi tercih ettik. Prosedür, arter yaralanmalarını azaltmak için Glidesheath kılıf ile femoral arter yaklaşımı ile uygulandı. Atipik morfolojilerdeki PDA’larda stent implantasyonu, birden fazla kısa stent ve Glidesheath kılıf kullanılarak başarıyla gerçekleştirilebilir.