Amaç: Atriyal fibrilasyonu (AF) bulunan korunmuş ejeksiyon fraksiyonlu kalp yetersizliği (KEF-KY) hastalarının klinik özelliklerini değerlendirmeyi ve bu hastaların klinik özelliklerini AF’si bulunmayan KEF-KY hastalarıyla karşılaştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Bu çalışma, Türkiye’de yürütülmüş olan, daha kapsamlı, çok merkezli, gözlemsel ve kesitsel bir kayıt çalışmasının alt grup analizi olarak tasarlandı (NCT03026114). KEF-KY hastaları; AF ritminde olan KEF-KY hastaları ve sinüs ritminde (SR) olan KEF-KY hastaları olarak iki gruba ayrılarak, bu hastaların klinik karakteristik özellikleri karşılaştırıldı.
Bulgular: Toplam 819 KEF-KY hastası (ortanca yaş 67 yıl, %58 kadın) içinde, 313 (%38.2) hastada AF mevcuttu. SR olan hastalara kıyasla, AF mevcut olan hastalar daha yaşlı (70’e karşı 66 yıl, p<0.001) ve daha semptomatikti. NYHA III-IV fonksiyonel kapasite, paroksismal nokturnal dispne, ortopne, çarpıntı, yorgunluk, akciğerlerde krepitan ral ve periferik ödem prevalansı AF ritmindeki hastalarda daha yüksekti. Kalp yetersizliğine bağlı hastaneye yatış oranı AF hastalarında daha fazlaydı (%28.4’e karşı %12.6, p<0.001) ve AF hastaları belirgin olarak daha yüksek N-terminal pro-B-tipi natriüretik peptit (887’ye karşı 394.8 pg/mL, p<0.001) ve sol atriyum volüm indeksi değerlerine sahipti. Bununla birlikte, AF mevcut olmayan hastalar daha yüksek diabetes mellitus, obstrüktif uyku apnesi ve koroner arter hastalığı yüküne sahipti. Ayrıca AF grubunda, nondihidropiridin grubu kalsiyum kanal blokerleri, digoksin, loop diüretikleri ve antikoagülan ilaç kullanım oranları daha fazlaydı.
Sonuç: Bu çalışma Türkiye’deki geniş bir KEF-KY kohortunda AF ritminde olan ve olmayan hastalar arasında önemli klinik farklılıklar olduğunu göstermiştir. Ülkemizde de giderek artan bu kalp yetersizliği popülasyonunda, AF’nin prognostik etkilerini netleştirmek için daha ileri, prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.

Amaç: Akut miyokardit tanısında kardiyak manyetik rezonans görüntülemede (MRG) “Lake Louise konsensüs” kriterlerinin üç ana komponenti olan ödem, hiperemi ve geç kontrast tutulumunun (GKT) tanısal etkinliğini araştırmak.
Yöntemler: Geriye dönük olarak yürütülen bu çalışmaya akut miyokardit tanılı 44 hasta ve 24 sağlıklı kontrol dahil edildi. Kardiyak MRG’de ödem varlığı T2-ağırlıklı STIR imajlarda miyokart üzerinde yaygın veya fokal olarak normal görünümdeki kas dokusundan 1.9 kat daha fazla sinyal artışı olarak tanımlandı. Hiperemi T1-ağırlıklı turbo spin eko sekanslarda miyokardın erken kontrast tutulum oranının aynı kesitteki kaslardan 4 kat veya daha fazla olması olarak tanımlandı. GKT ise görsel olarak değerlendirildi. Akut miyokardit tanısı için referans yöntem Avrupa Kardiyoloji Derneği’nin kılavuzlarına uyumlu olacak şekilde klinik ve biyokimyasal belirteçler olarak kabul edildi.
Bulgular: Ödem, hiperemi, GKT ve Lake Louise kriterinin (3 bulgudan en az ikisi) tanısal doğruluğu sırasıyla %75.7, %64.2, %88.5 ve %84.2 idi. Lake Louise kriterlerinden özgüllüğü en yüksek olan %100 ile ödemdi. Duyarlılığı en yüksek kriter ise GKT idi (%86). Akut miyokardit tanısı için GKT ve/veya ödem varlığı kriter olarak kabul edildiğinde en yüksek tanısal doğruluk değeri elde edildi (%92.8).
Sonuç: Akut miyokardit tanısında GKT ve/veya ödem varlığı tanı kriteri olarak kabul edildiğinde Lake Louise kriterlerine göre daha yüksek tanısal doğruluk elde edildi. Bu çalışmada erken kontrast tutulum oranının kardiak MRG incelemenin akut miyokardit tanısını koymada tanısal doğruluğa katkıda bulunmadığı saptanmıştır. Bu nedenle kardiyak MRG’de erken kontrast tutulum oranının akut miyokardit tanısındaki katkısının sorgulanmasını ve tanı için alternatif yöntemlerin geliştirilmesini öneriyoruz.

Amaç: ST yükselmeli miyokart enfarktüsü (STYME) sonrası erken dönemde ölçülmüş sol ventriküler (LV) apikal rotasyon değerinin gelişecek olan enfarkt lokalizasyonunu öngörmedeki rolünü araştırdık.
Yöntemler: Yüz yirmi dört hasta ve benzer demografik özelliklere sahip 50 kişilik sağlıklı gönüllü değerlendirildi. 2D-Speckle Tracking ekokardiyografi (STE) kılavuzluğundaki apikal rotasyon açıları ile tc-99m sestamibi-tek-foton emisyon bilgisayarlı tomografi (SPECT) kılavuzluğundaki infarkt lokalizasyonu arasındaki ilişki değerlendirildi. Başarılı primer perkütan koroner girişimden (PPCI) itibaren 2D-STE ortalama 2 gün, SPECT görüntüleme ise ortalama 59 gün sonra yapılmıştı.
Bulgular: Apikal rotasyon açısı anteriyor miyokart enfarktüsü geçirmiş hastalarda inferiyor miyokart enfarktüsü geçirmiş hastalara ve kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha düşük saptandı (sırasıyla, 6.51±2.4°, 13.20±2.5°, 14.3±2.1°, p değerleri; AntMI-InfMI: 0.000, AntMI kontrol: 0.000, InfMI kontrol: 0.150). SPECT görüntülemede perfüzyon kusurları değerlendirildiğinde, anteriyor miyokart enfarktüslü tüm hastalarda LV apikal duvarda skar gözlendi, ancak inferiyor miyokart infarktüslü sadece 14 hastada apikal skar saptanmıştı (genellikle inferoapikal duvarda). Apikal rotasyon açısının, apikal skar saptanmış hastalarda apikal skar saptanmamış hastalara göre azaldığını saptadık (sırasıyla, 7.6±2.8° ve 14.5±2° p=0.00). ROC analizinde, apikal rotasyon açısı için eğri altındaki alan 0.799, p<0.01; en iyi kestirim değeri olan 12.1° %78.3 duyarlıllık ve %68.2 özgüllük ile STYME sonrası LV apikal skar oluşumunu öngörebilmektedir.
Sonuç: STYME sonrası erken dönemde apikal rotasyon açısındaki azalmanın tespiti, infarkt skarının sol ventrikül apeksine uzanacağını öngörmede faydalı olabilir.

Amaç: Kronik obstrüktif akciğer hastalığı (KOAH) ile atriyal fibrilasyonu (AF) ilişkidir ve azalmış birinci saniye zorlu ekspiratuvar volümü (ZEV1) yeni başlangıçlı AF için bağımsız bir etkendir. Bu çalışmanın amacı bilinen kardiyovasküler hastalığı olmayan KOAH hastalarında 2 AF öngördürücüsünün; P dalga dispersiyonunun ve atriyal elektromekanik gecikmenin (AEMG) değerlendirilmesidir ve bunların ZEV1 ile nicelenen solunum fonksiyonlarıyla ilişkisinin değerlendirilmesidir.
Yöntemler: Çalışmaya 41 KOAH hastası (33 erkek, ortalama yaş 51) ile 32 sağlıklı birey katıldı. P dalga dispersiyonu elektrokardiyogram üzerinde 12 derivasyon arasında maksimum ve minimum P dalga süreleri arasındaki fark alınarak hesaplandı. P dalgasının başlangıcından doku Doppler görüntülemesi ile saptanan geç diyastolik dalgasına (Am dalgası) kadar olan süre olarak tanımlanan AEMG ölçümü; lateral mitral anulusdan (LMAEMG), septal (SMAEMG) ve lateral triküspit anulusdan (LTAEMG) yapıldı.
Bulgular: P dalga dispersiyonu KOAH grubunda kontrol grubundan anlamlı olarak uzundu (76±19 ve 45±10 ms, p<0.001). Tüm AEMG ölçümleri hasta grubunda anlamlı uzama gösterdi (LMAEMG: 74±9 ve 64±11 ms, SMAEMG: 66±10 ve 57±12 ms ile LTAEMG: 65±9 ve 46±7 ms; hepsi için p<0.001). Ayrıca, FEV1 ile yalnız LTAEMG arasında ilişki gözlendi (rs: -401, p <0.009).
Sonuç: Hem P dalga dispersiyonu hem atriyal elektromekanik gecikme parametreleri hastalığın erken dönemlerinden başlamak üzere yapısal ve fonksiyonel kardiyak hastalığı olmayan KOAH hastalarında AF’ye artmış eğilimin göstergesi olarak anlamlı uzundu.

Amaç: Bu çalışmanın amacı ≤65 yaş ve >65 yaş arasındaki Türk hastalarda fizyolojik parametreler, ekokardiyografi ölçümleri, lipit profilleri ve psikolojik parametreler açısından 12 haftalık faz II kalp rehabilitasyonunun (KR) etkinliğini değerlendirmektir.
Yöntemler: Bu geriye dönük çalışmaya, faz II kalp rehabilitasyon programlarını tamamlamış 68 hasta alındı. Hastaların ekokardiyografi ölçümü, fiziksel parametreleri, psikolojik durumları ve serum lipit düzeyleri programa girmeden önce ve program tamamlandıktan hemen sonra değerlendirildi. Hastalar 65 yaş ve altı ve 65 yaş üstü olmak üzere iki gruba ayrıldı ve KR programının etkisi karşılaştırıldı.
Bulgular: KR öncesi ve sonrası 65 yaş ve altı hastaların ortalama kalp hızı (KH), seans sırasında egzersiz seviyesi, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu (SVEF), Beck Depresyon Envanteri (BDE), Durumluk-Sürekli Kaygı Envanteri (STAI) I-II, istatistiksel olarak anlamlı farklılık gösterdi. Altmış beş yaş üstü hastaların ortalama seans sırasında egzersiz seviyesi, SVEF, yüksek dansiteli lipoprotein (HDL), BDE, STAI-I ve STAI-II parametreleri istatistiksel olarak anlamlıydı. Altmış beş yaş ve altı ve 65 yaş üstü hasta gruplarının yüzde değişimleri karşılaştırıldığında, ortalama KH (+11.24±12.62 ve +3.96±12.50; p=0.039), SVEF (+21.31±21.37 vs +9.55±13.50; p=0.035) ve STAI I (-11.33±11.51 ve -23.25±1 4.08; p=0.025) parametreleri istatistiksel olarak anlamlıydı.
Sonuç: Bu çalışma Türk toplumunda yaşlı hastaların KR’den genç hastalar kadar fiziksel parametreler, ekokardiyografi ölçümleri, lipid profili ve psikolojik parametreler açısından yarar sağladığını ortaya koymuştur.

İnfant, çocuk ve adölesanlarda obezitenin tüm dünyada ve ülkemizde önemi artmaktadır. Obez çocuklar genellikle yetişkinliklerinde de obez olarak kalmakta ve kronik hastalık riski altındadırlar. Ülkemizde ilkokul 2. sınıf öğrencilerinin 1/4’i obez (%24.5) veya fazla kilolu iken ortaokul öğrencilerinin yaklaşık 1/3’i (%30.1), lise öğrencilerinin de 1/5’ini (%20.6) oluşturmaktadır. Sağlık Bakanlığınca yürütülen Sağlıklı Beslenme ve Hareketli Hayat Programı kapsamında çocukların yüksek enerji, doymuş yağ, şeker ve tuz içeren gıda/içecek reklamlarına maruz kalmalarını sınırlamak için Sağlık Bakanlığı tarafından hazırlanan Besin Profili Rehberi’ne göre ulusal yayın yapan bazı uluslararası TV kanallarında yapılan gıda reklamları değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Bu çalışmada yapılan değerlendirmede çocuklara reklamı uygun olmayan yüksek enerji, şeker, tuz ve doymuş yağ içeren yiyecek ve içecek reklamlarının hem sıklığı hem süresi yüksek bulunmuştur. 27.03.2018 tarihinde başlatılan Radyo Televizyon Üst Kurulu Yayın Hizmeti Usul ve Esasaları Hakkında Yönetmelik uygulamasının izleme ve değerlendirme mekanizmaları kurulmalıdır. Kronik hastalıkların önlenmesinde çocukluktan başlayan koruyucu önlemler alınması önemlidir.

Amaç: Non-Vitamin K antagonisti oral antikoagülanların (NOAK) geliştirilmesi ve yaygın klinik kullanıma girmesi ile Atriyal fibrilasyonda (AF) inmeden korunmanın ufku değişmiştir. Her ne kadar dört NOAK, büyük çaplı Faz 3 klinik denemeler ile düzenleyici otoritelerden alarak pazar erişim sürecini tamamlasa da Faz 3 denemelerin eksternal validasyonuna ilişkin geleneksel zorluklar günlük pratikte klinisyenleri zorlu olgu ve klinik senaryolar ile karşı karşıya bırakmaktadır. Günlük pratiklerinde klinisyenler, sıklıkla söz konusu Faz 3 denemelerde yeterince temsil edilmemiş ve yeterli kanıtın bulunmadığı hasta grupları ile yüz yüze kalmaktadır. Bu yazıda, pivot NOAK denemelerinde yeterince temsil edilmeyen ancak günlük pratikte sıklıkla karşılaşılan AF olgularının yönetimi ile ilgili olarak, günlük pratikte bu AF olgularının takip ve tedavisini sürdüren 12 kardiyoloji akademisyeninin katıldığı toplantı raporu sunulmaktadır.
Yöntemler: Zorlu AF olgularının yönetim stratejilerini tartışmak için bir danışma kurulu paneli toplanmıştır. Mevcut makale bu toplantıdaki olgu sunumları ve tartışmaların özeti olarak derlenmiştir.
Sonuç: Kardiyologların bu uzman fikir birliği, rutin uygulamalarından olgu örnekleri kullanarak, önemli çalışmalarda yeterince temsil edilmeyen zorlu olguların yönetim stratejilerini tanımlamayı amaçlamıştır. Güçlü kanıtlar eksik olmakla birlikte, faz çalışmaların alt grup analizleri, bu hastaların yönetimini hakkında kısmen bilgi vermektedir. Bununla birlikte alt grup analizlerinin hipotez kanıtlayıcı değil hipotez oluşturucu doğası unutulmamalı, ihtiyaç duyulan kanıtların elde edilmesine yönelik uygun tasarlanmış deneme/çalışmaların gerçekleştirilmesi gerekliliği göz önünde bulundurulmalıdır. Bu süreç, klinisyenlerin NOAK’ları yalnızca klinik deneyimlerine dayanarak “off label” kullanmasının da önüne geçecektir.

Elli yedi yaşında erkek hasta acile üç saatlik göğüs ağrısı ile başvurdu. Kan basıncı 70/50 mmHg ve kalp hızı 48/dk idi. 12 derivasyonlu elektrokardiyografide inferiyor miyokart infarktüsü ile birlikte üçüncü derece atriyoventriküler (AV) blok gözlendi. Acil yapılan koroner anjiyografi, sol ön inen arterin orta segmentinde %50, proksimal sirkumfleks (Cx) arterde %90 darlık olduğunu gösterdi. Sağ koroner arterde tam tıkanıklık saptandı. 2.0x15 mm komplian balon ile 10 atm’de predilatasyon sonrası 3.5x24 mm çıplak metal stent takıldı. Üçüncü derece AV blok düzeldi ve 124/dk hızında sinüs ritmi sağlandı, fakat hastanın hemodinamisinin düzelmemesi üzerine Cx lezyonuna girişim planlandı. Predilatasyon olmadan 3.5x12 mm düşük profilli çıplak metal stent kolayca lezyonu geçti. İmplantasyondan hemen önce asistoli ve konvülziyon gelişti. 1 mg atropin uygulandıktan sonra kalp hızı ve kan basıncı değerleri toparlandı. Kılavuz tel ve stentin koroner arterden çıkarak aortaya düştüğü gözlendi. Sonrasında floroskopide, balon kateter üzerinde stent gözlenemedi. Vasküler sistemin floroskopik taramasında stentin sağ posteriyor serebral arterde olduğu saptandı. Hastada nörolojik bozukluk belirtisi veya bulgusu yoktu. İnvazif nöroradyoloji konsültasyonu medikal takip önerdi. Klopidogrel ve aspirinden oluşan ikili antiagregan tedavi ömür boyu olmak üzere verildi. Primer perkütan koroner girişimden 2 ay sonra hastaya başarılı koroner baypas cerrahisi yapıldı. Dördüncü yıl takibinde hastanın nörolojik bulgusu yoktu.

Arteryel torasik çıkış sendromu, subklavyen veya aksiller arterin kostalar ve skalen kasları arasında sıkışmasından kaynaklanır. Hastalar çeşitli klinik durumlarla ortaya çıkabilir. Bu yazıda, periferik emboli ile başvuran bir arteriyel torasik çıkış sendromu olgusu sunulmaktadır. Arteriyel torasik çıkış sendromu nadir görülen periferik emboli nedenidir. Tanı yaklaşımı ve tedavi yöntemleri bu olgu sunumunda örnek hasta üzerinden tartışılmıştır. Klinisyenler bu tanıyı akılda tutmalı ve klinik durumuna göre yönetmelidir.