Amaç: Kardiyak resenkronizasyon tedavisi (KRT) kalp yetersizliğinde yapısal ve elektriksel ters yeniden şekillenmeyi uyarmaktadır. Ancak, KRT yerleştirilmiş hastalarda QRS’teki daralma ile kalp fibrozu belirteçleri arasındaki ilişki daha önce araştırılmamıştır.
Yöntemler: Semptomlu sistolik kalp yetersizliği bulunan ve KRT yerleştirilmiş 41 hasta çalışmaya alındı. Elektrokardiyografi bulguları ve kalp fibrozu belirteç seviyeleri (galektin-3, büyüme farklılaşma faktörü-15 [GDF-15] ve prokollajen III N-terminal propeptid [P3TD]) biventriküler pacing öncesinde ve on iki ay sonrasında toplandı. Ters elektriksel yeniden şekillenme intrinsik QRS süresinin ≥20 ms azalması olarak tanımlandı.
Bulgular: QRS süresi KRT öncesi 155 ms’den ([çeyrekler arası aralık / interquartile range – IQR] 142–178) 12 aylık KRT sonrası 142 ms’ye (IQR: 130–161) düşmüştür (p=0.001). Daha önce tanımlanan ölçütlere göre elektriksel yeniden şekillenme 16 (%39.0) hastada gözlenmiştir. Galectin-3, GDF-15 ve P3TD düzeyleri KRT sonrası elektriksel yeniden şekillenmesi olan hastalarda anlamlı düzeyde azalmıştır (sırasıyla, 27.65 ng/mL’ye karşı [IQR: 24.4–35.2 ng/mL] 23.00 ng/mL [IQR: 16.0–36.7 ng/mL]; p=0.017, 3104 pg/mL’ye karşı [2923–4825 pg/mL] 2276 pg/mL [1294–3209 pg/mL]; p=0.002 ve 0.43 ng/mL’ye karşı [IQR: 0.23–0.64] 0.15 ng/mL [IQR: 0.04–0.29 ng/mL]; p=0.034). Ancak elektriksel yeniden şekillenmesi olmayan hastalarda Galectin-3, GDF-15 ve P3TD düzeylerinde anlamlı azalma olmamıştır (sırasıyla, 26.80’e karşı [IQR: 23.9–31.5 ng/mL] 28.80 ng/mL [IQR: 23.0–34.8 ng/mL]; p=0.211, 4221 pg/mL’ye karşı [IQR: 2709–4995 pg/mL] 3035 pg/mL [IQR: 2038–4872 pg/mL], p=0.143 ve 0.34 ng/mL’ye karşı [IQR: 0.012–0.880] 0.21 ng/mL [IQR: 0.09–0.37 ng/mL]; p=0.112).
Sonuç: Bu küçük çaplı çalışmada, KRT sonrası elektriksel ters yeniden şekillenmenin kalp fibrozunda azalma ile ilişkili olduğunu gösterdik.

Amaç: Non-valvüler atriyum fibrilasyonunda (NVAF), hastaların felç ve kanama riski ve tromboprofilaksi açısından değerlendirilmesi için klinik uygulama paternlerini belirlemek ve hastaların tedavi sonuçlarını ve yaşam kalitelerini değerlendirmek.
Yöntemler: Türkiye genelinde 12 üçüncü basamak sağlık merkezinde yürütülen klinik sürveyans çalışma. Tedaviye yaklaşım ve tedaviye uyum verileri NVAF’li hastalarda çalışma başlangıcında, 6. ve 12. aylarda kaydedildi.
Bulgular: Takip verileri, 210 hastanın (%57.1 erkek; ortalama yaş, 64.86±12.87 yıl) 146’sında 6. ayda ve 140’ında 12. ayda telefon görüşmesiyle toplandı. Başlangıçta, hastaların çoğunda CHADS2 (≥2, %48.3) ve CHA2DS2-VASc (≥2, %78.7) risk skoru yüksekken HAS-BLED (0-2, %83.1) skoru düşüktü. Başlangıçta, 177 hasta (%84.3) herhangi bir AF tedavisi alıyordu. Antitrombotik tipini bildirenlerin yaklaşık üçte ikisi oral antikoagülan ve üçte biri antitrombosit ajan kullanıyordu. Başlangıç tedavisine devam oranı yaklaşık %86’ydı. Kanama 6. ayda hastaların %22.6’sında ve 12. ayda %25’inde bildirildi. Hedef INR değeri 2–3 olan hastaların yüzdesi başlangıçta %41.8 iken, 6. ayda %65.7’ye ve 12. ayda %65.9’a yükseldi. Bir yıllık takipte, terapötik aralıkta geçen zamana hastaların %61.0’ında ulaşıldı. Hastaların medyan EQ-5D skorları başlangıçta 0.827 (0.145–1.000) ve 12. ayda 0.778 (-0.040–1.000) idi (p<0.001). Sonuçlar, hasta yaşam kalitesinin zamanla azaldığını gösterdi.
Sonuç: Atriyum fibrilasyonunda, tedavi ve başlangıç tedavisine devam oranlarının yüksekliğine rağmen tromboprofilaksi sonuçları ve hastaların yaşam kaliteleri istenen düzeyde değildi. Ulusal düzeyde sağlık politikaları geliştirilmelidir. NVAF’nin uluslararası kılavuzunu klinik uygulamaya daha iyi entegre etmek için ulusal sağlık politikaları geliştirilmeli ve uygulanmalıdır.

Amaç: Demir eksikliği (DE) en sık görülen nutrisyonel eksikliktir ve kalp yetersizliği (KY) gibi bazı durumların varlığında demir metabolizmasında daha ciddi bozukluklar meydana gelebilir. KY ve atriyal fibrilasyonun (AF) kronik enflamatuvar patofizyoloji ve diğer birçok sayıdaki ortak özelliklerine rağmen AF hastalarında DE ve diğer hematinik eksikliklerin prevelansı ortaya konulmamıştır.
Yöntemler: Bu çalışmada, demir (serum ferritin <100 μg/L veya ferritin 100–299 μg/L olmakla beraber transferrin satürasyonu <20%), vitamin B12 (<200 pg/mL) ve folat eksikliği (<4.0 ng/mL) valvüler olmayan AF tanısı olup korunmuş sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonuna sahip KY semptomu olmayan 101 hastada değerlendirildi ve sonuçlar yaş ve cinsiyet bakımından benzer 35 kontrol hastasıyla karşılaştırıldı.
Bulgular: Hastaların %26’sında anemi saptandı. Toplam 48 (%47.6) hastada DE, 10 (%9.9) hastada vitamin B12 eksikliği ve 13 (%12.9) hastada folat eksikliği saptandı. Kontrol ve paroksismal AF grupları arasındaki DE prevelansı benzer olmakla beraber persistan ve permanent AF hastalarında DE prevelansı tedrici artış göstermekteydi. Tek değişkenli lojistik regresyon analizinde paroksismale kıyasla permanent AF [Odds oranı (OO): 2.17; 95% güven aralığı (GA): 0.82–5.69; p=0.011], yüksek duyarlı C-reaktif protein (OO: 1.47; 95% GA: 0.93–2.36; p=0.019), N-terminal pro b-tip natriüretik peptid (OO: 1.24; 95% GA: 0.96– 1.71; =0.034) ve beyaz kan hücresi sayısı (OO: 1.21; 95% GA: 0.95–1.58; p=0.041) DE ile ilişkili saptandı. Çoklu değişkenli analizde ise permanent AF, DE ile bağımsız olarak ilişkili tek klinik değişken olarak saptandı (OO: 4.30; 95% GA: 0.83–12.07; p=0.039).
Sonuç: DE permanent AF’de aynen KY’de olduğu gibi sık olarak görülür. Enflamasyon ve nörohormonal aktivasyonun bu duruma katkısı göze çarpmaktadır.

Amaç: Bu çalışmanın amacı hipertrofik kardiyomiyopati (HKM) bulunan hastalarda serum ürik asit (ÜA) seviyesi ile öngörülen beş yıllık ani kardiyak ölüm riski (HKM-AKÖ) skoru (%), galektin-3 düzeyi, elektrokardiyografi’de (EKG) fragmente QRS (fQRS) pozitifliği arasında ki ilişkiyi belirlemektir.
Yöntemler: Bu ileriye dönük gözlemsel bir çalışmadır. Çalışmaya, ardışık 115 HKM’li hasta ve 80 sağlıklı birey dahil edildi. Tüm hastaların HKM-AKÖ risk skoru, galektin-3 düzeyi, EKG’de fQRS varlığı değerlendirildi.
Bulgular: Serum ÜA, galektin-3 düzeyi, ÜA/Kreatinin (Kr), ventriküler taşikardi (VT) and senkop sıklığı, bazı ekokardiyografi parametreleri hasta grubunda kontrol grubuna göre anlamlı derecede yüksekti (tüm p<0.05). Serum ÜA düzeyi, yüksek HKM-AKÖ risk skoru, pozitif fQRS, yüksek galektin-3 düzeyi, VT insidansı, yerleştirilebilir kardiyovertör defibrilator (YKD), kardiyopulmoner canlandırma (KPC) ihtiyacı yüksek olan hastalarda olmayanlara göre anlamlı olarak yüksek bulundu (HKM-AKÖ risk >%6, ÜA: 6.71±1.29 mg/dL, HKM-AKÖ risk ≤%5.9, ÜA: 5.84±1.39 mg/dL, p=0.001; fQRS(+), ÜA: 6.56±1.20 mg/dL, fQRS(-), ÜA: 5.63±1.49 mg/dL, p<0.001; galektin-3 >6.320 pg/mL, UA: 6.56±1.27 mg/dL, galectin-3 ≤6.310 pg/mL, ÜA: 5.90±2.43 mg/dL, p=0.016, sol atriyum ön-arka çap (SAAPÇ) >36 mm, ÜA: 6.31±1.33 mg/dL, SAAPÇ <36 mm, ÜA: 5.20±1.60 mg/dL, p=0.005; ventriküler taşikardi (VT)(+), ÜA: 6.83±1.19 mg/dL, VT(-), ÜA: 5.97±1.42 mg/dL, p=0.008; YKD(+), ÜA: 7.08±0.88 mg/dL, YKD(-), ÜA: 6.06±1.42 mg/dL, p=0.022; KPR(+), ÜA: 7.03±0.96 mg/dL, KPR(-), ÜA: 6.04±1.42 mg/dL, p=0.018). ÜA düzeyi ile HKM-AKÖ risk skoru, galektin-3 düzeyi, sol atriyum ön arka çap (SAÖAÇ), sol ventrikül kütle’si (SVK) arasında anlamlı korelasyon bulundu [sırasıyla r ve p değerleri 0.355; <0.001, 0.297; 0.002, 0.309; 0.001, 0.276; 0.003]).
Sonuç: Hipertrofik kardiyomiyopatili hastalarda serum ÜA düzeyi kontrol grubu ile karşılaştırıldığında anlamlı olarak yüksekti. HKM’li hastalarda yüksek ÜA seviyesi ile yüksek HKM-AKÖ risk skoru, fQRS pozitifliği, galektin-3 düzeyi, SAAPÇ, VT sıklığı, YKD ve KPR gereksinimi arasında anlamlı ilişki saptanmıştır.

Amaç: Kronik böbrek yetersizliği olan hastalarda kardiyovasküler belirteç olarak hepsidinin rolü üzerine ilgi son zamanlarda artmıştır. Bu çalışmanın amacı periton diyalizi (PD) uygulanan hastalarda serum hepsidin-25 (SH-25) düzeyi ile enflamasyon, serum demiri ile ilgili parametreler ve ateroskleroz göstergesi olan karotis intima medya kalınlığı (KİMK)’nın ilişkisini araştırmaktır.
Yöntemler: Bu kesitsel çalışmaya 58 hasta (30 erkek %51.3, ortalama yaş 46.8±13.6 yıl, ortalama diyaliz süresi 69.2±39.1 ay) alındı. Klinik ve rutin laboratuvar verileri kayıt edildi ve KİMK ve SH-25 değerleri tespit edildi. Hepsidin ortanca değerlerine (60 ng/mL) göre çalışma grubu ikiye ayrıldı. Ayrıca, SH-25 düzeyi ile diğer parametrelerin ilişkisinin belirlenmesinde korelasyon analizi ve lojistik regresyon analizleri uygulandı.
Bulgular: Yüksek SH-25 grubunda yaş (p=0.003), sistolik kan basıncı (p=0.039), vücut kitle indeksi (p=0.031), glikoz (p=0.028), C-reaktif protein (CRP) (p<0.001) ve KİMK (p=0.011) istatistiksel olarak daha yüksek tespit edildi. Korelasyon analizinde SH-25, yaş (p<0.001), diyaliz süresi (p=0.041), glikoz (p<0.015), ferritin (p=0.005), CRP (p<0,001) ve KİMK (p<0.035) ile pozitif ilişkili bulundu. Çok değişkenli doğrusal regresyon analizinde yaş (p<0.001) ve CRP (p=0.005) KİMK ile ilişkili bulunmuştur.
Sonuç: Periton diyalizi tedavisi uygulanan hastalarda SH-25 hem yaş hem de CRP ile güçlü bir şekilde ilişkilidir. Çalışmanın sonuçları PD uygulanan hastalarda enflamasyon ve ateroskleroz patofizyolojisinde hepsidinin de etkili olabileceğini düşündürmektedir. Bu hasta popülasyonunda hepsidinin ateroskleroz üzerine etkisinin olup olmadığı geriye dönük çalışmalarla gösterilmelidir.

Amaç: Bu çalışmada, kararlı koroner arter hastalığı (KAH) bulunanlarda fraksiyonel akım rezervi (FAR) ile değerlendirilen koroner darlığının fonksiyonel ciddiyeti ile nötrofil-lenfosit oranı (NLO) arasındaki ilişkinin saptanması amaçlandı.
Yöntemler: Kararlı anjina pektoris nedeniyle ilk kez koroner anjiyografi yapılan 420 hastanın işlem öncesi klinik ve laboratuvar bilgileri ile anjiyografi verileri geriye dönük olarak incelendi. Orta dereceli lezyonların fonksiyonel ciddiyetinin değerlendirilmesi FAR ile yapıldı. FAR değerinin >0.80 olması ciddi olmayan darlık (Grup 1), ≤0.80 olması ise ciddi darlık (Grup 2) olarak tanımlandı.
Bulgular: Toplam 137 (%32.6) hastada FAR ile fonksiyonel ciddi darlık saptandı. Grup 2 hastalarında Grup 1’e göre ortanca NLO değeri anlamlı olarak daha yüksekti [3.13 (0.93–9.75) ve 2.22 (0.75–6.02), p<0.001]. Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, Gensini skoru [odds oranı (OO): 1.04; %95 güvenlik aralığı (GA): 1.02–1.06; p<0.001], diabetes mellitus (OO: 2.56; %95 GA: 1.38–4.75; p=0,003), sigara kullanımı (OO: 2.09; %95 GA: 1.12–3.94; p=0.021) ve NLO (OO: 1.62; %95 GA: 1.26–2.09; p<0.001) fonksiyonel olarak ciddi koroner darlığı varlığının bağımsız öngördürücüleri idi. Fonksiyonel olarak ciddi koroner darlığını öngörmede NLO optimal kestirim değeri >2.3 olarak bulundu. NLO >2.3 olması halinde FAR ≤0.80 varlığını %72 duyarlılık ve %61 özgüllükle öngörmekteydi.
Sonuç: Anjiyografi öncesi hesaplanan basit, girişimsel olmayan ve ucuz bir biyobelirteç olan NLO fonksiyonel olarak ciddi koroner darlığı olan hastalarda daha yüksektir ve kararlı KAH’lı hastalarda orta dereceli darlığın hemodinamik ciddiyetini öngörmede kullanışlı olabilir.

Heparinin tetiklediği trombositopeni (HTT) ve tromboz (HTTT), platelet faktör 4 (PF4)-heparin komplekslerine karşı oluşan antikorların oluşumu ile tetiklenen ölümcül bir heparin yan etkisidir. Bu immünolojik ilaç reaksiyonu hayatı tehdit eden ekstremite ve organ hasarları ile ölüme neden olabilir. Bu olgu sunumu ile MitraClip transkateter mitral kapak tamiri sonrası heparinin tetiklediği trombositopeni gelişen bir hastanın yönetimini sunmaktayız. Olgu sunumumuz ile klinikçilere, düşkün hastalarda heparin tedavisi kullanırken dikkatli olmalarını ve hastanede yatan hastaların tedavisinde önemli bir köşe taşı olan heparinin kesilmesi ya da devam edilmesi kararı verilirken klinik skorlama sistemleri ve laboratuvar testlerini tamamlayıcı olarak kullanmalarını hatırlatmayı amaçladık.

Kontrast maddenin tetiklediği ensefalopati, anjiyografi sonrası gelişen nadir bir komplikasyondur. Bu olgu sunumunda, periferik anjiyoplasti sonrası non-iyonik kontrast madde olan iohexole bağlı olarak gelişen kontrast maddenin tetiklediği ensefalopati olgusu sunuldu. Altmış altı yaşında erkek hasta aralıklı topallama şikayetiyle başvurdu ve perifer arter hastalığı düşünüldü. Ardından alt ekstremite anjiyografisine alındı ve anjiyografi sonrası 7.0x150 mm balon ile genişletme, ardından 9.0x57 mm stent yerleştirildi. İşlemden yaklaşık bir saat sonra hastada konfüzyon, kortikal körlük ve ardından konvülsiyon gelişti. Acil serebral bilgisayarlı tomografide intraserebral kanama lehine bulgu saptanmadı. Hidrasyon ve sedatif tedavi ile 24 saat sonra hastanın nörolojik semptomları tamamen kayboldu. Hastanın klinik bulguları ve serebral görüntülemeleri doğrultusunda kontrast maddenin tetiklediği ensefalopati tanısı konuldu.

Nedeni açıklanamayan ve beklenmeyen hastane dışı kalp durmasında prognoz kötüdür. Ayırıcı tanı aşamasında karşılaşılan güçlükler spesifik tedavi uygulanmasını kalp durmasına neden olan geri döndürülebilir faktörlere müdahale edilmesini geciktirmektedir. Yoğun pulmoner emboli kalp durmasının geri döndürülebilir bir nedenidir ancak spesifik tedavi uygulanmazsa yüksek mortaliteye sahiptir. Burada yoğun pulmoner emboli nedeniyle başvuran elli üç yaşındaki kadın hasta sunuldu.

Aort kapak endokarditi yaprakçıkların hasarına, perforasyonuna, kapak halkası apsesine, perivalvuler yetersizliğe ve daha nadir olarak kapaktaki yetersizlik nedeniyle subaortik yapılarda ikincil hasara neden olabilir. Mitral-aort kapaklar arası bileşke psödoanevrizması, doğal aort kapak endokarditinin nadir bir komplikasyonudur. Bu bölge kısmen damarsız alandır ve endokardit sırasında enfeksiyona ve anevrizma oluşumuna meyillidir. Bu yazıda, psödoanevrizma, anevrizma ve aort kapak rüptürü ile komplike olan otuz üç yaşında biküspit aort kapak endokarditli olgu sunuldu.

Ameliyat sonrası kanama önemli sosyoekonomik maliyeti ile birlikte artmış morbidite ve mortalite ile ilişkilidir. Hemodinamik dengesizliğe sebep olur, kan kaybını ve gereken kan nakli miktarını artırır. Özellikle de vasküler veya aort cerrahisinde ameliyat sonrası kanama, ameliyat öncesi antikoagülan veya antiagregasyon durumu ve yüksek heparinizasyondan sonra meydana gelen ameliyat sonrası pıhtılaşma bozukluğu sebebiyle hayati tehlike oluşturan bir komplikasyon haline gelebilir. Bu yazıda aortik kapak ve asendan aort replasmanı yapılan bir hasta tanımlandı. Bu çalışma ile hemostazı sağlamak amacıyla özellikle de aort cerrahisi ve Dacron grefti kullanımı için belirlenen basit ama etkili bir yöntem sunuyoruz. Herhangi bir artık aderans veya kontrendikasyon görülmemekle birlikte potansiyel olarak her türlü cerrahi işlem için uygulanabilir. Bu yöntem, ekstra sütürlerin, sentetik veya allogeneik ve pahalı hemostat veya dolgu ajanlarının kullanılmasını engelleyerek tam hemostaz sağlamak için ucuz, biyouyumlu ve oldukça etkili bir stratejidir.

Kardiyoloji pratiğinde atikoagülan ve antitrombosit tedaviler birçok hasta için vazgeçilmezdir. Bu tedaviler trombositopenik hastalarda büyük bir sorundur ve bu hastalarda kanıt derecesi yüksek veriler bulunmamaktadır. Trombositopeni, trombosit sayısı <150x109/L olarak tanımlanırken, ciddi trombositopeni, trombosit sayısı <50x109/L olarak tanımlanmıştır. Psödotrombositopeni, ilaca bağlı trombositopeni, immün trombositopeni, heparine bağlı trombositopeni, trombotik trombositopenik purpura trombositopeninin ana nedenlerinden bazılarıdır. Kanıt yokluğunda tedavi önerileri konservatif, kanama komplikasyonundan çekinilen, defansif tedavi stratejilerinin üzerine kurulmuştur. Trombositopenisi olan birçok akut miyokart enfarktüslü hastanın başarılı acil perkütan koroner girişime gittiği olgu sunumları ile rapor edilmiştir. Bu nedenle antitrombosit tedaviler fayda zarar oranına göre verilmelidir. Konuyla ilgili rehberlerde de düşük molekül ağırlıklı heparinlerin trombosit sayısı >50x109/L olan hastalarda tam doz, trombosit sayısı 25–50x109/L olan hastalarda da yarı dozda verilmesi önerilmektedir. Güncel rehberlerde ciddi trombositopenisi olan hastalarda (trombosit sayısı <25x109/L) antitrombosit ve antikoagülan tedavilerin kesilmesi önerilmektedir fakat bu konuda yeni kanıtlara ihtiyaç duyulmaktadır.