Atriyal Fibrilasyonda Sol Atriyal Yeniden Yapılanmanın Bir Göstergesi Olarak Serum Tiyol/Disülfit Homeostazı

Amaç: Oksidatif stresin, redoks dengesizliği yoluyla atriyal yeniden yapılanmaya katkıda bulunarak atriyal fibrilasyonun (AF) patogenezinde rol oynadığı gösterilmiştir. Bu çalışmanın amacı, atriyal fibrilasyonu olan hastalarda serum tiyol/disülfit homeostazı (TDH) parametreleri ile sol atriyumun (LA) yapısal yeniden yapılanmasını gösteren ekokardiyografik göstergeler arasındaki ilişkiyi değerlendirmektir.
Yöntem: Bu kesitsel çalışmaya AF tanısı konmuş 123 hasta ve 58 sağlıklı kontrol dahil edildi. Tüm katılımcıların demografik, biyokimyasal ve ekokardiyografik verileri toplandı. Serum doğal tiyol, total tiyol ve disülfit düzeyleri tam otomatik spektrofotometrik bir yöntem kullanılarak analiz edildi. LA boyutları, hacmi, sferisite ve hacim indeksi transtorasik ekokardiyografi ile ölçüldü. LA hacim indeksi ile bağımsız olarak ilişkili faktörleri belirlemek amacıyla korelasyon ve çoklu doğrusal regresyon analizleri yapıldı.
Bulgular: AF hastalarında kontrol grubuna kıyasla LA çapı, LA hacmi ve LA hacim indeksinin anlamlı derecede arttığı saptandı (tüm p<0.001). TDH parametreleri açısından AF ve kontrol grupları arasında anlamlı fark bulunmadı (p>0.05). AF grubunda doğal tiyol ve total tiyol düzeyleri sırasıyla LA longitudinal çapı ve LA boyut indeksi ile ters korelasyon gösterdi. Çok değişkenli analizde doğal tiyol düzeyi (β=–0.235, p=0.001), vücut yüzey alanı (β=–0.143, p=0.03) ve AF süresi (β=0.659, p<0.001) LA hacim indeksinin bağımsız belirleyicileri olarak saptandı.
Sonuç: Doğal tiyol düzeyleri, AF’de sol atriyal yeniden yapılanma göstergeleri ile sınırlı düzeyde ilişki göstermektedir. Gruplar arasında anlamlı fark bulunmaması ve korelasyonların görece zayıf olması nedeniyle bu bulgular kesin sonuçlardan ziyade hipotez oluşturucu nitelikte değerlendirilmelidir.

Anahtar Kelimeler: Atriyal fibrilasyon, ekokardiyografi, sol atriyal yeniden yapılanma, oksidatif stres