Akut İskemik İnmede Stres Hiperglisemi Oranı ile İntrakardiyak Trombüs Arasındaki İlişki

Amaç: Transtorasik ekokardiyografi (TTE), akut iskemik inmede (AİS) kardiyak değerlendirmede yaygın olarak kullanılmakla birlikte, transözofageal ekokardiyografi (TEE) ile saptanabilen intrakardiyak trombüsleri gözden kaçırabilmektedir. Başvuru glukozunu bazal glisemik duruma göre düzelten stres hiperglisemi oranı (SHR), kardiyovasküler hastalıklarda yeni bir biyobelirteç olarak ortaya çıkmıştır. Akut iskemik inmede TTE ile saptanamayan ancak TEE ile gösterilen intrakardiyak trombüs ile ilişkisi henüz net değildir.
Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, başlangıç TTE bulguları negatif olmasına rağmen TEE yapılan 486 AİS hastası dahil edildi. Demografik, laboratuvar ve ekokardiyografik veriler değerlendirildi; intrakardiyak trombüs ile bağımsız ilişkileri belirlemek için lojistik regresyon ve ROC analizleri kullanıldı.
Bulgular: TEE ile 64 hastada (%13,2) trombüs saptandı. Trombüsü olan hastalarda SHR (0,99 ± 0,42’ye karşı 0,84 ± 0,27; p < 0,001), glukoz, CRP ve kreatinin düzeyleri daha yüksek, ejeksiyon fraksiyonu ise daha düşüktü. Tek değişkenli analizde SHR intrakardiyak trombüs ile güçlü bir ilişki gösterdi (OR 3,68; p < 0,001) ve çok değişkenli düzeltme sonrası da CRP, paroksismal atriyal fibrilasyon ve erkek cinsiyet ile birlikte bağımsız olarak ilişkili kalmaya devam etti (OR 2,39; %95 GA 1,11–5,17; p = 0,027). Dusuk ejeksiyon fraksiyonu trombüs varlığı ile ilişkiliydi. Model iyi ayırt edici performans gösterdi (AUC 0,796).
Sonuç: SHR, akut iskemik inmede TTE ile saptanamayan ancak TEE ile ortaya konulan intrakardiyak trombüs ile ilişkilidir. SHR, risk sınıflandırmasını geliştirebilir ve seçilmiş hastalarda TEE kullanımına rehberlik edebilir.

Anahtar Kelimeler: Akut iskemik inme, kardiyoembolizm, ekokardiyografi, intrakardiyak trombüs, risk sınıflandırması, stres hiperglisemi oranı