ISSN 1016-5169  |  E-ISSN 1308-4488
TÜRK KARDİYOLOJİ DERNEĞİ ARŞİVİ - Turk Kardiyol Dern Ars: 54 (6)
Cilt: 54  Sayı: 6 - Eylül 2026
DERLEME
1. 
Hipertansiyonda Geçici Reseptör Potansiyel Kanal Sinyal İletimi: Mekanizmalar, Translasyon ve Terapötik Hedefler
Transient Receptor Potential Channel Signaling in Hypertension: Mechanisms, Translation, and Therapeutic Targeting
Algül Dilara Dokumacı, Belgin Alaşehirli, Akif Serhat Balcıoğlu
PMID: 41961119  doi: 10.5543/tkda.2026.34864  Sayfalar 463 - 470
Arteriyel hipertansiyon (HT), kardiyovasküler hastalıkların patogenezinde önemli bir risk faktörüdür ve yüksek prevalansa sahiptir. Hipertansiyon vakalarının çoğunu oluşturan primer HT'nin patogenezi tam olarak aydınlatılamamıştır; bu nedenle, etkili tedavi hedefleri hala önemli bir araştırma alanıdır. Geçici reseptör potansiyel (TRP) kanalları, membran potansiyelini veya hücre içi Ca2+ konsantrasyonunu değiştirerek sinyal iletiminde kritik bir rol oynayan belirgin bir katyon kanal sınıfını temsil eder. Dizi benzerliğine dayalı olarak, TRP kanalları altı alt aileye ayrılır: TRP kanonik (TRPC), TRP melastatin (TRPM), TRP vanilloid (TRPV), TRP mukolipin (TRPML), TRP ankirin (TRPA) ve TRP polikistitin (TRPP). Bu kanallar, çeşitli dokularda ve hücre tiplerinde yaygın bir şekilde ifade edilir ve iyon konsantrasyonlarını (Ca2+, Mg2+, Na+ ve K+) düzenleyerek ve hücre içi sinyal iletim yollarını modüle ederek birçok patofizyolojik süreçte kritik roller oynar. İnsan denekleri ile yapılan araştırmalar ve deneysel modeller, TRP kanallarının vasküler homeostazın korunmasında ve kan basıncının düzenlenmesinde önemli bir rol oynadığını vurgulamaktadır. TRP kanalları, özellikle TRPC'ler, kan basıncının birden fazla antihipertansif ilaç kullanılmasına rağmen kontrol altına alınamadığı dirençli HT'deki rolleri nedeniyle giderek daha fazla ilgi görmektedir. Ayrıca, bu kanallar, HT dahil kardiyovasküler bozuklukların patogenezinde önemli bir rol oynayan inflamasyon ve oksidatif stresin merkezi aracısı olarak tanımlanmıştır. Bu derleme, HT'deki TRPC, TRPV ve TRPM kanalları ile ilgili mevcut kanıtları özetlemekte, ortaya çıkan çeviri bulguları ve potansiyel terapötik çıkarımları vurgulamaktadır.

ARAŞTIRMA
2. 
Bariatrik Cerrahi Sonrası Yapısal ve Fonksiyonel Kardiyak Ters Yeniden Şekillenme: Sleeve Gastrektomi ve Roux-en-Y Gastrik Bypass'ın Prospektif Karşılaştırması
Structural and Functional Cardiac Reverse Remodeling After Bariatric Surgery: A Prospective Comparison of Sleeve Gastrectomy and Roux-en-Y Gastric Bypass
Kareem Ali Maher, Reda Nabil Dawoud, Osama Abouelfetouh Elshaer, Ramy Magdy Elgamal, Mohamed Shokry Fahmy, Ezz Eldin Ebrahim Gaber, Dina Ahmed Muhammad Abdelmoneim, Mohamed Elsayed Abdelfattah, Reda Biomy, Wael Anwar Hassib
PMID: 42053055  doi: 10.5543/tkda.2026.23796  Sayfalar 471 - 479
Amaç: Obezitenin karakteristik bir kardiyak yeniden şekillenme süreciyle yakın ilişkisi vardır. Bu süreç, sıklıkla sol ventrikül (LV) hipertrofisini, konsantrik geometri değişimlerini ve alt düzeyde seyreden subklinik miyokardiyal disfonksiyonu kapsar. Bariatrik cerrahi girişimlerinin kardiyak yapıda tersine iyileşme sağladığı bilinmektedir. Ancak sleeve gastrektomi (SG) ile Roux-en-Y gastrik bypass (RYGB) uygulamaları arasında yapısal ya da fonksiyonel düzelme açısından belirgin bir fark olup olmadığı henüz tam olarak aydınlatılamamıştır. Ayrıca gözlenen bu olumlu değişimlerin doğrudan kilo kaybına mı, yoksa altta yatan metabolik ve inflamatuar mekanizmalara mı dayandığı sorusu literatürde güncelliğini korumaktadır.

Yöntem: Prospektif ve gözlemsel olarak tasarlanan bu kohort araştırmasına, primer bariatrik cerrahi geçirecek ve şiddetli obezite tanısı almış (VKİ>35 kg/m²) 100 yetişkin hasta dâhil edildi. Cerrahi yöntem olarak katılımcıların yarısına SG (n=50), diğer yarısına ise RYGB (n=50) uygulandı. Tüm olgular, ameliyat öncesi başlangıç döneminde ve postoperatif altıncı ayda ayrıntılı olarak incelendi. Hastaların klinik, metabolik ve inflamatuar bulguları ile birlikte çok sayıda ekokardiyografik parametresi ölçüldü. Bu kapsamda, standardize transtorasik ekokardiyografi ve speckle-tracking analizi kullanılarak sol ventrikül kitle indeksi (LVMİ), epikardiyal yağ dokusu (EAT) kalınlığı, diyastolik işlevler ve global longitudinal strain (GLS) değerleri kaydedildi. Yapısal (ΔLVMİ) ve fonksiyonel (ΔGLS) düzelmelerin bağımsız yordayıcılarını belirlemek amacıyla çok değişkenli regresyon analizleri yapıldı.

Bulgular: Grupların başlangıçtaki klinik özellikleri birbiriyle oldukça benzerdi (ortalama yaş 35,9; katılımcıların %67’si kadın; ortalama VKİ 47,1 kg/m²). Uygulanan her iki cerrahi yöntem de hastaların antropometrik, metabolik, inflamatuar ve kardiyak profillerinde kayda değer düzelmeler sağladı. Ancak bazı parametrelerde RYGB uygulamasının daha üstün sonuçlar verdiği gözlendi. Özellikle VKİ’de (−10.74±2.42’ye karşı −9.32±2.42 kg/m²; P = 0.004), HbA1c’de (ortanca −%1.40’a karşı −%0.90; P = 0.007) ve CRP düzeylerinde (P = 0.029) görülen düşüş RYGB grubunda daha belirgindi. Yapısal ters yeniden şekillenme açısından da RYGB sonrası tablo daha dikkat çekiciydi; nitekim LVMİ gerilemesi (ortanca −12.0’a karşı −6.5 g/m²·7; P<0.001) ve EAT azalması (−1.20’ye karşı −0.70 mm; P = 0.014) daha fazlaydı. Beklenildiği üzere GLS değerleri her iki grupta da iyileşme eğilimi gösterdi (−%2.33’e karşı −%1.40; P = 0.031). Buna rağmen çok değişkenli analizler, miyokardiyal fonksiyondaki bu toparlanmanın cerrahi prosedürden ziyade hastanın başlangıç GLS değeri, sol ventrikül kitlesindeki azalma, HbA1c regülasyonu ve CRP düşüşü ile bağımsız olarak ilişkili olduğunu gösterdi.

Sonuç: Şiddetli obezite olgularında bariatrik cerrahinin, kardiyak yapıda güçlü bir tersine iyileşme sağladığı açıktır. RYGB, daha yüksek düzeyde yapısal gerilemeyle ilişkilidir. Öte yandan miyokardiyal deformasyondaki toparlanma süreci, seçilen anatomik cerrahiden çok metabolik iyileşme ve inflamasyonun baskılanmasıyla tetiklenmektedir. Tüm bu bulgular, kardiyak işlevlerin geri kazanılmasının yalnızca basit bir kilo kaybının sonucu olmadığını; aksine yapısal, metabolik ve inflamatuar mekanizmaların karmaşık ve eş güdümlü restorasyonu sayesinde gerçekleştiğini düşündürmektedir.

3. 
Demir Eksikliği Anemisi Olan Çocuklarda Subklinik Kardiyak Disfonksiyonun Doku Doppler ve Benek İzleme Ekokardiyografi ile Değerlendirilmesi
Subclinical Cardiac Dysfunction in Children with Iron Deficiency Anemia Assessed by Tissue Doppler and Speckle-Tracking Echocardiography
Betül Pehlivan Zorlu, İbrahim İlker Çetin, Emine Azak, Hazım Alper Gürsü, Utku Pamuk, Namık Yaşar Özbek
PMID: 42391571  doi: 10.5543/tkda.2026.21477  Sayfalar 480 - 486
Amaç: Çocukluk çağındaki aneminin en sık nedeni olan demir eksikliği; kardiyak hipertrofiye, kalp hızında artışa, kardiyak debide ve plazma volümünde artışa yol açabilir. Demir eksikliği miyokartta yapısal ve fonksiyonel değişikliklere neden olabilir. Bu çalışmanın amacı, anemisi olan ve anemisi olmayan hastalarda sol ve sağ ventrikül fonksiyonlarını iki boyutlu “benek izleme” ekokardiyografi (2D STE) ile değerlendirmektir.

Yöntem: Bu çalışma, tedavi öncesi ve sonrası değerlendirmeyi içeren prospektif bir olgu-kontrol çalışmasıdır. Çalışmaya demir eksikliği anemisi tanısı alan 40 çocuk ve kontrol grubu olarak 29 sağlıklı çocuk dâhil edilmiştir. Anemili 40 çocuğun 24’ü tedavi sonrasında yeniden değerlendirilmiştir. Doku Doppler görüntüleme ile interventriküler septum ile sol ve sağ ventrikül bazal segmentlerinde miyokardiyal hızlar, izovolümik kontraksiyon süresi, izovolümik relaksasyon süresi ve ejeksiyon zamanı ölçülmüştür. Benek izleme ekokardiyografi ile sol ventrikül global longitudinal strain (GLS) ve strain hızı, sol ventrikül global sirkumferansiyel strain ve strain hızı ile sağ ventrikül GLS ve strain hızı değerlendirilmiştir.

Bulgular: Sol ve sağ ventrikül GLS değerlerindeki artış miyokardiyal iyileşmeyi yansıtmakta olup Doku Doppler incelemesinde sistolik ve diyastolik fonksiyonlarda iyileşme gözlenmiştir.

Sonuç: Doku Doppler görüntüleme ve benek izleme ekokardiyografi; hafif ve orta dereceli anemisi olan hastalarda demir eksikliğinin sistolik ve diyastolik fonksiyonları anlamlı şekilde etkileyebildiğini, hatta tedavi tamamlandıktan sonra dahi bu etkinin devam edebileceğini göstermede etkili yöntemlerdir. Demir eksikliği anemisi olan çocuklar daha uzun süre izlenmeli ve tedavi sonrasında da kardiyak fonksiyonlar açısından değerlendirilmelidir.

4. 
Akut Koroner Sendromla Başvuran ve Safen Ven Greftine Perkütan Koroner Girişim Yapılan Hastalarda Predilatasyonun İşlem Sonucuna Etkisi
The Effect of Predilatation on Procedural Outcomes in Patients Undergoing Saphenous Vein Graft Percutaneous Coronary Intervention for Acute Coronary Syndrome
Mustafa Berat Dumlu, Mehmet Şahinbaş, Gülaçan Tekin, Anıl Şahin, Yücel Kanal, Nurcansu Oğrak Dumlu
PMID: 42003437  doi: 10.5543/tkda.2026.99740  Sayfalar 487 - 495
Amaç: Safen ven greftlerine (SVG) uygulanan perkütan koroner girişimler (PCI), kırılgan plak yapısı, yüksek trombüs yükü ve distal embolizasyon riski nedeniyle teknik olarak zorludur. Akut koroner sendrom (ACS) ile başvuran hastalarda balon predilatasyonunun sonuçlar üzerindeki etkisi net değildir. Bu çalışmada, SVG PCI uygulanan hastalarda predilatasyonun etkisini değerlendirmeyi amaçladık.

Yöntem: Bu tek merkezli retrospektif çalışmada, 2007–2024 yılları arasında safen ven greftine PCI uygulanan, akut koroner sendromlu ve daha önce koroner arter baypas greft (CABG) cerrahisi geçirmiş 202 hasta analiz edildi. Hastalar, stent implantasyonundan önce predilatasyon uygulanıp uygulanmamasına göre iki gruba ayrıldı (predilatasyon yapılan, n = 112; predilatasyon yapılmayan, n = 90). Koroner akım, Thrombolysis in Myocardial Infarction (TIMI) sınıflamasına göre değerlendirildi. İşlem sonrası yetersiz akımın (TIMI < 3) bağımsız belirleyicilerini belirlemek için lojistik regresyon analizi yapıldı.

Bulgular: Başlangıç demografik ve klinik özellikler gruplar arasında benzerdi. İşlem sonrası TIMI 3 akım, predilatasyon grubunda %69.6 ve predilatasyon yapılmayan grupta %55.6 oranında elde edildi (P = 0.039). Predilatasyon (OR = 0.51, P = 0.030) ve glikoprotein IIb/IIIa inhibitörü kullanımı (OR = 0.39, P = 0.003) yetersiz akım riskinin azalmasıyla bağımsız olarak ilişkili bulundu. ST-segment elevasyonlu miyokard enfarktüsü (STEMI), yetersiz TIMI akım riski ile ilişkili bulundu (OR = 2.37, P = 0.039). Lipid parametreleri ve statin kullanımı, TIMI akım sonuçlarıyla ilişkili değildi.

Sonuç: Akut koroner sendromlu ve SVG PCI uygulanan hastalarda, stentleme öncesi predilatasyon yapılması, işlem sonrası TIMI 3 akım oranlarını artırarak reperfüzyon başarısını iyileştirmiştir. GP IIb/IIIa inhibitörü kullanımı ek koruyucu etki sağlamıştır. Daha büyük, prospektif çalışmalara ihtiyaç vardır.

5. 
Kronik Total Oklüzyonu Olan Hastalarda Teknik Başarının Bağımsız Bir Öngördürücüsü: Plazmanın Aterojenik İndeksi
An Independent Predictor of Technical Success in Patients with Chronic Total Occlusions: The Atherogenic Index of Plasma
Büşra Güvendi Şengör, Cemalettin Yılmaz
PMID: 42053058  doi: 10.5543/tkda.2026.94745  Sayfalar 496 - 502
Amaç: Plazmanın aterojenik indeksi (AİP), önceki çalışmalarda koroner arter hastalığı ve olumsuz kardiyovasküler prognoz ile giderek daha fazla ilişkilendirilmiştir. Bu çalışma, kronik total oklüzyonun (KTO) perkütan koroner girişiminde (PKG) teknik başarı açısından AİP’in klinik önemini değerlendirmeyi amaçlamıştır.

Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, uygunluk kriterlerini karşılayan toplam 197 hasta dahil edilmiştir. AİP, trigliserid (TG) ile yüksek yoğunluklu lipoprotein kolesterol (HDL-K) oranının logaritmik dönüşümü kullanılarak hesaplanmıştır (log10 [TG/HDL-K]). Teknik başarı; KTO’nun başarılı şekilde rekanalizasyonu, rezidüel darlığın <%30 olması ve antegrad TIMI akım derecesinin 3 olarak sağlanması şeklinde tanımlanmıştır.

Bulgular: ROC eğrisinden elde edilen AİP eşik değerine (0.802) göre hastalar düşük AİP (n = 125, %64) ve yüksek AİP (n = 72, %36) gruplarına ayrılmıştır. Daha yüksek AİP seviyeleri, daha düşük teknik başarı oranlarıyla ilişkilendirilmiştir. AİP'in artımlı tahmin değerini değerlendirmek için iki iç içe geçmiş model (Model 1 ve Model 2) oluşturulmuştur. AİP'in dahil edilmesinden sonra model ayrımcılığı iyileşmiştir (AUC: 0.73'e karşı 0.83) ve olasılık oranı testi, model performansında önemli bir iyileşmeyi doğrulamıştır (P <0.001). Her iki modelde de tahmini glomerüler filtrasyon oranı ve J-CTO skoru, KTO PKG’de teknik başarının bağımsız tahmincileri olarak kalmıştır; Model 2'de ise AİP, teknik başarıyla bağımsız olarak ilişkilendirilmiştir (OR: 0.03, %95 CI: 0.01–0.12, P <0.001). KTO PKG teknik başarısını öngörmek için yapılan ROC analizinde, AİP'in J-CTO skorundan sayısal olarak daha yüksek bir AUC değeri göstermesine rağmen, bu fark istatistiksel olarak anlamlı değildir (P = 0.097).

Sonuç: AİP, KTO PKG’de teknik başarının yararlı bir göstergesi olabilir ve işlem planlaması sırasında ek değer sağlayabilir.

6. 
Prostasiklin Tedavisi Alan Pulmoner Hipertansiyon Hastalarında Yaşam Kalitesi Sonuçları: Anksiyete, Depresyon, Sosyodemografik Özellikler ve Tedaviye İlişkin Faktörlerin Etkisi
Quality of Life Outcomes in Patients with Pulmonary Hypertension Receiving Prostacyclin Therapy: Impact of Anxiety, Depression, Sociodemographic Characteristics, and Treatment-Related Factors
Fatma Yıldırım, Elif Ok, Vesile Ünver, Dilek Sezgin, Halil Ataş, Betül Şentürk Saraç
PMID: 42427315  doi: 10.5543/tkda.2026.01628  Sayfalar 503 - 512
Amaç: Prostasiklin tedavisindeki ilerlemelere rağmen, pulmoner hipertansiyon (PH) hastaların yaşam kalitesini (QoL) olumsuz etkilemeye devam etmektedir. Bu çalışma, QoL ile ilişkili klinik ve psikolojik faktörleri belirlemeyi amaçlamaktadır.

Yöntem: Çalışma, Temmuz 2023 ile Eylül 2024 tarihleri arasında kesitsel olarak yürütüldü ve prostasiklin tedavisi alan 58 PH hastası çalışmaya dahil edildi. Veriler, sosyodemografik ve hastalığa ilişkin özellikleri değerlendiren yapılandırılmış bir anket kullanılarak toplandı. Semptom şiddeti, anksiyete, depresyon ve yaşam kalitesi; Pulmoner Arteriyel Hipertansiyon Semptom Ölçeği (PAHSS), Hastane Anksiyete ve Depresyon Ölçeği (HADS) ve EmPHasis-10 Anketi kullanılarak değerlendirildi.

Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 48,89 ± 16,17 idi ve %69’u kadındı. Toplamda, hastaların %69’unda en az bir kronik komorbidite mevcuttu, %19’u sürekli oksijen tedavisine ihtiyaç duyuyordu ve ortalama hastalık süresi 7,45 ± 6,84 yıldı. Prostasiklin tedavisinin ortalama süresi 28,03 ± 34,21 aydı. Ortalama puanlar PAHSS için 71,52 ± 36,40, HADS-Anksiyete için 8,70 ± 5,23, HADS-Depresyon için 7,82 ± 5,32 ve EmPHasis-10 için 30,05 ± 14,92 idi. EmPHasis-10 skorları; PAHSS, HADS-Anksiyete, HADS-Depresyon ve 6 dakikalık yürüme testi (6DYT) skorları ile orta düzeyde ilişkiliydi. Çok değişkenli analizde yaş, PAHSS, anksiyete, depresyon ve kusma, EmPHasis-10 skorlarındaki varyansın %80’ini açıklıyordu.

Sonuç: Prostasiklin tedavisi gören pulmoner hipertansiyon hastalarının yaşam kalitesinin düşük olduğu ve bunun yaş, semptom şiddeti, anksiyete, depresyon ve kusma gibi faktörlerden etkilendiği saptanmıştır.

7. 
Deneysel Endotoksik Şok Modelinde Endotelin Bağımlı Miyokard Disfonksiyonu
Endothelin-Dependent Myocardial Dysfunction in an Experimental Endotoxic Shock Model
Mustafa Boz, Alper Bektaş İskit
PMID: 42397233  doi: 10.5543/tkda.2026.27303  Sayfalar 513 - 518
Amaç: Septik şok sırasında kardiyovasküler yetmezliğin önemli bir nedeni, patolojik oluşum mekanizması tam olarak bilinmeyen miyokard kasılma bozukluğudur. Bu çalışmada, endotelin reseptör antagonisti tezosentan ve nitrik oksit sentaz (NOS) inhibitörleri kullanılarak, endotelin ve nitrik oksitin (NO) deneysel endotoksik şok modelinde gelişen kardiyak disfonksiyondaki rolleri incelenmiştir.

Yöntem: Sıçanlarda lipopolisakkarit (LPS, 1 mg/kg) intraperitoneal enjeksiyonu ile endotoksik şok indüklenmiştir. Kalpler, LPS veya salin uygulamasından 4 saat sonra izole edilmiş ve Langendorff düzeneği kullanılarak perfüze edilmiştir. Miyokard kasılma gücü, koroner perfüzyon basıncı ve kalp hızı kaydedilmiştir. Tezosentan ve NOS inhibitörleri L-NAME, aminoguanidin ve AETU’nun etkileri, bu ajanların perfüzyon sıvısına eklenmesiyle değerlendirilmiştir. Paralel olarak, izole doku preparatlarında in vitro organ banyosu çalışmaları kullanılarak atriyal ve papiller kas kasılma gücü ile spontan atım hızları değerlendirilmiştir.

Bulgular: LPS uygulanan perfüze kalplerde bazal miyokardiyal kasılma kontrollere göre anlamlı olarak azalmıştır (3,03 ± 0,25’e karşı 4,94 ± 0,39 g, P <0,05); buna karşın izole atriyal veya papiller kas preparatlarında anlamlı bir fark gözlenmemiştir. Koroner perfüzyon basıncı LPS grubunda anlamlı olarak artmıştır (101 ± 6’ya karşı 79±6 mmHg, P < 0,05). Tezosentan, LPS’ye bağlı miyokardiyal kasılma azalmasını anlamlı olarak azaltmış, ancak perfüzyon basıncındaki artışı etkilememiştir. NOS inhibitörlerinin hiçbiri, LPS uygulanan kalplerde miyokardiyal kasılmayı veya perfüzyon basıncını değiştirmemiştir.

Sonuç: Deneysel endotoksik şokta miyokardiyal kasılma bozukluğu yalnızca sağlam bir koroner damar yapısının varlığında gözlenir ve endotelin reseptör blokajı ile önlenir. Bu bulgular, vasküler endotel kaynaklı endotelinin endotoksik şok sırasında miyokardiyal depresyonda önemli bir rol oynadığını, nitrik oksidin ise bu modelde sınırlı katkıya sahip olduğunu göstermektedir.

OLGU BİLDİRİSİ
8. 
Peripartum Kardiyomiyopati Tedavisinde Sacubitril/Valsartan'ın Etkinliği: Dört Olgunun Retrospektif Analizi
The Efficacy of Sacubitril/Valsartan in the Treatment of Peripartum Cardiomyopathy: A Retrospective Analysis of Four Cases
Seçkin Dereli, Osman Eren Kır, Fatma Demirci
PMID: 41250608  doi: 10.5543/tkda.2025.33506  Sayfalar 519 - 523
Peripartum kardiyomiyopati (PPKM), hamileliğin son aylarında veya doğum sonrası dönemde ortaya çıkan, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonunun %45'in altına düşmesiyle karakterize nadir bir kardiyomiyopati türüdür. PPKM'nin tanısı ve yönetimi, hastalığın belirtilerinin normal gebelik semptomlarıyla karışabilmesi nedeniyle zor olabilir. Bu durum, doktorların yüksek bir klinik şüphe düzeyiyle hareket etmesini gerektirir. PPKM, doğru tanı konmadığında ve tedavi edilmediğinde ölümcül olabilir. Bu olgu serisinde, sacubitril/valsartan (S/V) tedavisi uygulanan dört PPKM hastası retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Dört hastanın tamamında takip sürecinde sol ventrikül fonksiyonlarında düzelme izlenmiştir. Birinci ayın sonunda, tüm hastalarda ejeksiyon fraksiyonunun %50’nin üzerine çıktığı ve fonksiyonel kapasitenin NYHA sınıf I düzeyine geldiği kaydedilmiştir. Bu gözlemler, S/V’nin PPKM tedavisinde potansiyel bir seçenek olabileceğini düşündürmektedir. PPKM tedavisinde S/V'nin kullanımıyla ilgili literatürde sınırlı sayıda çalışma olmasına rağmen, bu gözlemler ön veriler olarak değerlendirilmeli ve daha geniş serilerde doğrulanmalıdır. PPKM'nin yönetimi, multidisipliner bir yaklaşım gerektirir, vaka serimiz zamanında müdahalenin önemini vurgularken, S/V'nin potansiyel bir tedavi seçeneği olabileceğini ortaya koymaktadır.

9. 
Sol Ana Koroner Artere Göç Eden Tam Açılmış Koroner Stentin Yönetimi
Management of a Fully Deployed Coronary Stent Migrated to the Left Main Artery
Enes Çelik, Neryan Özgül Özden, Gürkan İmre, Çağatay Ertan
PMID: 41521595  doi: 10.5543/tkda.2025.68496  Sayfalar 524 - 527
Koroner stent göçü, perkütan koroner girişim (PCI) sırasında nadiren görülen ancak potansiyel olarak tehlikeli bir durumdur ve stentin tamamen yerleştirilmesinden (implante edilmesinden) sonra ortaya çıkması ise çok daha enderdir. Bu yazıda, sol sirkumfleks arter (LCx) PCI uygulanan 39 yaşında, ST yükselmesiz miyokard enfarktüsü (NSTEMI) tanılı bir erkek olgu sunulmaktadır. İmplantasyon sonrasında, ilaç salınımlı stentlerden biri beklenmedik şekilde geri kayarak sol ana koroner arter (LMCA) içine göç etmiştir. Femoral yoldan yapılan snare ile yakalama girişimi başarısız olmuştur. Balon ankraj manevrası kullanılarak stent dikkatlice radyal artere ilerletilmiş ve ek bir stent ile bu konumda sabitlenerek damar akımı korunmuştur. Ardından LCx’ye yönelik PCI başarıyla tamamlanmış ve iyi bir anjiyografik sonuç elde edilmiştir. Bu olgu, uygun stent boyutunun seçiminin, damar spazmı gibi predispozan faktörlerin farkında olmanın ve bu tür nadir komplikasyonlarla başa çıkmak için farklı geri alma veya yönetim tekniklerine hâkim olmanın önemini vurgulamaktadır.

OLGU GÖRÜNTÜSÜ
10. 
Koarktasyonu Taklit Eden Tortiyöz “Tirbuşon” Aort Arkı: Multimodal Görüntülemede Tanısal Bir Tuzak
A Tortuous “Corkscrew” Aortic Arch Mimicking Coarctation: A Diagnostic Pitfall in Multimodality Imaging
Aslıhan Karaman, Selman Gökalp, Alper Güzeltaş
PMID: 42574551  doi: 10.5543/tkda.2026.29562  Sayfalar 528 - 529
Makale Özeti |Tam Metin PDF | Video

11. 
Bataryanın Kayması ve Sol Meme Areolasından Dışarı Çıkması ile Seyreden Kalp Pili Cebi Enfeksiyonu
Pacemaker Pocket Infection with Generator Migration and Extrusion from the Left Mammary Areola
Uğur Canpolat, Ahmet Hakan Ateş
PMID: 41988654  doi: 10.5543/tkda.2026.69037  Sayfalar 530 - 531
Makale Özeti |Tam Metin PDF

12. 
İliak Arter Bifurkasyon Hastalığında Mini-crush Tekniği
Mini-Crush Technique for Iliac Bifurcation Disease
Ahmet Güner, Ahmet Yaşar Çizgici, Enes Arı, Berkay Serter, Fatih Uzun
PMID: 42423391  doi: 10.5543/tkda.2026.26793  Sayfalar 532 - 533
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP
13. 
Editöre Mektup: Akut İskemik İnmede Stres Hiperglisemi Oranı ile İntrakardiyak Trombüs Arasındaki İlişki
Letter to the Editor: Stress Hyperglycemia Ratio is Associated with Intracardiac Thrombus in Acute Ischemic Stroke
Tuğba Çetin
PMID: 42574552  doi: 10.5543/tkda.2026.79395  Sayfalar 534 - 535
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP YANITI
14. 
Editöre Mektup Yanıtı: Akut İskemik İnmede Stres Hiperglisemi Oranı ile İntrakardiyak Trombüs Arasındaki İlişki
Reply to the Letter to the Editor: “Stress Hyperglycemia Ratio is Associated with Intracardiac Thrombus in Acute Ischemic Stroke”
Vedat Cicek, Almina Erdem, Ezgi Hasret Hasret Kozan Çıkırıkçı, İrem Yılmaz, Elif Günhan, Emrecan Uygun, Salih Karaismail, Mehmet Uzun, Mert İlker Hayıroğlu, Ahmet Lütfullah Orhan, Tufan Çınar
PMID: 42579302  doi: 10.5543/tkda.2026.67374  Sayfalar 536 - 537
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP
15. 
NOS3 T-786C: Metodolojik Hususlar
NOS3 T-786C: Methodological Considerations
Alishba Jabbar, Minahil Fatima, Saleha Gul, Kashaf Noor
PMID: 42599056  doi: 10.5543/tkda.2026.48757  Sayfa 538
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP YANITI
16. 
Editöre Mektup Yanıtı: NOS3 T-786C: Metodolojik Hususlar
Reply to the Letter to the Editor: NOS3 T-786C: Methodological Considerations
Gulnoza Zakirova, Dilyafruz Masharipova, Qodirjon Boboev, Dilnoza Tagaeva
PMID: 42599057  doi: 10.5543/tkda.2026.81052  Sayfalar 539 - 540
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP
17. 
Kalp Cihazı İmplantasyonu Sonrası Methemoglobineminin Klinik Seyrine İlişkin Yorum
Comment on the Clinical Course of Methemoglobinemia After Cardiac Device Implantation
Maryam Arain, Inshira Noor
PMID: 42574553  doi: 10.5543/tkda.2026.74389  Sayfa 541
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP YANITI
18. 
Editöre Mektup Yanıtı: “Kalp Cihazı İmplantasyonu Sonrası Methemoglobineminin Klinik Seyrine İlişkin Yorum”
Reply to the Letter to the Editor: “Comment on the Clinical Course of Methemoglobinemia After Cardiac Device Implantation”
Ahmet Lütfü Sertdemir, Ahmet Taha Şahin, Hasan Kan, Büşra Özyeşil, Muhammet Fatih Kaleli, Öznur Keskin, Yakup Alsancak, Ahmet Seyfeddin Gürbüz, Mustafa Çelik, Hakan Akıllı, Abdullah İçli, Enes Gül
PMID: 42599058  doi: 10.5543/tkda.2026.90256  Sayfa 542
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP
19. 
Tedavi Yükünün Ölçülmesinden Hasta Tarafından Bildirilen Sonuçlara Göre Harekete Geçmeye
From Measuring Treatment Burden to Acting on Patient-Reported Outcomes
Ilma Nascimento, Caio Júlio Cesar Dos Santos Fernandes
PMID: 42579303  doi: 10.5543/tkda.2026.73624  Sayfalar 543 - 544
Makale Özeti |Tam Metin PDF

EDİTÖRE MEKTUP YANITI
20. 
Editöre Mektup Yanıtı: “Tedavi Yükünün Ölçülmesinden Hasta Tarafından Bildirilen Sonuçlara Göre Harekete Geçmeye”
Reply to the Letter to the Editor: “From Measuring Treatment Burden to Acting on Patient-Reported Outcomes”
Fatma Yıldırım, Elif Ok, Vesile Ünver, Dilek Sezgin, Halil Ataş, Betül Şentürk Saraç
PMID: 42599059  doi: 10.5543/tkda.2026.26287  Sayfalar 545 - 546
Makale Özeti |Tam Metin PDF

LookUs & Online Makale