Amaç: İlaç kaplı balonlar (DCB) ve ultra-ince strut sirolimus salınımlı stentler (SES), küçük damar koroner arter hastalığının tedavisinde kullanılan iki seçenektir. Bu stratejilerin karşılaştırılması açısından gerçek yaşam verileri sınırlıdır.

Yöntem: Bu tek merkezli, retrospektif çalışmaya, Ocak 2017 ile Mayıs 2025 tarihleri arasında küçük damar koroner arter hastalığı nedeniyle perkütan koroner girişim uygulanan 178 hasta dahil edilmiştir. Hastaların 89’una DCB, 89’una ise ultra-ince strut SES uygulanmıştır. Başlangıç özellikleri, prosedürel ayrıntılar ve sonuçlar karşılaştırılmıştır. Birincil sonlanım noktası, tüm nedenlere bağlı ölüm, miyokard enfarktüsü, inme ve hedef lezyon revaskülarizasyonunu (TLR) içeren majör advers kardiyak olaylardır (MACE).

Bulgular: Başlangıç özellikleri ve komorbiditeler büyük ölçüde benzer olmakla birlikte, SES grubundaki hastaların daha yaşlı ve SYNTAX skorlarının daha yüksek olduğu görülmüştür. Medyan takip süresi 293 gün olarak bulunmuştur. MACE, DCB grubunda %2,2, SES grubunda ise %5,6 oranında saptanmıştır (P = 0,441). Tüm nedenlere bağlı mortalite, TLR, miyokard enfarktüsü ve majör kanama oranları benzer olarak bulunmuştur. Kaplan–Meier analizi, kümülatif MACE açısından anlamlı fark göstermemiştir (log-rank P = 0,068).

Sonuç: Bu gerçek yaşam kohortunda, küçük damar koroner arter hastalığının tedavisinde DCB, ince strutlu SES’e benzer güvenlik ve etkinlik sağlamıştır. DCB tedavisi, seçilmiş hastalarda ilaç-kalplı stentlere alternatif oluşturabilir ve “geride hiçbir şey bırakmama” stratejisini destekleyebilir.

Amaç: İleri düzey kalp yetersizliği (KY) yönetiminde ve sonuçlarında cinsiyete dayalı farklılıklar tam olarak anlaşılamamıştır. Bu çalışma, biyolojik cinsiyetin mekanik dolaşım desteği (LVAD) uygulanması, kalp nakli ve mortalite üzerindeki bağımsız etkisini değerlendirmeyi amaçlamıştır.

Yöntem: 522 ileri KY hastasından oluşan (%85,2’si erkek) retrospektif bir kohort analiz edilmiştir. Klinik, ekokardiyografik, hemodinamik ve laboratuvar verileri cinsiyete göre karşılaştırılmıştır. Birincil birleşik sonlanım; LVAD implantasyonu, kalp nakli veya tüm nedenlere bağlı ölüm olarak belirlenmiştir. Kafa karıştırıcı etkenleri ayarlamak için eğilim skoru kullanılarak ters olasılık ağırlıklı (IPW) analiz ve çok değişkenli Cox regresyon modelleri uygulanmıştır.

Bulgular: Başlangıçta, erkek hastalar daha yaşlıydı (54,0 yaşa karşı 49,5 yaş; P = 0,025), iskemik etiyoloji oranları daha yüksekti (%49,9'a karşı %22,7; P < 0,001), kalp boyutları daha büyüktü ve egzersiz kapasiteleri daha üstündü. IPW ayarlamasından sonra, kadın cinsiyeti LVAD implantasyonu riskinde anlamlı olarak daha düşük bir riskle ilişkiliydi (HR: 0,13; %95 GA: 0,04–0,40; P < 0,001). Buna karşın, tüm nedenlere bağlı mortalitede cinsiyetle ilişkili önemli bir fark bulunmamıştır (HR: 0,75; %95 GA: 0,36–1,58; P = 0,43). Bileşik sonuç, kadınlarda daha iyi sonuçlara doğru anlamlı olmayan bir eğilim gösterdi (HR: 0,53; %95 GA: 0,26–1,06; P = 0,076). Sonuçların yorumlanması, nispeten küçük kadın kohortu (%14,8) bağlamında değerlendirilmelidir.

Sonuç: İleri düzeyde kalp yetersizliği olan hastalarda, kadın cinsiyeti genel mortaliteyi etkilemeksizin LVAD implantasyonu ihtiyacının daha düşük olmasıyla ilişkilendirilmiştir. Bu bulgular, ileri düzeyde kalp yetmezliğinin kadınlarda ve erkeklerde farklı patofizyolojik seyir izleyebileceğini göstermekte ve tedaviyi ve sonuçları optimize etmek için cinsiyete dayalı klinik karar verme çerçevelerinin önemini vurgulamaktadır.

Amaç: Elektrolit dengesizliğinin tespiti ve izlenmesi, birçok metabolik hastalığın uygun tedavisi için gereklidir. Ancak bu dengesizlikleri güvenilir ve invaziv olmayan şekilde tespit edebilen bir araç henüz mevcut değildir. Özellikle kalp yetmezliği hastalarında görülen elektrolit bozuklukları, hastalığın rutin tedavisinde kullanılan ilaçlara bağlı olarak gelişebilen ve yaşamı tehdit eden durumlara yol açabilir.

Yöntem: Bu çalışmada, kalp yetmezliği hastalarında elektrolit dengesizliğini tespit etmek amacıyla elektrokardiyografi (EKG) kullanan bir derin öğrenme modeli (DLM) geliştirdik ve performansını çok merkezli bir çalışmada test ettik. Çalışmaya 17 farklı merkez dahil edildi. Aynı gün kan elektrolit değerleri ve EKG’si alınan, ejeksiyon fraksiyonu (EF) ≤ %45 olan kalp yetmezliği hastaları çalışmaya alındı. Hastalar dört gruba ayrıldı: normal elektrolit değerleri olanlar, hipokalemisi olanlar, hiperkalemisi olanlar ve hiponatremisi olanlar. Kalp yetmezliği tedavisinde kullanılan ilaçlara bağlı elektrolit bozukluğu gelişen hastalar ilgili gruba dahil edildi. Güven aralıkları (GA), AUROC için %95 GA, hasta düzeyinde 2.000 tekrar örnekleme (stratified bootstrap) yöntemiyle, Accuracy için ise binom oranları için Wilson skor aralığı kullanılarak hesaplandı.

Bulgular: Hiponatremi, hipokalemi ve hiperkalemi gruplarında DLM doğruluk oranları sırasıyla %83,33, %95,33 ve %95,77 olarak belirlendi.

Sonuç: Önerilen DLM, elektrolit dengesizliğini tespit etmede yüksek performans göstermiştir. Bu sonuçlar, DLM’nin EKG kullanılarak elektrolit dengesizliğinin günlük olarak tespit edilmesi ve izlenmesinde kullanılabileceğini göstermektedir.

Amaç: Hipertansiyon (HT), yaşam tarzı, genetik, zihinsel stres ve çevresel faktörlerle ilişkili karmaşık bir klinik sendromdur. Yüksek rakım (H-ALT), HT gelişimini etkileyen çevresel faktörlerden biridir. Bu çalışma, orta rakımda (M-ALT) yaşayan hastaların klinik ve demografik özelliklerini analiz etmeyi amaçlamaktadır.

Yöntem: 24 saatlik ambulatuvar kan basıncı ölçümü (ABPM) ile hipertansiyonu doğrulanan toplam 515 hasta taranmıştır. Çalışma dışı bırakılanların ardından, nihai çalışma popülasyonu 452 hastadan oluşmuştur. Hastalar, dipper hipertansiyon ve non-dipper hipertansiyon olmak üzere iki gruba ayrıldı.

Bulgular: Non-dipper grubundaki hastalar daha yaşlıydı (SD: 61 ± 13 - 54 ± 12 yıl, P < 0,001) ve anlamlı derecede daha yüksek bel çevresine sahipti (SD: 104 ± 13 - 107 ± 12 cm, P = 0,022). Ancak dipper grubundaki hastaların gündüz ortalama sistolik kan basıncı (SKB) (SD: 144 ± 16 - 141 ± 17 mm Hg, P = 0,027) ve diyastolik kan basıncı (DKB) (SD: 89 ± 12 - 87 ± 13 mm Hg, P = 0,037) anlamlı derecede daha yüksekti. Non-dipper grubundaki hastalarda anormal sol ventrikül global longitudinal strain oranı anlamlı olarak daha yüksekti (n = 218 (%65,6) - n = 53 (%46,7), P = 0,009).

Sonuç: Çalışmamızda, multisistemik sonuçların kötü olduğu non-dipper hipertansiyon paternine sahip hastalarda, daha yüksek bel çevresi ve subklinik sol ventrikül disfonksiyonu (anormal LVGLS) olduğu tespit edildi. Ayrıca, non-dipper hipertansiyon paternine sahip hastalar çalışma popülasyonunun %76'sını oluşturuyordu.

Amaç: Koroner arter ektazisi (KAE), giderek artan şekilde iyi huylu bir anatomik varyanttan ziyade aktif bir inflamatuvar damar hastalığı olarak kabul edilmektedir. Pan-immün-inflamasyon değeri (PIV), nötrofil, monosit, trombosit ve lenfosit sayılarının birleşimiyle oluşturulan ve sistemik inflamasyonun bütüncül bir göstergesini sağlayan yeni bir biyobelirteçtir. Bu çalışmanın amacı, PIV ile KAE arasındaki ilişkiyi değerlendirmek ve tanısal performansını geleneksel inflamatuvar indekslerle karşılaştırmaktır.

Yöntem: Bu retrospektif olgu-kontrol çalışmasında, 2018–2024 yılları arasında elektif koroner anjiyografi uygulanan 17,538 hasta tarandı. İzole KAE’si olan 228 hasta ve yaş, cinsiyet ve BKİ açısından eşleştirilmiş normal koroner anatomili 296 kontrol çalışmaya dahil edildi. Hematolojik ve biyokimyasal parametreler analiz edildi, inflamatuvar indeksler hesaplandı. Bağımsız prediktörleri belirlemek ve tanısal performansı değerlendirmek amacıyla lojistik regresyon ve ROC analizleri yapıldı.

Bulgular: KAE’li hastalarda PIV düzeyleri kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha yüksekti (801.6 [504.4–1301.8] vs. 491.8 [302.4–872.7], P < 0.001). Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, log-dönüştürülmüş PIV düzeyi hipertansiyon, trigliserid, HDL-kolesterol ve serum kreatinin ile birlikte KAE ile bağımsız olarak ilişkili kalmıştır (OR: 1.987, %95 GA: 1.057–3.737, P =0.033). PIV, tüm inflamatuvar indeksler arasında en yüksek ayırt edici güce sahipti (AUC: 0.674, %95 GA: 0.623–0.722) ve SII, NLR, PLR ve SIRI ile güçlü korelasyon göstermiştir (P = 0.75–0.94).

Sonuç: Yükselmiş PIV düzeyleri KAE varlığıyla bağımsız olarak ilişkilidir ve bu durum hastalığın patogenezinde sistemik inflamasyonun temel rolünü yansıtmaktadır. Basit, ulaşılabilir ve düşük maliyetli bir belirteç olarak PIV, KAE riski altındaki hastaların belirlenmesinde pratik bir tamamlayıcı araç olabilir. Bulgularımızın, daha geniş ve prospektif çalışmalarda doğrulanması gerekmektedir.

Amaç: Kardiyovasküler hastalıklar (KVH), halen dünya genelinde hem kadınlar hem de erkekler için en önemli ölüm nedenidir. Ancak kadınlar KVH'nin mağduru olarak yeterince dikkate alınmamakta, bu da yetersiz tanı ve tedaviye yol açmaktadır. Bu çalışmada, kadınlarda KVH’nin başlıca ölüm nedeni olduğuna yönelik toplumsal farkındalık düzeyini değerlendirmeyi amaçladık.

Yöntem: Bu ulusal çaplı anket çalışması, kadınlarda KVH’nin en yaygın ölüm nedeni olduğuna dair farkındalığı değerlendirmek amacıyla tasarlandı. Ülke genelinde 18 ila 80 yaşları arasındaki bireylerin, kısa ve yapılandırılmış bir anketi yanıtlamaları istenildi.

Bulgular: Toplam 7920 birey çalışmaya katıldı; bunların %59’u kadındı. Kadınların sadece %34’ü ve erkeklerin %38’i KVH’nin kadınlardaki başlıca ölüm nedeni olduğunu doğru şekilde bildirdi (P = 0.0001). Buna karşın, özellikle meme kanseri olmak üzere malign hastalıklar, kadınların %46’sı ve erkeklerin %42’si tarafından ilk sıradaki ölüm nedeni olarak belirtildi. Eğitim düzeyi, farkındalıkla ilişkili bulunmadı. Kadınlarda yaş, farkındalıkla bağımsız olarak ilişkili tek faktörken; erkeklerde hem yaş hem de koroner arter hastalığı (KAH) öyküsü farkındalıkla anlamlı düzeyde ilişkiliydi.

Sonuç: Türkiye’de KVH’nin kadınlardaki en yaygın ölüm nedeni olduğuna dair farkındalık alarm verici düzeyde düşüktür. Daha yüksek eğitim düzeyi ya da kardiyovasküler risk faktörlerinin varlığı artmış farkındalıkla ilişkili bulunmamıştır. Kadınlarda farkındalıkla en çok ilişkili faktör yaşken, erkeklerde yaş ve KAH öyküsü öne çıkmıştır. Bu bulgular, kadınlardaki KVH’ye bağlı ölümlere dair farkındalığın daha çok kişisel deneyimlerle şekillendiğini, eğitimle yeterince desteklenmediğini ve bu alanda ciddi bir sağlık okuryazarlığı eksikliğini ortaya koymaktadır.

Son dönem böbrek yetmezliği olan, idame diyalizi uygulanan ve şiddetli triküspit yetmezliği, kronik atriyal fibrilasyon ve kardiyak kaşeksi ile ileri derecede sağ kalp yetmezliği olan 72 yaşındaki bir erkek hastanın vakasını sunuyoruz. Hasta, inotropik destek olmasına rağmen böbrek replasman tedavisinin tekrar tekrar başarısız olmasına neden olan şiddetli hipotansiyon ve kardiyojenik şok ile başvurdu. Cerrahi riskin çok yüksek olması ve yaygın anüler dilatasyon nedeniyle transkateter kenardan kenara onarım uygun görülmedi ve hastaya TricValve® sistemi ile acil perkütan kaval kapak implantasyonu uygulandı. İşlem teknik olarak başarılı oldu ve hemen hemodinamik stabilizasyon, diyaliz toleransında iyileşme ve hızlı klinik iyileşme sağlandı. Takip görüntüleme, komplikasyon olmaksızın cihazın optimal konumlandırıldığını doğruladı. Bildiğimiz kadarıyla, bu, Avrupa'da diyalize bağımlı bir hastaya yapılan ilk TricValve® implantasyonu olup, ciddi triküspit yetmezliği olan, dikkatle seçilmiş yüksek riskli hastalarda bu yaklaşımın uygulanabilirliğini ve terapötik değerini göstermektedir.

Yeni oral antikoagülanların (NOAK) girişimsel işlemlerden önce yönetimi, hastaya (yaş, vücut ağırlığı, böbrek fonksiyonu, ilaçlar, önceki tromboembolik/kanama olayı, protez kapak varlığı) ve işlemin (kanama riski) özelliklerine göre kişiselleştirilmelidir. Daha az girişimsel işlemler nispeten düşük kanama riski taşır ve minimal veya kesintisiz NOAK tedavisi altında gerçekleştirilebilir. Ancak, implante edilebilir defibrilatörden (ICD) kardiyak resenkronizasyon tedavisine (KRT) yükseltme, ilk implantasyon işleminden daha karmaşıktır. Bu nedenle, elektif bir prosedürden önce son NOAK alımının zamanlaması, bireysel fayda/risk oranına dayalı karar vermeyi gerektirir. Burada, atriyal fibrilasyon, evre 3b kronik böbrek hastalığı, düşük vücut ağırlığı ve biyoprotez mitral kapağı olan ve ICD'den KRT-D’ye yükseltme işlemi sürecinde, heparin köprülemesi olmadan edoksaban tedavisinin kesilmesinden 24 saat sonra biyoprotez kapak trombozu yaşayan ve ultra yavaş tPA tedavisiyle başarılı bir şekilde tedavi edilen yaşlı bir hastanın yönetimini sunduk.

Kardiyak lipom, kalbin nadir görülen bir primer tümörüdür ve tanı ve tedavi yöntemleri geliştikçe daha fazla vaka bildirilmiştir. Bu durum, daha önce klasik özelliklere sahip olduğu düşünülen klinik sunumun aslında atipik belirtilere sahip olabileceğini düşündürmektedir. Bu olgu sunumunda, ilerleyici efor dispnesi olan 28 yaşında bir kadın hasta sunulmaktadır. Transtorasik ve transözofageal ekokardiyografide, sol ventrikülde posteromedial papiller kastan kaynaklanan büyük bir kitle görüldü. Kitle iyi tanımlanmış bir sınıra ve düzenli bir şekle sahip düşük yoğunluklu bir odak izlenimi verdi ve neyse ki kapaklar veya hemodinami üzerinde önemli bir etkisi yoktu. Kardiyak manyetik rezonans görüntüleme kardiyak lipom tanısını doğruladı. Hastaya lipom eksizyon ameliyatı önerildi, ancak hasta operasyonu reddetti. Lipom genellikle asemptomatiktir ve tesadüfen teşhis edilir. Cerrahi eksizyon ana terapötik müdahaledir. Multimodalite görüntüleme kullanımı tanıya büyük ölçüde yardımcı olur. Ekokardiyografi daha sonraki izlem için uygun bir yöntemdir.