Amaç: Bu çalışma, akut miyokard enfarktüsü (AMI) sırasında ortaya çıkan yeni başlangıçlı atriyal fibrilasyonu (NOAF) öngörmede en etkili skorlama yöntemini belirlemeyi amaçlamıştır. Bu sayede, AMI’ye eşlik eden NOAF’nin önlenmesi için, öngörülen risk skorlarına göre hekimlerin en uygun kişiselleştirilmiş tedaviyi seçmesine rehberlik edilebilir.
Yöntem: Haziran 2021 ile Ocak 2023 arasında toplam 2206 AMI hastası bu çalışmaya dâhil edilmiştir. Eksik veri nedeniyle, 1672 hasta için başlangıç faktörleri ile atriyal fibrilasyon gelişimi arasındaki ilişkileri değerlendirmek üzere tek değişkenli ve çok değişkenli analizler kullanılmıştır. Her bir hasta için CHA2D2-VASC, C2HEST, HAT2CH2, SYNTAX, GRACE 2.0 ve SYNTAX II skorları hesaplanmıştır.
Bulgular: AMI sürecinde NOAF’ı öngörmek amacıyla yapılan ROC analizinde, SYNTAX skoru (SxS) için eğri altında kalan alan 0.785 (GA %95 0.767–0.802, P < 0.001) olarak bulunmuş; bunu sırasıyla SYNTAX II skoru (SxSII) 0.747 (GA %95 0.728–0.765, P < 0.001) ve GRACE 2.0 risk skoru (RS) 0.740 (GA %95 0.721–0.758, P < 0.001) izlemiştir. Çalışmanın bağımsız en güçlü öngörücü parametresi olan HbA1c düzeyinin, bu risk skorlarına bir puanlama parametresi olarak eklenmesiyle oluşturulan “modifiye” skorların NOAF’ı öngörmedeki değerinin daha yüksek olduğu gösterilmiştir (C istatistiği, 0.784–0.794).
Sonuç: HbA1c düzeyinin SxS ile birleştirilmesi, AMI sırasında NOAF tahmini açısından en iyi tanısal performansı sağlamıştır. Bu çalışmada, SxS diğer risk skorlarından daha iyi performans gösterirken, GRACE 2.0 risk skoru ile SxSII skorunun da görece yüksek bir öngörü değeri olduğu ve NOAF tahmini açısından CHA2D2-VASC, C2HEST ve HAT2CH2 skorlarından daha başarılı olduğu saptanmıştır.

Amaç: Koroner arter kalsifikasyonu (KAK) ve osteoporoz, yaşa bağlı gelişen, inflamasyon ve lipid düzensizliği gibi ortak mekanizmalara sahip, birbiriyle ilişkili patolojilerdir. Lipoprotein(a) [Lp(a)], her iki sürece de katkıda bulunabilecek potansiyel bir faktör olarak önerilmiştir. Bu çalışmanın amacı, statin kullanmamış ileri yaştaki bireylerde KAK, kemik mineral yoğunluğu (KMY) ve Lp(a) düzeyleri arasındaki ilişkiyi araştırmaktır.

Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, bilgisayarlı tomografik koroner anjiyografisi ve Lp(a) ölçümü yapılmış, ≥ 55 yaş olan 310 hasta dahil edildi. KAK görsel olarak değerlendirildi, KMY ise vertebral Hounsfield birimleri kullanılarak ölçüldü. Hastalar Lp(a) düzeylerine göre, ≤ 30, 30–49 ve ≥ 50 mg/dL olarak üç gruba ayrıldı. Yaş ve cinsiyet için eğilim skoru eşleştirmesi yapıldı.

Bulgular: KAK bulunan hastalarda Lp(a) düzeyleri daha yüksek [36,4 ± 33,2 vs. 21,7 ± 27,8 mg/dL, P < 0,001], HDL-K düzeyleri daha düşük [52,6 ± 14,6 vs. 57,5 ± 17,9 mg/dL, P = 0,010] ve KMY daha düşük [152,9 ± 50,2 vs. 169,1 ± 51,0 HU, P = 0,009] idi. Çok değişkenli analizde hem Lp(a) hem de HDL-K, KAK’ın bağımsız belirleyicileri olarak bulundu. Düşük KMY ve KAK prevalansının, Lp(a) gruplarına göre kademeli olarak arttığı izlendi; Lp(a) ≤ 30 mg/dL olanlarda düşük KMY %28,9 ve KAK %52,6; Lp(a) 30–49 mg/dL olanlarda %37,2 ve %66,7; Lp(a) ≥ 50 mg/dL olanlarda %58,6 ve %80,3 (P = 0,002 ve P = 0,001) olarak saptandı.

Sonuç: Yüksek Lp(a) düzeyleri hem KAK hem de düşük KMY ile ilişkilidir. Lp(a) ≥ 50 mg/dL, hem damar hem kemik yapısında eş zamanlı bozulma riski taşıyan bireyleri belirlemede ortak bir biyobelirteç olarak kullanılabilir.

Amaç: Tip 2 diabetes mellitus (T2DM) ve non-ST elevasyonlu miyokard enfarktüsü (NSTEMI) olan hastalar, yetersiz koroner revaskülarizasyon ve olumsuz klinik sonuçlar açısından artmış risk taşır. Rezidüel hastalık yükünü ve prognozu öngörebilecek basit biyobelirteçlerin belirlenmesi klinik açıdan önemlidir. Hemoglobin, albümin, lenfosit ve trombosit düzeylerine dayanan HALP skoru, inflamasyon ve beslenme durumunu yansıtan yeni bir göstergedir. Bu çalışma, HALP skorunun rezidüel SYNTAX skoru (rSS) ile ilişkisini ve T2DM’li NSTEMI hastalarında 12 aylık majör advers kardiyovasküler olaylar (MACE) üzerindeki prognostik değerini değerlendirmeyi amaçladı.

Yöntem: Bu retrospektif çalışmaya, NSTEMI tanısıyla perkütan koroner girişim (PCI) uygulanan 210 T2DM hastası dahil edildi. Hastalar, rSS değerlerine göre üç gruba ayrıldı (0, 1–8, >8). HALP skorları yatış laboratuvar verilerinden hesaplandı ve hastalar 12 ay boyunca takip edildi. HALP ile rSS arasındaki ilişkiler Spearman korelasyonu ve çok değişkenli regresyon analizi ile değerlendirildi. ROC analizi, yüksek rSS öngörüsü için optimal HALP eşik değerini belirledi. MACE öngörüsüne yönelik analizlerde Cox regresyonu ve Kaplan–Meier yöntemleri kullanıldı.

Bulgular: HALP skoru, rSS > 8 olan hastalarda anlamlı olarak daha düşüktü (P < 0,001). Çok değişkenli doğrusal regresyon analizinde HALP, rSS ile negatif yönde bir ilişki gösterdi (β = –0,344, p<0,001). HALP skoru için 2,96’lık eşik değeri, rSS > 8’i %78 duyarlılık ve %77 özgüllükle öngördü. HALP ≤ 2,96 olan hastalarda, HALP > 2,96 olanlara göre rSS > 8 prevalansı (%43,7 vs. %6,5) ve 12 ay içinde MACE sıklığı (%29,6 vs. %13,7, P = 0,005) daha yüksekti. Cox analizinde düşük HALP skoru (HALP ≤2,96), yaş ve CRP düzeyleriyle birlikte 12 aylık MACE için bağımsız bir öngörücü olarak bulundu (HR=1,916, P = 0,045).

Sonuç: Düşük HALP skorları, daha fazla rezidüel koroner hastalık yükü ve kötü klinik sonuçlarla ilişkili bulunmuştur. HALP skoru, T2DM’li NSTEMI hastalarında risk sınıflandırması için pratik ve erişilebilir bir araç olabilir.

Amaç: Erektil disfonksiyon (ED) ile kardiyovasküler hastalıklar, özellikle endotel disfonksiyonu ve ateroskleroz gibi benzer vasküler patolojileri paylaşmaktadır. Artan kanıtlar, klinik kardiyovasküler hastalık bulunmasa dahi, ED’nin altta yatan kardiyak anormalliklerin, özellikle diyastolik disfonksiyonun (DD) erken bir belirtisi olabileceğini göstermektedir.

Yöntem: Bu prospektif, tek merkezli çalışmada, yaş ve beden kitle indeksi açısından eşleştirilmiş 87 ED hastası ile 53 sağlıklı birey karşılaştırılmıştır. ED şiddeti, Uluslararası Erektil Fonksiyon İndeksi (IIEF) kullanılarak değerlendirilmiş ve hafif, orta ve ağır ED olarak sınıflandırılmıştır. Diyastolik fonksiyon, kılavuzlara uygun şekilde ekokardiyografi ile değerlendirilmiştir.

Bulgular: ED’li hastalarda sol ventrikül DD’sinde anlamlı bozulmalar gözlenmiştir; bunlar azalmış E/A ve e′ hızları, uzamış interventriküler gevşeme süresi (IVRT) ve sol atriyum (LA) genişlemesi ile karakterizedir. ED şiddetindeki artışla birlikte, sağ ventrikül (RV) diyastolik parametrelerinde bozulmalar (düşük RV e′, artmış RV E/e′ oranı) arasında korelasyon saptanmıştır. Özellikle LA genişlemesi ve IVRT, ED’nin bağımsız belirleyicileri olarak tanımlanmıştır.

Sonuç: ED, belirgin kardiyovasküler hastalık olmasa bile subklinik biventriküler DD ile bağımsız olarak ilişkilidir. ED’li erkeklerde transtorasik ekokardiyografi ile yapılacak değerlendirme, gizli kardiyak disfonksiyonun erken saptanmasına katkı sağlayabilir ve kardiyovasküler risk değerlendirmesini iyileştirebilir.

Amaç: İnfektif endokardit (İE), yüksek morbidite ve mortaliteye ile seyreden, yaşamı tehdit eden bir enfeksiyondur. Advers sonuçlar açısından yüksek risk taşıyan hastaların erken tanımlanması, tedavi yönetimini optimize etmek ve prognozu iyileştirmek açısından kritik öneme sahiptir. Bu çalışmada, infektif endokarditli hastalarda, çeşitli inflamatuar indekslerin prognostik değerininin araştırılması ve özellikle hastane içi mortaliteyi öngörmede pik C-reaktif protein/albümin oranının (CAR) belirleyici rolünü değerlendirilmesi amaçlandı.

Yöntem: Bu retrospektif, tek merkezli çalışmaya Haziran 2020 ile Haziran 2023 tarihleri arasında kesin İE tanısı alan hastalar dahil edildi. Birincil sonlanım noktası hastane içi mortaliteydi. Tüm hastalarda inflamatuar indeksler, özellikle pik CAR düzeyleri kaydedildi ve mortalite ile ilişkileri analiz edildi.

Bulgular: Toplam 165 hastanın 62’sinde (%37,6) hastane içi mortalite tespit edildi. Mortalite grubunda, sağ kalanlara kıyasla anlamlı derecede pik CAR düzeyleri saptandı (8,1 vs. 5,0, P < 0,001). Pik CAR, hastane içi mortaliteyi öngörmede diğer inflamatuar indekslerle kıyaslandığında, yüksek ayırt edici güce sahipti (AUC: 0,764). Çok değişkenli Cox regresyon analizinde pik CAR, bağımsız bir mortalite belirleyicisi olarak saptandı (düzeltilmiş hazard oranı: 1,16; %95 GA: 1,10–1,23; P < 0,001). Net yeniden sınıflandırma iyileştirmesi (NRI) ve entegre diskriminasyon iyileştirmesi (IDI) analizleri de pik CAR’ın üstün öngörü performansını destekledi.

Sonuç: Pik CAR düzeyi, infektif endokarditli hastalarda hastane içi mortalitenin güçlü ve bağımsız bir belirleyicisidir. Klinik uygulamalara entegrasyonu, risk sınıflandırmasını güçlendirebilir ve tedavi kararlarını yönlendirebilir.

Amaç: Elektrokardiyogram (EKG), kardiyak morbidite ve mortalite riskinin değerlendirilmesinde maliyet etkin, hızlı ve noninvaziv bir yöntemdir. Frontal QRS-T açısı, ventriküler repolarizasyonun önemli belirteçlerinden biridir. Bu çalışmada, hemodiyaliz hastalarında frontal QRS-T açısının 7 yıllık takip sürecinde mortaliteyi öngörüp öngöremeyeceği araştırılmıştır.

Yöntem: Çalışmaya 110 hemodiyaliz hastası dahil edilmiştir. Geniş frontal QRS-T açısı, >90° olarak tanımlanmıştır. Hastalar QRS-T açısının genişliğine ve ölüm durumuna göre iki farklı grupta değerlendirilmiştir. Ölçülebilir EKG parametreleri arasında QRS aksı, T dalga aksı, TP/QT oranı, fragmented QRS, TPe/QTc oranı ve frontal QRS-T açısı yer almıştır. Frontal QRS-T açısı, frontal düzlemdeki QRS ve T vektörleri arasındaki mutlak açı farkı olarak tanımlanmıştır.

Bulgular: Hastaların 37’sinde (%34) geniş frontal QRS-T açısı saptanmıştır. Geniş QRS-T açısına sahip ve hayatını kaybeden grupta ortalama yaş daha yüksekti. Ayrıca, mortalite grubunda ejeksiyon fraksiyonu daha düşük saptanmıştır. Frontal QRS-T açısı, mortalite grubunda anlamlı olarak daha geniş bulunmuştur (94 [31-113] vs. 33 [16-80], P < 0,001). Tek - çok değişkenli lojistik regresyon analizlerinde, geniş açılı grupta yer almak mortalite riskini artırmıştır (OR: 8,08; GA: 2,75–23,74; P < 0,001). Benzer şekilde, fragmented QRS varlığı da mortalite ile ilişkili saptanmıştır (OR: 11,25; GA: 2,98–42,49; P < 0,001).

Sonuç: Bulgularımız, frontal QRS-T açısının ejeksiyon fraksiyonundan bağımsız olarak hemodiyaliz hastalarında mortaliteyi öngörmede bağımsız bir prognostik gösterge olduğunu ortaya koymaktadır. Bu açıdan, frontal QRS-T açısının kardiyovasküler risk değerlendirme sürecine entegre edilmesi, bu kırılgan hasta grubunda daha etkili risk yönetimi stratejileri geliştirilmesine fayda sağlayabilir.

Amaç: Karotis endarterektomi (KEA) ve pompasız koroner arter baypas greftlemesinin (OPCABG) birlikte uygulanmasına ilişkin veriler sınırlıdır.

Yöntem: Bu retrospektif çalışmada, Kasım 2015–Haziran 2023 tarihleri arasında iki bağlı merkezde eş zamanlı karotis endarterektomisi (KEA) ve pompasız koroner arter baypas greftleme (OPCABG) uygulanan 42 hastanın verileri incelendi. KEA, önce eversion endarterektomi yöntemiyle yapıldı; ardından çalışan kalpte, çoğunlukla “no-touch” aort tekniğiyle ve çoğunlukla arteriyel greftler kullanılarak OPCABG uygulandı. Hasta verileri dijital hastane kayıtlarından elde edildi ve takip elektronik sistemler veya telefon görüşmesi yoluyla tamamlandı.

Bulgular: Toplam 1.154 OPCABG hastasının 42’sine (%3,6) eş zamanlı KEA uygulandı; medyan yaş 72 (59–84 arası) idi; hastaların 35’i (%83,3) erkek, 7’si (%16,7) kadındı. Tüm hastalar karotis hastalığı açısından asemptomatikti ve preoperatif dönemde rutin Doppler ultrason ile tanı konmuştu. %83,3 olguda aort manipülasyonu olmaksızın tam arteriyel revaskülarizasyon sağlandı; ortalama distal anastomoz sayısı 3,66 ± 1,22 idi. Erken mortalite bir kritik hastada (%2,4) görüldü. Bir hasta (%2,4) postoperatif geçici iskemik atak geçirdi ve nörolojik sekelsiz iyileşti. On yedi (%40,4) hasta ameliyathanede ekstübe edildi. Takip süresince hiçbir hastada serebrovasküler olay görülmedi, iki hasta kardiyak dışı nedenlerle kaybedildi. Tüm olaylar ilk yıl içinde gerçekleştiği için Kaplan–Meier 1., 3. ve 5. yıllık inmesiz sağkalım oranları %92,6 ± 4,1 olarak eşitti.

Sonuç: Eş zamanlı KEA ve OPCABG cerrahisi, yaygın karotis ve koroner arter darlığı olan hastalarda deneyimli merkezlerde optimal strateji olarak bilinmektedir ve postoperatif serebrovasküler olaylar ile bilişsel defisit riskini en aza indirirken uygulanabilir bir tedavi seçeneğidir.

Coronary artery anomalies are defined as abnormal origin, course, or termination of any of the three main epicardial coronary arteries. These anomalies are typically asymptomatic and are often discovered incidentally. However, certain anomalies may be associated with an increased risk of myocardial infarction, syncope, ventricular arrhythmias, and exercise-induced sudden cardiac death. A single coronary artery anomaly is a very rare form of coronary artery anomaly and typically supplies a large myocardial perfusion area. Here, we describe an extremely rare case of a single coronary artery anomaly in which the right coronary artery (RCA) originates from the mid-segment of the left anterior descending (LAD) coronary artery. The patient presented with acute inferior myocardial infarction and underwent LAD/RCA bifurcation stenting using the Culotte technique.

Otuz iki yaşında erkek hasta iskemik inme nedeniyle hastaneye kaldırıldı. Transözofageal ekokardiyografi, sağ atriyum anevrizması içinde trombüsle uyumlu ekojenik bir yapının ve interatriyal septum içinde foramen ovale'nin (PFO) varlığını gösterdi. Kardiyak MRI, trombüslü sağ atriyal apendiks anevrizmasının (RAAA) varlığını ortaya koydu. Koroner anjiyografi, sirkumfleks arterin tıkalı olduğunu gösterdi. Eş zamanlı olarak, antifosfolipid sendromu tanımlandı. PFO'nun varlığı göz önüne alındığında, paradoksal emboli, hem koroner hem de serebral arter tıkanıklığının etiyolojisi olarak varsayıldı. Antitrombotik ve antikoagülan tıbbi tedavi başlatıldı ve RAAA ve PFO için cerrahi müdahale önerildi. Ancak, hasta cerrahi tedaviyi reddetti ve bu nedenle tıbbi tedavisine devam edildi. Hasta yaklaşık iki yıldır düzenli muayene edilmekte ve herhangi bir sorun olmadan takip edilmektedir.