Amaç: Akut böbrek hasarı (ABH) ST segment yükselmeli miyokart enfarktüsü (STYME) hastalarında renal ve kardiyak rezervi yansıtır, ama STYME hastalarında ABH’nın uzun dönem mortaliteye olan etkisi konusunda kanıt azdır. Bu çalışmada, STYME ile primer perkütan koroner girişim (PPKG) uygulanan ve kardiyojenik şok (KŞ) gelişen hastalarda ABH’nın uzun dönem mortaliteye olan etkisini araştırdık.
Yöntemler: Bu geriye dönük çalışmada, ABH’nın STYME nedeniyle primer perkütan koroner girişim uygulanan ve KŞ gelişen 492 hastadaki uzun dönem prognoza etkisi değerlendirildi. Serum kreatininde 0.3 mg/dL veya fazla artış, serum kreatininde %50 veya fazla artış veya idrar çıkışında azalma (6 saatten uzun süredir idrar çıkışı 0.5 mL/kg’dan az olan dökümente oligüri) ABH olarak tanımlandı. Hastalar ABH görülmesine göre iki gruba ayrıldı ve bu gruplar arasında uzun dönem mortalite karşılaştırıldı. Cox regresyon analizi uzun dönem mortalitenin bağımsız prognostik faktörlerini belirlemek için kullanıldı.
Bulgular: Cox regresyon analizindeki yaş ve cinsiyet düzeltilmiş risk oranları (HR) ABH gelişen hastalarda tüm nedenli ölümler için anlamlı olarak yüksekti (HR 4.55; %95 güven aralığı [GA] 2.370–8.759). Karışıklığa neden olan faktörler düzeltildiğinde, ABH gelişen hastalar ABH gelişmeyen hastalar ile karşılaştırıldığında HR anlamlı olarak yüksekti. (HR 2.207; %95 GA 1.150–4.739) yaş (p<0.001, HR 1.060, %95 GA 1.027–1.094), ejeksiyon fraksiyonu (p=0.012, HR 0.952, %95 GA 0.916–0.989), BUN (p=0.010, HR 1.019, %95 GA 1.005–1.034) and ABH (p=0.031, HR 2.244, %95 GA 1.077–4.676) uzun dönem mortaliteyi belirleyen bağımsız faktörler olarak bulundu.
Sonuç: Çalışmamız ABH’nın, STYME nedeniyle PPKG uygulanan ve KŞ gelişen hastalarda uzun dönem mortalite için bağımsız prognostik faktör olduğunu göstermiştir.

Amaç: Vitamin D eksikliğinin koroner arter hastalığıyla ilişkisi gösterilmiştir. Ayrıca, hiperüriseminin de aterosklerozun bağımsız prediktörü olduğuna dair çalışmalar mevcuttur. Bununla birlikte, bu iki parametrenin birlikteliğinin koroner arter hastalığının ciddiyeti ile ilişkisi net değildir. Çalışmamızda, Vitamin D eksikliği ve hiperürisemi varlığının koroner arter hastalığının ciddiyeti ile ilişkisi olup olmadığını araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Bu kesitsel çalışmaya miyokart enfarktüs tanılı 502 hasta alındı. 25-hidroksivitamin D (25OHD) ve serum ürik asit (SUA) seviyesi hastane başvurusu sırasında alınan kandan ölçüldü. Hiperürisemi (>7 mg/dL) ve vitamin D eksikliği (<20 ng/mL) varlığına göre 2x2 faktöryel dizayn kullanılarak gruplar oluşturuldu. Tüm hastalara koroner anjiografi uygulandı ve koroner arter hastalığı ciddiyeti; Gensini skoru, SYNTAX skoru ve lezyonlu damar sayısına göre belirlendi.
Bulgular: Vitamin D eksikliği ve hiperürisemi birlikteliği 83 hastada mevcuttu (%16.5). Hem Vitamin D eksikliği hem de hiperürisemisi olan hastalarda daha fazla çoklu-damar hastalığı, daha yüksek SYNTAX skoru ve Gensini skoru mevcuttu (sırasıyla, %24.1 ve %8.5, 13.9±8.0 ve 9.5±6.3, 54.8±24.0 ve 40.5±19.9). Yaş, erkek cinsiyet, diyabet mellitus, aile öyküsü, SUA ve 25OHD koroner arter hastalığının ciddiyetinin bağımsız prediktörleriydi. Ayrıca, hiperürisemi/vitamin D eksikliği grubu kontrol grubuna göre dört kat daha fazla ciddi koroner arter hastalığına sahiptir.
Sonuç: Hiperürisemi ve vitamin D eksikliği birlikteliği, miyokart enfarktüs hastalarında koroner arter hastalığının ciddiyetinin bağımsız prediktörlerinden biridir.

Amaç: Biz bu çalışmada, akut pulmoner embolisi (APE) olan hastalarda başvuru sırasındaki serum D vitamini (Vit-D) düzeylerinin hastane içi mortalitedeki öngörme değerini araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Ocak 2015’ten Ocak 2018’e kadar, APE tanısı konulan ve başvuru esnasında serum Vit-D değerleri bulunan toplam 99 hasta çalışmaya dahil edildi. Serum Vit-D değerleri tüm hastalarda immün temelli tahlil kullanılarak ölçüldü. Çalışmanın primer sonlanım noktası tüm nedenlere bağlı hastane içi ölümlerdi.
Bulgular: Çalışmaya alınan hastalar serum Vit-D ortanca değerine göre iki gruba ayrıldı (Vit-D değeri ≤7.36 ng/mL olan 49 hasta hasta ve Vit-D değeri >7.36 ng/mL olan 50 hasta). Serum Vit-D düzeyi ≤7.36 ng/mL olan hastalar, serum Vit-D değeri >7.36 ng/mL olanlara göre daha yüksek ölüm oranına sahipti [6 (%12.2) ve 1 (%2), p=0.048]. Cox regresyon analizinde; serum Vit-D düzeyi (Hazard oranı: 0.82, %95 Güven Aralığı [GA]: 0.68–0.98, p=0.043) hastane içi mortalite ile bağımsız olarak ilişkili bulundu. Hastane içi mortaliteyi ön geren en uygun Vit-D düzeyi %71.4 duyarlılık ve %86.9 özgüllük ile ≤6.47 ng/mL saptanmıştır (eğri altında kalan alan: 0.81, GA %95: 0.72–0.88; p=0.004).
Sonuç: Bu çalışma, başvuru sırasındaki serum Vit-D düzeylerinin APE hastalarında hastane içi mortalite için bağımsız bir belirleyici olabileceğini göstermiştir.

Amaç: Bu çalışmada, orta ve ciddi obstrüktif uyku apne sendromlu (OUAS) hastalarda sürekli pozitif hava yolu basıncı (SPHB) tedavisinin kalp hızı değişkenliğini (KHD) iyileştirmedeki etkinliğini ve bu etkinlikte cinsiyetin rol oynayıp oynamadığını araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Orta ve ciddi OUAS tanısı olan ve dışlama kriterleri dışında kalan ardışık hastalar çalışmaya ileriye yönelik olarak dahil edilerek, sürekli senkronize elektrokardiyografik inceleme yapıldı. SPHB tedavisine başlanmadan önce ve tedavi başlangıcından bir yıl sonraki sürede KHD analizi yapıldı. SPHB’nin, KHD üzerine olan etkilerinde cinsiyet farklılığı olup olmadığını incelemek ve SPHB yanıtının kadın ve erkeklerde farklı olup olmadığını analiz etmek için erkek ve kadınlarda ayrı ayrı değerlendirme yapıldı.
Bulgular: Çalışmaya 18 hasta (10 erkek, ortanca yaş 56) dahil edildi. Erkek ve kadın hastalar arasında bazal klinik özellikler açısından anlamlı farklılık yoktu. Bir yıllık SPHB tedavisi sonrasında hem erkek hem kadınlarda; ortalama kalp hızının azaldığı (p<0.05), zaman temelli KHD parametrelerinin arttığı (p<0.05) gözlendi. Bir yıllık tedavi sonrası kadınlarda frekans temelli KHD parametrelerinde bir değişiklik görülmezken (p>0.05); erkeklerde HF’de yükselme (p<0.05), LF/HF oranında düşme (p<0.05) saptandı. Ayrıca, bir yıllık SPHB tedavisinden sonra KHD’deki artış, erkeklerde kadınlardan anlamlı olarak daha yüksekti (p<0.05).
Sonuç: SPHB tedavisi OUAS hastalarında kardiyak sempatik aktiviteyi azaltmakta ve KHD’yi arttırmaktadır. Uzun süreli SPHB tedavisinin bu faydalı etkileri erkeklerde daha belirgin olarak ortaya çıkmaktadır.

Amaç: Bu çalışmada koroner anjiyografi yapılan hastanın ikinci bir işleme girmeksizin koroner anjiyografiyi takiben elle şekillendirilen kateterle karotis anjiyografi yapılabilirliğini ve konvansiyonel katetere göre pratiklik, güvenirlik ve görüntüleme başarısını karşılaştırdık.
Yöntemler: 2010 ile 2017 yılları arasında koroner anjiyografi esnasında karotis anjiyografi yapılmış olan 248 hasta çalışmaya alındı. Bu hastalardan 117’sine sağ diyagnostik kateter, 131’inde de elle şekillendirilen yeni kateter ile karotis görüntüleme yapıldı.
Bulgular: Temel özellikler iki grupta da benzer bulundu. Toplam işlem süresi (7.34±1.10 dk ve 9.56±3.59 dk p<0.001), floroskopi zamanı (6.08±1.72 dk ve 5.23±1.00 dk p<0.001), kullanılan opak madde miktarı (50.2±15.6 mL ve 62.3±17.9 mL, p<0.001) yeni kateter grubunda daha düşük bulundu.
Sonuç: Karotis arterlerin eş zamanlı görüntülenmesi, karotis ve koroner arter hastalığı arasındaki güçlü korelasyon göz önüne alındığında, koroner anjiyografi yapılırken ciddi koroner arter hastalığı olan hastalar için avantajlıdır. Koroner görüntüleme için özel bir kateter kullanmak yerine, karotis görüntüleme için kullanılan kateter elle yeniden şekillendirilebilir. Bu yöntemin hem etkili hem de güvenli olduğu kanıtlanmıştır.

Amaç: Kardiyak implante edilebilir elektronik cihaz (KİEC) enfeksiyonunu %2’den düşük insidansta görülmektedir. Kalp pili cep enfeksiyonunu önlemede tek tek atılan dikişlerin devamlı dikişten daha iyi olduğu düşünülmektedir. Bu çalışmanın amacı, dikiş teknikleriyle kalp pili enfeksiyon oranı arasında bir ilişki olup olmadığını belirlemektir.
Yöntemler: 2011-2016 yılları arası 5 yıllık dönemde 2200 hastanın verileri incelendi. Çalışma grubunda 1096 ve kontrol grubunda 1104 hasta bulunuyordu. Çalışma grubunda sürekli dikiş ve kontrol grubunda tek tek dikiş atma kullanıldı.
Bulgular: Kalp pili cep enfeksiyonu 33 (%1.5) hastada oluşmuştu. Çalışma grubunda 17 ve kontrol grubunda 16 hastada kalp pili cep enfeksiyonu gelişmişti. Çalışma grubunda 54 (%4.9) ve kontrol grubunda 50 (%4.5) hastada hematom görüldü.
Sonuç: Yara kapanmasında devamlı veya tek tek dikiş atma tekniğinin kalp pili cep enfeksiyonunu önlemede herhangi bir anlamlı rolü olmamıştır.

Amaç: Miyokart enfarktüsü günümüzde morbidite ve mortalitenin en sık rastlanan sebebidir. Fibrinolitik uygulanması ST-segment yükselmeli miyokart enfarktüsünde (STYME) hayat kurtarıcı bir seçenek olmaya devam etmektedir, öte yandan başarılı reperfüzyon oranları net değildir. Başarısız reperfüzyon takiben uygulanacak kurtarıcı perkütan koroner girişim (PKG) esnasında STYME hastaları için ek klinik risk durumu oluşturmaktadır. Tpe aralığı ve Tpe/QTc oranı yeni tanımlanan elektrokardiyografi (EKG) parametreleridir ve
fibrinolitik ajanlar ile tedavi edilen STYME hastalarında daha önce araştırılmamıştır.
Yöntemler: Çalışmaya 177 STYME hastası (ortalama yaş 60.5±11.1 yıl: 138 erkek ve 39 kadın) dahil edildi ve EKG parametreleri geriye dönük olarak incelendi. Tpe aralığı ve Tpe/QTc oranı başvuru anı ve fibrinolitik uygulanmasını takiben 90. dakikada ölçüldü. Klinik özellikler ve EKG bulguları başarılı ve başarısız reperfüzyon gruplarında karşılaştırıldı.
Bulgular: Başarılı reperfüzyon 119 hastada izlendi (%67.2). Başvuru anındaki ortalama Tpe aralığı başarılı reperfüzyon sağlananlarda daha kısa idi (91.7 ve 100.9 ms) (p<0.001) ve fibrinoliz sonrası başarısız reperfüzyon grubuna göre daha çok kısaldığı izlendi (9.3 ve 4.5 ms) (p<0.001). Başvuru EKG’sinde izlenen Tpe aralığı için belirlenen 89.0 ms değerinde başarılı reperfüzyon duyarlılığı %90.9 olarak bulundu.
Sonuç: Tpe aralığı fibrinolitik ajanlar ile tedavi edilen STYME hastalarında başarılı reperfüzyonun öngördürücüsüdür.

Kalp nakline köprü ya da naklin kontrendike olduğu hastalarda hedef tedavi olarak sol ventrikül destek cihazlarının (SVDC) kullanımı giderek artmaktadır. SVDC desteği altında ilk bir yıl içinde hastaların yarıya yakını ventriküler aritmi (VA) atağı yaşamaktadır. SVDC öncesi VA olması işlem sonrası süreçteki aritminin en önemli öngördürücüsüdür. SVDC hastalarında VA ablasyonu konusunda klinik tecrübe ve bilgi kısıtlıdır. SVDC hastalarında diğer VA ablasyon hastalarından farklı olarak işlem öncesi ve sırasında dikkat edilmesi gereken basamaklar vardır. Bu yazıda SVDC olan bir hastada inatçı ventriküler taşikardi ataklarının ablasyonu tartışılacaktır.

Koroner anjiyografi esnasında kullanılan malzemelerin hapsolması invaziv koroner işlemlerin nadir görülen fakat ciddi komplikasyonlarından biridir. Perkütan yolla sıkışmış malzemelerin çıkarılması kabul görmüş tedavi yöntemidir. Biz de burada koroner anjiyografi esnasında sağ koroner artere selektif olarak oturmaya çalışırken sağ arteria iliaca comminis’te “O” şeklinde kıvrılarak hapsolan diyagnostik kateterin çıkarılması işlemini sunuyoruz. Rasyonel ve özgün olan ve spesifik her hangi bir malzeme gerektirmeyen bu tel-balon metodu benzer olgularda basit ve güvenilir şekilde uygulanabilir.

Scimitar sendromu, sağ akciğerin vasküler, bronşiyal ve parankimal malformasyonların birlikteliği ile kendini gösteren, nadir görülen bir anomalidir. Bu sendrom, inferiyor vena kavaya anormal sağ pulmoner venöz drenajı, hipoplastik sağ pulmoner arter, hipoplazik sağ akciğer ve sağ akciğere aortopulmoner kollaterallerin varlığı ile kendini göstermektedir. Bu yazıda, başarılı bir şekilde düzeltilen Scimitar sendromlu üç olguda farklı cerrahi yaklaşımları değerlendirdik.

Q ateşi, zorunlu bir hücre-içi bakterisi olan ve normal kan kültürü şişelerinde üretilemeyen Coxiella burnetii’nin neden olduğu zoonotik bir hastalıktır. C. burnetii, gelişmiş ülkelerde kan kültürü negatif enfektif endokardit olgularının yaklaşık %50’sinde etken olarak tanımlanırken, ülkemizde bu enfeksiyonlardaki rolü konusunda çok veri yoktur. Q ateşi endokarditi genellikle subakut veya kronik bir seyir gösterir, hastalık çok hafif semptomlarla yıllarca sürebilir, bakteri yavaş yavaş kalp kapağına hasar verirken ekokardiyografide vejetasyon görülmeyebilir. Bu olguda, sadece bir aylık konstitusyonel semptomlardan sonra gelişen NYHA sınıf IV kalp yetersizliği ile prezente olan genç bir erkek hastanın ekokardiyografisinde 3 cm’lik dev bir vejetasyon saptanan akut seyirli bir Q ateşi endokarditi sunulmuştur.