Amaç: Hipotiroidi kardiyovasküler morbidite ve mortalite artışı ile ilişkilidir. Amacımız toplumda en sık görülen endokrin sistem hastalıklarından biri olan subklinik hipotiroidide, artmış kardiyovasküler risk belirteçlerinden biri olan aort elastik parametrelerini incelemektir.
Yöntemler: Çalışmaya yeni tanı konmuş subklinik hipotiroidili 50 hasta ile yaş ve cinsiyet açısından eşleşmek üzere rastgele seçilen 50 kişilik kontrol grubu dahil edildi. Fizik muayene ve rutin biyokimyasal analizlerin ardından transtorasik ekokardiyografi aracılığıyla aortun sistolik ve diyastolik çapları ve elastik parametreleri hesaplandı.
Bulgular: Subklinik hipotiroidi ve kontrol grubu arasında yaş, cinsiyet ve beden kütle indeksi açısından fark yoktu. Subklinik hipotiroidili hastalarda C-reaktif protein ve tiroit stimulan hormon değerleri daha yüksekti (sırasıyla, p=0.002 ve p<0.001). Subklinik hipotiroidi grubunda kontrol grubuna göre daha yüksek aort sertliği ve daha düşük aort gerilim değerleri saptandı (p<0.001). Çoklu değişkenli lojistik regresyon analizi sonucunda subklinik hipotiroidi ile sistolik kan basıncı, C-reaktif protein, aort gerilimi ve aort sertliği arasında bağımsız korelasyon olduğu tespit edildi (p<0.05).
Sonuç: Subklinik hipotiroidili hastalarda diğer kardiyovasküler risk faktörlerinden bağımsız şekilde aortun elastik parametrelerinde bozulma mevcuttur.

Amaç: Bizim bu çalışmadaki amacımız sol ana koroner arter (LMCA) darlığı olan hastaların cerrahi revaskülarizasyon sonrası klinik seyir ve uzun dönem sağkalım sonuçlarını geriye dönük olarak incelemektir.
Yöntemler: Bu çalışmaya tek başına LMCA darlığı tanısı konulan ve cerrahi revaskülarizasyon yapılan 38 hasta (27 erkek, 11 kadın) alındı. Tek başına LMCA darlığı iki grupta sınıflandırıldı: Ostial ve nonostial darlık. Takip seyrinde; kalp nedenli ölüm, yeni bir miyokart revaskülarizasyonu ihtiyacı veya miyokart enfarktüsü gelişimi koroner olay olarak tanımlandı. Ameliyat sonrası değerlendirme periyodu erken ve uzun dönem takiplerinden oluşmaktaydı. Çalışmanın sonlanım noktası tüm nedenlere bağlı ölüm olarak tanımlandı.
Bulgular: Çalışmaya katılan 38 hastanın 25’inde LMCA ostial darlığı mevcuttu. Hastaneden taburcu edilmeden önceki erken dönem ameliyat sonrası mortalitesi %2.6 idi. Ameliyat sonrası uzun dönemde medyan takip süresi 73.43 (dağılım, 0.17-187.23) aydı. Revaskülarizasyon sonrası koroner olaysız veya perkütan koroner girişimsiz geçen medyan süre 73.43 aydı. Ameliyat sonrası iki yıllık sağkalım oranı %97.4; beş yıllık sağkalım oranı %92.1 idi. Ostial ve nonostial darlığı olan hastaların koroner olaysız geçen süreleri ve ameliyat sonrası sağkalım sonuçları arasında anlamlı farklılık yoktu (sırasıyla, p=0.801 ve p=0.970).
Sonuç: Mortalite ve koroner olaylar açısından bakıldığı zaman tek başına LMCA darlığının ameliyat sonrası kısa ve uzun dönem prognozu iyi gözükmektedir.

Amaç: Mitral anülüs kalsifikasyonu (MAK) ve ateroskleroz hem risk faktörleri hem de patogenezleri açısından benzerdir. Önceki çalışmalarda aterosklerotik hastalıklarla artmış kırmızı kan hücrelerinin dağılım genişliği (KHDG) birbiriyle ilişkilendirilmiştir. Ancak MAK ve KHDG ilişkisini gösteren çalışma yoktur. Bu kesitsel çalışmada, çeşitli kardiyovasküler risk faktörlerine sahip hastalarda MAK ile KHDG arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Çalışmaya Mart 2014 ve Kasım 2014 tarihleri arasında kardiyoloji polikliniğine başvuran toplam 623 hasta alındı (n=413 MAK(+) grup ve n=210 kontrol grubu). Katılımcıların demografik, klinik ve laboratuvar verilerini içeren özellikleri kaydedildi. Tüm hastaların tam kan örneklerinde KHDG değerleri ölçüldü.
Bulgular: Mitral anülüs kalsifikasyonu (+) grupta hastalar daha yaşlı idi ve hipertansiyon daha sık gözlendi. Ortalama KHDG değeri MAK(+) grupta kontrol grubuna göre anlamlı olarak daha yüksek bulundu (%15.3±1.4 ve %13.9±1.4, p<0.001). Pearson korelasyon analizinde KHDG ile nötrofil/lenfosit oranı (NLO) arasında istatistiksel olarak anlamlı ve pozitif korelasyon olduğu saptandı (r=0.284, p<0.001). Çok değişkenli lojistik regresyon analizinde, yaş (OO: 1.041, p<0.001), hipertansiyon (OO: 1.540, p=0.039), KHDG (OO: 5.351, p<0.001) MAK varlığının bağımsız öngördürücüleri olarak bulundu.
Sonuç: Çalışma bulgularımıza göre MAK(+) olan hastalarda KHDG düzeyi anlamlı derecede artmıştır ve KHDG düzeyi MAK varlığının bağımsız öngördürücüsüdür. Artmış KHDG, MAK(+) olan hastalarda devam eden enflamatuvar bir sürecin göstergesi olarak düşünülebilir.

Amaç: Perimembranöz ventriküler septal defektlerin (pmVSD) perkütan olarak kapatılması seçilmiş olgularda cerrahi kapatmaya seçenek olarak kabul görmüştür. Ancak septal anevrizmanın eşlik ettiği pmVSD’lerin kapatılması daha zorlayıcıdır. Bu makalede septal anevrizmanın eşlik ettiği pmVSD’lerin cihaz ile kapatılması ile ilgili deneyimlerimizi bildirdik.
Yöntemler: Merkezimizde 2008-2012 yılları arasında septal anevrizmanın eşlik ettiği pmVSD’si olan 11 olguda perkütan kapatma girişiminde bulunuldu. İşlem sonrası 1., 3., 6. ve 12. aylarda hastaların klinik takipleri yapıldı.
Bulgular: Hastaların ortalama yaşı 36.2±1.3 (%64 erkek, %36 kadın) idi. Ventrikülografide interventriküler septumdaki anevrizmanın sol ve sağ ventriküle olan açıklıklarının çapları sırası ile 13.5±5.6 mm ve 5.9±2.2 mm idi. Defektin kapatılmasında 4 hastada Amplatzer pmVSD oklüder cihazı, 4 hastada Amplatzer musküler ventriküler septal defekt oklüder cihazı, 1 hastada Amplatzer Duct oklüder-I cihazı, 2 hastada ise Amplatzer Duct oklüder-II cihazı kullanılması tercih edildi. Bütün hastalarda işlem başarılı olarak tamamlandı. Hastalar işlem sonrası ortalama 22±1.9 ay takip edildi. Erken veya orta dönem takipte cihaz veya işlemle ilişkili hiçbir komplikasyon gelişmedi.
Sonuç: Anevrizmanın eşlik ettiği pmVSD’lerde perkütan kapatma basit defektlere göre daha zorlayıcıdır. Cihaz tipinin ve boyutunun seçimi anevrizma ve defektin şekline ve boyutuna göre yapılmalıdır.

Amaç: Epikardiyal yağ kalınlığının (EYK) sol ventrikül hipertrofisi ve diyastolik fonksiyon bozukluğu ile ilişkisi bilinmektedir. Ancak, epikardiyal yağ dokusunun miyokart performansı üzerine etkisi bilinmemektedir. Bu çalışmada yeni tanı konmuş hipertansiyonlu hastalarda EYK ile sol ventrikülün hem sistolik hem de diyastolik fonksiyonunu içeren doku Doppler miyokart performans indeksi (MPI) arasındaki ilişkiyi araştırmayı amaçladık.
Yöntemler: Bu çalışmaya, ileriye dönük olarak (ortalama yaş: 51.9±1.7 yıl) olan 314 ardışık yeni tanı konmuş hipertansiyonlu hasta dahil edildi. EYK iki ekokardiyografik görüntüde (parasternal uzun ve kısa aks) sistol sonunda sağ ventrikül serbest duvarına dik olarak ölçüldü. MPI doku Doppler (tD) ekokardiyografi kullanılarak hesaplandı. Hastalar ortalama tD-MPI değerlerine göre iki gruba ayrıldı (tD-MPIdüşük ve tDMPI yüksek grup).
Bulgular: Doku Doppler MPI yüksek grubun EYK değerleri tD-MPIdüşük gruptan yüksek bulundu (p<0.05). Ayrıca tDMPI yüksek grupta tD-MPIdüşük grup ile karşılaştırıldığında daha yüksek yaş, beden kütle indeksi, sistolik kan basıncı, diyastolik kan basıncı, sol ventrikül kitle indeksi (LVMI), E/A oranı ve aort distansibilitesi tespit edildi (hepsinde, p<0.05). Çok değişkenli lineer regresyon analizinde MPI yaş (β=0.089, p=0.012), LVMI (β=0.090, p=0.05), E/A (β=-0.118, p=0.005) ve EYK (β=0.432, p<0.001) ile bağımsız ilişkili bulundu.
Sonuç: Doku Doppler MPI yeni tanı konmuş hipertansiyonlu hastalarda EYK ile bağımsız ilişkilidir. EYK, sol ventrikül ejeksiyon fraksiyonu normal olan ve yeni hipertansiyon tanısı konmuş hastalarda sol ventrikül global fonksiyon bozukluğunun belirlenmesinde öngördürücü olarak kullanılabilir.

Amaç: Nörofibromatoz tip 1’de (NF1) rastlanan kalp damar sistemi bozuklukları hipertansiyon, doğumsal kalp hastalığı ve hipertrofik kardiyomiyopatidir. Bu çalışmanın amacı NF1’li hastalarda kalple ilgili bozuklukları değerlendirmektir.
Yöntemler: Nörofibromatoz tip 1’li 65 hasta (ortalama yaş 9±4.48 yıl) geriye dönük olarak incelendi. Tüm hastalara elektrokardiyografi ve ekokardiyografi yapıldı.
Bulgular: Kalple ilgili bozukluklar 65 hastanın 11’inde (%15.3) bulundu. Beş hastada mitral kapak yetersizliği, iki hastada sekundum tip atriyal septal defekt, bir hastada pulmoner kapak darlığı, bir hastada ventriküler septal defekt, bir hastada triküspit kapak yetersizliği ve bir hastada aort kapak yetersizliği mevcuttu.
Sonuç: Kalple ilgili bozukluklar, uzun süreli hemodinamik sorunlara neden olabileceğinden erken tanınmalıdır. Bu nedenle, NF1’li herhangi bir hastaya tanı anında ve düzenli aralıklarla kalp değerlendirmesi zorunludur.

İnferiyor vena kava (IVC) anomali varyasyonları genel popülasyonda bildirilmektedir. Sol IVC, çift IVC yanında 60’dan fazla değişik IVC anomalisi bildirilmiştir. Bu anomaliler genellikle cerrahi ve radyolojik girişimler sırasında tesadüfen fark edilirler. Abdominal cerrahide klinik komplikasyonlara ve venöz tromboz gelişimine zemin hazırlayabilirler. Kalp hastalıklarıyla ilişkisi bildirilmese de kalp hastalığı varlığında IVC anomalileri ameliyat öncesi planlamada ve ameliyat sonrası takip için önemlidir. Bu yazıda doğumsal kalp hastalıklarına eşlik eden IVC anomalisi olan iki olgu sunuldu.

Nonkompaksiyon kardiyomiyopati ventrikülde artmış derin trabekülasyonlarla karakterize nadir görülen doğumsal bir kardiyomiyopatidir. Sol ventrikülün apeksi en sık etkilenen segmenttir ancak sol ventrikül bazal segmenti, biventriküler tutulum ve sağ ventrikülün baskın olarak tutulduğu olgularda tanımlanmıştır. Sistemik sklerozda bazı nöromüsküler anomaliler ve miyopatiler tanımlanmıştır. Ancak kronik enflamatuvar hastalıklarla nonkompaksiyon kardiyomyopati birlikteliği net değildir. Biz bu yazıda 40 yaşında diffüz kutanöz sistemik sklerozu olan bir kadında ciddi sistolik ve diyastolik fonksiyon bozukluğuna neden olan biventriküler nonkompaksiyon kardiyomiyopatili olguyu sunduk.

Arteriyovenöz (AV) fistüller arter ve ven sistemi arasında normal anatomik kapiller yatağı baypas eden anormal bağlantılardır. Biz bu olguda penetran yaralanmaya bağlı olarak alt ekstremitede AV fistül gelişen bir hasta sunduk. Arteriyovenöz fistül tanısı Doppler ultrasonografi ile konuldu. Tanısal kateterizasyonda sol arteriya profunda ile sol femoral ven arasında yüksek akımlı ve derin femoral vende 9x4 cm çapında anevrizma oluşturan AV fistül gösterildi. Arteriyovenöz fistül başarılı şekilde koil ile tıkanarak kapatıldı.

Hipertansif acil durumlar, acil servise başvuruların en sık sebeplerindendir. Genellikle ileri yaşta ve tekrarlayan şekilde ortaya çıkar. Yirmi dokuz yaşında kadın hasta acil servise hipertansif acil tanısı ile getirildi. Hastanın başvuru sırasında baş ağrısı, nefes darlığı, çarpıntı, terleme ve 250/150 mmHg olan tansiyonu sebebiyle hipertansif ensefalopatiye bağlı konfüzyonu vardı. Hastayı hastanemize sevk eden hastane tarafından çekilen beyin bilgisayarlı tomografisi (BT) akut serebral kanamayı dışlamıştı ve ayırıcı tanı için çekilen torakoabdominal BT’de nekrotik merkezli adrenal kitle saptanmıştı. Kliniğimize kabulünden sonra yüksek doz intravenöz nitrat tedavisine rağmen aşırı olan kan basıncı kontrolü sağlanamadı. Bu nedenle intravenöz esmolol tedavisi yanında eş zamanlı oral alfa bloker tedavisi beta bloker ile ortaya çıkacak alfa adrenerjik aktiviteyi baskılamak için başlandı. On iki saat sonra intravenöz sıvı, dopamin, adrenalin ve noradrenalin gibi inotropik ajanlar verilmesine rağmen ani hipotansiyon gelişti. Muhtemel feokromasitoma krizine bağlı hiperadrenerjik duruma ikincil hemodinamik çökme sebebiyle hasta 24. saatte kaybedildi. Bu olgu ciddi antihipertansif tedaviye cevap vermeyen fulminan feokromasitoma krizine sekonder istisnai bir hipertansif acil olgusudur. Hastanın aşırı adrenerjik aktivitesi derin kardiyojenik şoka yol açmış ve hasta kaybedilmiştir.

Birçok makalede serebrovasküler olaylar sırasında elektrokardiyografik değişiklikler ve kardiyak enzimlerde yükseklik bildirilmiştir. Bu yazıda sunduğumuz atriyoventriküler tam blokla birlikte belirgin derecede ST yükselmesi ile seyreden senkoplu olguya ileri incelemeler sonunda subaraknoid kanama tanısı konuldu. Klinik tecrübelerimiz ve yaptığımız literatür taramasına göre hastamız, ST yükselmeli miyokart enfarktüsünü taklit eden atriyoventriküler tam bloklu ve subaraknoid kanamalı ilk olgudur.

Yoğun pulmoner emboli (YPE) ve akut miyokart enfarktüsü (AME) tanı ve tedavisi iyi bilinen hayatı tehdit eden hastalıklardır. Dispne, göğüs ağrısı, hipotansiyon, EKG deşiklikleri ve kardiyak enzim yükseklikleri her iki hastalıkta da görülebilen ortak semptom ve bulgulardır. Hem YPE hem de AME tedavi statejileri yeteri kadar açık olarak tanımlanmıştır. Yoğun pulmoner emboli ve AME oldukça nadiren bir hastada eş zamanlı bulunabilir. Ancak bir hastada bu iki acil patolojinin eş zamanlı bulunması durumunda seçilecek tedavi açık değildir. Bu yazıda eş zamanlı YPE ve ST yükselmeli AME tanısı koyduğumuz 85 yaşındaki hasta sunuldu. Bir hastada bu iki hastalığın birlikte bulunması durumunda tedavi seçeneklerini olgumuz ve literatür eşliğinde tartışıldı.

Avrupa Kardiyoloji Derneği tarafından bildirilen tanıma göre miyokardit, yerleşmiş histolojik, immünolojik ve immünohistokimyasal ölçütlerle tanısı konan enflamatuvar bir miyokardiyum hastalığı, enflamatuvar kardiyomiyopati ise kalp işlev bozukluğu ile ilişkili miyokardittir. Miyokardit ve enflamatuvar kardiyomiyopatinin gerçek insidansını belirlemek zordur. Gençlerde görülen ani kardiyak ölümleri araştıran çalışmalar, %2 ile %42 arasında, son derece değişken bir miyokardit otopsi prevalansı bildirmektedir. Benzer bir şekilde, açıklanamayan iskemik olmayan dilate kardiyomiyopatisi olan yetişkin hastaların %9-16’sında biyopsi ile kanıtlanmış miyokardit bildirilmiştir. Olguların %30’una kadar varan bir kesiminde, biyopsi ile kanıtlanmış miyokardit dilate kardiyomiyopatiye ilerleyebilmekte ve kötü bir prognoz ile ilişkilidir. Miyokardit hastalarında prognoz ayrıca altta yatan etiyolojiye göre de çeşitlilik göstermektedir.