Ülkemizde 1990 yılında rastgele yöntemle gerçekleştirilen TEKHARF Çalışması kohortundan öldüğü bilinen 118 kişi dışında yaşayan 1094 kadın ile 1046 erkek 5 yıl sonra diyabet varlığı açısından izlendi. Diyabet tanısı kapsamına kendilerinde bu tanının konduğunu bildirenler ile taramada açlık kan şekeri > 130mg/dl veya 2 saat prostprandiyal değeri 170 mg/dl'in üzerinde bulunan kişiler girdi. Diyabet 55 erkek ile 78 kadında saptandı. Bunlardan 28 erkek ile 29 kadında bu intolerans son 5 yıl içinde yeni gelişmişti. 25-44 yaş grubunda % 1.5 dolayında olan prevalans, 45 yaş ve üzerindeki erkek ve kadınlarda sırasiyle % 8.6 ve % 13.1 idi. Kohortun 5 yaş yaşlanmasından arındıran ve 1995 yılı yaş dağılımın dikkate alan iki yöntemle, bu verilerin kohortta beklenen diyabetli sayısına kıyasla, erişkin diyabet prevalansında erkeklerde %25, kadınlarda % 15 oranında artış ifade ettiği anlaşıldı. Bu da halkımızda diyabetli sayısının yılda 40.000 arttığını düşündürmektedir. İzlenenler arasında 1990 yılında diyabet saptanan 82 kişiden 6 sı öldü ve 7'sinde nonfatal koroner olay gelişti. Koroner nedenli ölüm ve nonfatal koroner olaylar ile diyabet arasında istatistiki anlama ulaşan bir ilişki, muhtemelen diyabetli sayısının azlığından ötürü, bulunamadı.

Ekim 1987 - Aralık 1994 arasında izole proksimal sol ön inen dal (LAD) lezyonu olan, balon anjiyoplasti yapılan yaş ortalaması 53,7 ± 9.28; 13'ü kadın 82'si erkek 95 olguda işlem başarısı % 93,7, klinik başarı % 89.7 idi. Olgular ortalama 27.4 ay izlendi. 68 olguya kontrol anjiyografisi yapıldı. restenoz saptanan 27 olgunun % 39.7) 16'sına redilatasyon 7'sine KABG yapıldı. 4 olgu medikal tedavi ile izlendi. İzleme süresinde hayatta kalma % 95,7, Mİ geçirmeyen, KABG operasyonu ve redilatasyon yapılmayanların (olaysız hayatta kalma) oranı % 64,8 idi. Proksimal LAD hastalığında balon anjiyoplastide başarımız, inisiyal olguların üçte biri öğrenme dönemine rastladığından literatürde bildirilenden düşüktür. Yayınlanan çalışmalarda olduğu gibi restenoz oranı yüksek ve yeniden revaskülarizasyon girişimi fazladır.

23 sağlıklı sigara içmeyen erkek gönüllüde (21-31 yaş) akut sigara içiminin sol ventrikül fonksiyonları ve hemodinamik bulgular üzerine etkisini araştırdık. Bu amaçla başlangıç ve sigara içimini hemen takiben kan basınçları, mitral ve aort kapaklarının M-mode kayıtları ve pulse-Doppler ile mitral ve aort kapak kan akım kayıtları alındı. Sigara içimi sonrası kalp hızı arttı (p=0.71). Sistolik ve diyastolik kan basınçlarında değişiklik olmadı. E süresi 7 ms (p=0.043), E hız-zaman integrali 0.64 cm (p=0.011), total mitral kapak kan akım hızı 46.44 ms (p=0.001), total mitral kapak hız-zaman integrali 2.11 cm (p=0.001) ve zirve E/A oranı 0.04 (p=0.035) azaldı. Atriyal doluş fraksiyonu 0.03 (p=0.04) arttı. Ölçülen diğer parametrelerde değişiklik saptanmadı. Bu bulgular akut sigara içiminin, sol ventrikül sistolik fonksiyonunu değiştirmediğini, sol ventrikül diastolik fonksiyonunu bozduğunu göstermektedir. Sigara içimi epikardiyal arterlerde konstrüksiyona yol açarak koroner kan akımının azalmasına sebep olur. Bu nedenle akut sigara içimi miyokard oksijen ihtiyacını arttırarak, diyastolik gevşemenin enerji tüketim işlevini bozar.

Otuzdokuz yaşındaki erkek hastada sürekli ventrikül taşikardisi (VT) ve anamnezde senkop şikayeti nedeniyle yapılan tetkikler sonucu aritmojenik sağ ventrikül displazisi tanısı kondu. Elektrofizyolojik çalışmada tek uyarıyla sürekli ve monomorfik VT başlatıldı. Endokardiyal aktivasyon "mapping"inde VT'nin sağ ventrikülün infundibüler bölgesinden kaynağını aldığı ve en erken aktivasyonunun anterolateral bölgede olduğu tespit edildi. Altı çeşit antiaritmik ilaç tek veya birlikte uygulandı. Bu tedaviler altında VT ataklarının sıklaşması ve sadece DC şokla sonlandırılabilmesi nedeniyle ilaç tedavisinin etkisiz olduğu kabul edildi ve radyofrekans (RF) kateter ablasyonuna karar verildi. En erken aktivasyonun tespit edildiği bölgeye 60 sn süreyle 50 W RF enerjisi verildi. RF enerji verilmeye başladıktan 5 sn sonra ritm sinüzale döndü. Kontrol elektrofizyolojik çalışmada 4'lü programlı uyarılar, dekremental ve "burst pacing"le taşikardi başlatılamadı. Hastanın ilaçsız olarak 2.5 ay süreyle yapılan aralıklı Holter "monitoring" tetkikinde sürekli veya süreksiz VT atağı belirlenmedi. VT, RF ablasyon ile başarılı olarak ortadan kaldırıldı.

Bu çalışmada Türkiye Yüksek İhtisas Hastanesi Elektrofizyoloji Laboratuvarında ventriküler takikardi (VT) nedeniyle radyofrekans (RF) ablasyonu denenen, değişik etyolojili VT'lere sahip altı olgu ele alınmıştır. Hastaların yaş ortalaması 35.5±10.25(22.45) , biri kadın beşi erkekdi. Altı hastanın üçünde ekokardiyografi ve koroner anjiyografi normaldi. İki hastada idiyopatik dilate kardiyomiyopati (İDKMP), bir hastada ise eski anteriyor miyokard infarktüsü vardı. Beş hastada tek bir morfolojide VT, bir hastada uniform sık ventriküler ekstrasistol (VES) bulunmaktaydı. Elektrofizyoloji laboratuvarında beş hastada sürekli (sustained) VT'ler, klinikte gözlenen VT'ler veya VES'ler ile aynı morfolojiye sahipdi. Hastalar VT sırasında "mapping" işlemine izin verecek şekilde hemodinamik olarak stabil kaldılar. Organik kalp hastalığı bulunmayan idiyopatik VT'li üç hastanın ikisinde VT sağ ventrikül çıkış yolu kökenli, diğerinde ise sol ventrikül kökenliydi. Organik kalp hastalığı bulunan üç hastada VT sol ventrikül kökenliydi. "Mapping" işleminde sağ ventrikül kökenli idiyopatik VT'lerde erken endokardiyal aktivasyon ve "pace-mapping" yöntemleri, sol ventrikül kökenli idiyopatik VT'de purkinje potansiyellerine yönelik" mapping" yöntemi kulalnılırken, organik kalp hastalığı ile beraber olan VT'lerde erken endokardiyal aktivasyon ve "pace-mapping" yöntemlerine ek olarak gizli (concealemi sonunda belirlenen hedef bölgeler yönlendirilebilir (deflectable) ablasyon kateterlerinin distal elektrodu ile, hastanın sırtına yapıştırılan deri elektrodu arasında, 5000 Khz frekansında RF enerjisi uygulandı. Organik kalp hastalığı bulunan bir hasta dışında altı hastanın beşinde (% 83) başarılı olundu. VT ablasyon girişimi başarısız olan hastaya daha sonra kardiyoverter-defibrilatör implantasyonu uygulandı. Başarılı olunan olgular ortalama altı aylık takip süresince asemptomatik kaldılar. Sık VES ile başvuran hastanın ablasyondan iki ay sonra yapılan Holter tetkikinde tek bir VES'e rastlanmadı. SONUÇ: Ventriküler takikardilerin RF kateter ablasyonu ile tedavisi etkili ve güvenlidir. Bu yöntemin özellikle idiyopatik VT'li hastalarda ilk tedavi seçeneği olarak gündeme gelebileceği kanısına varılmıştır.

Trimetazidine'in efor anginası olan ve egzersiz testi pozitif bulunan koroner arter hastalarında tıbbi tedavinin optimalize edilmesine katkısının araştırılması için yapılan bu çalışmaya en az iki haftadan beri kalsiyum kanal blokeri, mononitrat ve asetil salisilik asit tedavisi almasına rağmen efor anginası olan ve egzersiz testi pozitif bulunan 21 hasta alındı. Hastalara iki hafta süre ile randomize olarak aldıkları tıbbi tedaviye ek olarak trimetazidine 3x20 mgr veya plasebo 3x1 kapsül çift kör olarak verildi. İki hafta sonra hastalar klinik olarak değerlendirildi ve egzersiz testleri tekrarlandı. Çalışmaya alınan tüm hastalarda koroner anjiyografi ile koroner arter hastalığı varlığı gösterildi. Trimetazidine verilen 10 hastalık I. grupta (9 E/1 K, ort. yaş 51±8 yıl) çalışma sonrası haftalık angina sayısı (3.0±2.1) çalışma öncesine göre (7.2±3.4) anlamlı oranda düşerken (P>0.05), plasebo verilen 11 hastalık II. grupta (10E/K, ort. yaş 54±7 yıl) çalışma sonrası haftalık angina sayısı (5.5±3.5) çalışma öncesine göre (7.6±3.1) anlamlı oranda düşme göstermedi (p>0.05). Hastaların çalışma öncesi ve sonrası maksimal egzersiz süresi, maksimal hızda çift ürün ve 1 mm ST çökmesi için gerekli süre I grupta sırası ile 7.1±1.8 dak. ve 9.0±2.5 dak. (p<0.07); 24962±3459 ve 26180±2630 (p>0.05); 4.3±1.5 dak. ve 7.9±3.3 dak (p<0.01), II. grupta ise aynı değerler sırası ile 7.6±3.0 dak. ve 7.7±2.1 dak. (p>0.05); 24615±4415 ve 25238±3012 (p>0.05); 4.9±1.9 dak. ve 5.6±2.2 dak. (p>0.05) bulundu. Bu bulgular trimetazidine'nin diğer antianginal ajanlarla kombine edildiğinde ek fayda sağlayan bir ajan olacağı görünümünü vermektedir.

Unstable angina pektoriste (UAP) oksidatif hasarın olup olmadığını belirlemek amacıyla bu çalışma yapıldı. UAP'li 32 hastada oksidatif hasarın göstergesi olarak kabul edilen malondialdehid (MDA) ve antioksidan durumu belirlemek için redükte glutatyon (GSH) ve katalaz enzimleri ölçüldü. Hastalardan ağrı başlangıcı, ağrı sonu ve ağrı sonu 1.ci saatte kanlar alındı. Hücrelerde oksidatif hasara bağlı olarak oluşan lipid peroksidasyonu nedeniyle MDA düzeylerinde ağrı başlangıcına göre, ağrı sonu ve ağrı sonu 1.ci saatte istatistiksel olarak önemli artış gözlendi (p<0.05, p<0.001 sırasıyla). Eritrosit GSH düzeyleri ise ağrı başlangıcı ile karşılaştırıldığında, ağrı sonu ve ağrı sonu 1.ci saatte önemli oranda azalmıştı (p<0.01). Katalaz aktivitesinde ise ağrı başlangıcı ile ağrı sonu ve 1.ci saatler arasında önemli bir değişiklik bulunmadı. UAP'li hastalarda miyokardda iskemi, hipoksi ve reperfüzyon oluştuğunda hücresel hasarın göstergesi olan lipid peroksidasyonu artmakta ve antioksidan savunma sistemi zayıflamaktadır. Bu sonuçlar UAP'li hastalarda oksidatif hasarın oluştuğunu gösteren bulgular olarak kabul edilebilir.

Mitral kapak hastalığına bağlı olarak görülebilen dev sol atriyum, komşu organlar üzerinde oluşturduğu bası nedeniyle sıklıkla postoperatif hemodinamik ve solunumsal sorunlara yol açmaktadır. Bu çalışmada dev sol atriyumlu mitral kapak hastalığı olgularında sol atriyal plikasyon (SAP) uygulamasının özellikle sol ventrikül fonksiyonu ve postoperatif hemodinamik bulgular üzerindeki etkileri araştırıldı. Sol atriyum çapı 60 mm veya üzerinde olan 27 mitral kapak hastalığı olgusu çalışmaya alındı. Mitral kapağa yönelik cerrahi girişime ilave olarak 12 olguda Kawazoe metodu ile paraanüler SAP uygulandı. (SAP grubu); diğer 15 olguda sol atriyuma yönelik herhangi bir cerrahi girişim yapılmadı (non-SAP grubu). Her iki grupta erken postoperatif dönemde izlenen hemodinamik bulgular karşılaştırıldı: SAP grubunda strok volüm indeksi (STRVI) anlamlı olarak daha yüksek, diüretik gereksinimi anlamlı olarak daha düşük bulundu, sinüs ritmi daha sık olarak izlendi (SAP ve non-SAP gruplarında sırasıyla STRVI: 47±6 VE 38±7 ml/m2, furosemid kullanımı kişi başına 24±10 ve 45±28 mg, sinüs ritmi: % 67 ve %27, p<0.05). Bu bulgular ışığında, sol atriyal plikasyonun sol ventrikül fonksiyonu ve hemodinamk bulgular üzerine oldukça olumlu etkileri olduğu ve dev sol atriyumlu olgulara uygulanmasının yararlı olacağı düşünüldü.

İlk zamanlarda travmatik veya mikotik orijinli olan psödoanevrizmalar, son zamanlarda kateterizasyon çalışmalarının yaygınlaşması sonucunda iatrojenik orijinli olarak daha sık görülmeye başlanmıştır. Çok çeşitli komplikasyonlara yol açabilmeleri nedeniyle unstabil lezyon olarak kabul edilmektedir. Ankara Üniversitesi Tıp Fakültesi Kalp - Damar Cerrahisi Anabilim Dalında Haziran 1985 - Haziran 1995 yılları arasında kateterizasyon komplikasyonu olarak gelişen 27 psödoanevrizma olgusuna cerrahi müdahale uygulanmıştır. Olguların tümüne primer onarım uygulanmış ve arteriel sistemin bütünlüğü sağlanmıştır. Operatif mortalite yoktur. Postoperatif en sık rastladığımız komplikasyonlar 5 olguda gelişen hematom ve seromadır. Psödoanevrizma olgularına son yıllarda değişik tedavi yöntemleri önerilmekte ve bunlarda spontan tromboz gelişebileceği bildirilmektedir. Ancak psödoanevrizmalar unstabil lezyon olduklarından; düşük mortalite ve morbidite ile gerçekleştirilen cerrahi tedavinin tercih edilmesi gerektiğini savunmaktayız.

Çarpıntı, göğüs ağrısı ve senkop gibi semptomları olan hastaların özellikle semptomları kısa ve nadir ise standart yöntemlerle değerlendirilmesi zordur. Şüpheli aritmik episodları olan pili olan veya olmayan 49 hastaya transtelefonik EKG kayıt aleti verildi. Beş hastada SVT gibi daha önceden belirlenmiş aritmi mevcuttu. Bu hastaların 3'ü çeşitli antiaritmik ilaçlarla tedavi ediliyordu.Kırkdokuz olgudan 30'u (% 61.2) tipik semptomları sırasında kayıt ilettiler. Tek 24 saatlik Holter kayıtları sırasında 3 hastada SVT, 2 olguda erken atriyal kasılma, 1 olguda atriyoventriküler dissosiasyon belirlenirken, ortalama 21 gün süresince transtelefonik EKG kayıtları sırasında 5 olguda SVT, 10'unda sinüs taşikardisi, birinde geniş QRS taşikardi ve nodal bradikardi belirlendi. Transtelefonik EKG supraventriküler taşikardinin belirlenmesinde tek bir 24-saatlik Holter kaydından daha etkili bulundu. Tipik semptomlar sırasında normal EKG'nin gönderilmesi aritmilerin dışlanması açısından önemlidir. Normal pacemaker fonksiyonlarının değerlendirilmesinde iki yöntem aynı etkinlikte bulundu.

Son yıllarda duktus arteriozus açıklığını transkateter yolla kapatmaya yönelik çeşitli yöntemler geliştirilmiştir. Bu yazıda aynı amaç için kullanılan "serbestlenme kontrollü coil" yöntemi iki olgu vesilesi ile anlatılmakta ve diğer oklüzyon yöntemlerinden farklı yönleri tartışılmaktadır.

Vasküler endotel kan akımı ve damar tonusunu sağlayan en önemli etmenlerden biridir. Endotel fonksiyon bozukluğunda ise nitrik oksidin (NO) sentez ve salınımının azaldığı veya yıkımının arttığı görülmektedir. Endotel kaynaklı gevşetici faktör (EDRF) olan NO insan vücudunda çok çeşitli hücre tarafından salgılanan en önemli fizyolojik transmitterlerden biridir. NO bir amino asit olan L-argininden asetikolin, bradikinin, P maddesi, trombin, ADP, ATP, kalsium, tromboksan A2 histamin, endotelin ve agrege trombositlerin NO sentazı uyarması ile sentez edilir. Ayrıca akım kuvveti (Shear stress), kan basıncı ve pulsatil gerginlik gibi mekanik güçler de NO sentezinde erkendir. NO vasküler düz kaslardaki guanilat siklazı uyararak yaptığı vazodilatasyon ile kan basıncı ve damar tonusu dengesini sağlayan temel maddelerden biridir. Ayrıca trombosit ve lökosit fonksiyonlarının kontrolünde de önemli rolü bulunmaktadır. Ateroskleroz, iskemik kalp hastalığı, kalp yetersizliği, hipoksi, diabet ve hipertansiyonda azalan vasküler rezerv ve vazodilatasyondan NO etkinliğin azalması sorumlu tutulabilir. Organik nitratla da hücre içi NO ve S-nitrozotiollere metabolize olmakta ve guanilat siklazı aktive ederek vazodilatasyon yapmaktadırlar, ancak endogen NO'Nun etkili olduğu çok küçük damarlarda etkisizdiler. Gelecekte yapılacak birçok deney ve klinik çalışma ateroskleroz, iskemik kalp hastalığı, hipertansiyon, trombosit fonksiyon bozukluğu ve diğer birçok hastalığın tedavisinde yer alacak olan yeni NO-vericileri ve NO-sentez inhibitörlerini belirleyecektir.