Çocukluk yaş grubunda infektif endokarditlerin değerlendirmesi: 11 yıllık deneyimin sunumu

Amaç: Bu çalışmada infektif endokarditli (İE) olgular geriye dönük olarak incelendi. Çalışma planı: Hacettepe Üniversitesi İhsan Doğramacı Çocuk Hastanesi’nde 11 yıllık bir dönem içinde izlenen İE’li 33 hasta (13 kız, 20 erkek; ort. yaş 8.6±4.3; dağılım 9 ay-17 yıl) predispozan faktörler, başvurudaki belirti ve bulgular, tanıda kullanılan laboratuvar incelemeleri, etyolojik ajanlar, tedavi yöntemleri ve sonuçlar açısından değerlendirildi. Bulgular: Yirmi iki olguda (%66.7) doğumsal, 11’inde (%33.3) romatizmal kalp hastalığı saptandı. Doğumsal kalp hastalığı grubundaki olguların 11’i (%50) cerrahi girişim geçirmişti. Bu hastalardan altısının (%54.6) ameliyatı İE tanısı konmasından iki ay önce yapılmıştı. On beş hastanın (%45.5), İE tanısı konmasından bir hafta önce antibiyotik kullandığı belirlendi. İki boyutlu transtorasik ekokardiyografide 29 hastada (%87.9) verrü belirlendi. Kan kültüründe üreme oranı %54.6 bulundu; en sık üreme gram-negatif bakterilerde görüldü. On dokuz hastada (%57.6) tıbbi, 14 hastada (%42.4) tıbbi ve cerrahi tedavi uygulandı. Tıbbi ve cerrahi tedavi uygulanan olgularda ekokardiyografi bulguları ile ameliyat bulgularının uyumlu olduğu görüldü. Tıbbi ve cerrahi tedavi gören gruptaki tüm hastalar düzeldi; mortalite sadece tıbbi tedavi uygulanan grupta beş hastada (%26.3) görüldü. Bu olguların tümünde serebral, pulmoner ve/veya renal emboliler belirlendi. En sık komplikasyonlar konjestif kalp yetmezliği (%36), glomerülonefrit (%27) ve periferik emboli (%21.2) idi. Sonuç: Özellikle gram-negatif ve stafilokokların etken olduğu durumlarda morbidite ve mortalite daha fazla olabileceğinden, bu olgularda cerrahi tedavinin zamanlaması büyük önem taşımaktadır.

Anahtar Kelimeler: Çocuk; ekokardiyografi, transözofageal; emboli/etyoloji; endokardit, bakteriyel/etyoloji/tanı/ilaç tedavisi/cerrahi; kalp defekti, doğuştan/komplikasyon; kalp kapağı hastalığı; risk faktörü